مروری بر بزرگترین پرتاب‌های ناموفق راکت به فضا در طول تاریخ

رفتن به فضا بسیار دشوار است و جایی برای کوچکترین اشتباه هم وجود ندارد. برای هر ماموریت فضایی موفق که تا به امروز شاهد آن بوده‌اید، بار‌ها شکست و آزمایش‌های شکست خورده صورت گرفته است.

در واقع مرز بین موفقیت و شکست در ماموریت‌های فضایی بسیار باریک است. وقتی در یکی از ماموریت‌های یاد شده، جزئی ترین اتفاق طبق برنامه پیش نرود، ممکن است خسارت‌های جبران ناپذیر مالی و جانی داشته باشد.

در این مطلب، نگاهی خواهیم داشت به ۱۱ پرتاب راکت ناموفق در تاریخ که توسط دوربین‌ها ضبط شده‌اند. با ماه همراه باشید.

ماشین تست ونگارد ۳

۶ دسامبر ۱۹۵۷

در سال ۱۹۵۷ میلادی، رقابت پرتاب راکت‌ها به فضا بین آمریکا و روسیه بالا گرفته بود و این دو سعی می‌کردند به اولین کشوری تبدیل شوند که موفق می‌شود خودش را به فضا برساند. بعد از آنکه روسیه اولین ماهواره‌ی خود را در اکتبر ۱۹۵۷ به فضا فرستاد، ایالات متحده تصمیم گرفت چند ماه بعد، اولین ماهواره‌ی خود را به فضا ارسال کند. این پرتاب یکی از اولین پرتاب‌های ناموفق تاریخ به شمار می‌رود که علی رغم تبلیغات زیاد راه به جایی نبرد و تنها چند لحظه پس از آغاز پرتاب منفجر شد.

تایتان ۱

۱۲ دسامبر ۱۹۵۹

راکت تایتان نیروی هوایی آمریکا یکی از اساسی‌ترین پروژه‌های راکتی ایالات متحده از سال ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۵ بود. اما اولین پرتاب‌های این راکت شکست‌های زیادی را متحمل آمریکا کرد. تنها ۴ ثانیه پس از شروع پرواز راکت تایتان ۱، انفجار در موتور راکت شکل گرفت و منجر به یک گلوله‌ی آتشین غول پیکر شد. در این حادثه خسارت جانی رخ نداد.

شاتل فضایی چلنجر

۲۸ ژانویه ۱۹۸۶

شاتل فضایی چلنجر ناسا در حال انجام دهمین سفر خود به فضا بود که ۷۳ ثانیه پس از صعود، منفجر شد. شاتل فضایی قرار بود ۶ فضانورد را از مدار زمین خارج کند و به علت حضور «کریستا مک‌اولیف» که از وی به عنوان اولین معلم در فضا یاد می‌شد، کودکان زیادی در سرتاسر آمریکا در حال تماشای زنده‌ی پرتاب شاتل فضایی چلنجر بودند. این فاجعه تاثیرات عمیقی در آمریکا برجای گذاشت و هر ۶ فضانورد حاضر در شاتل چلنجر جان خود را از دست دادند. این فاجعه به خاطر ایرادی در حلقه‌ی چنبری (O-ring) بود که برای آب و هوای سردی که در لحظه‌ی پرتاب وجود داشت طراحی نشده بود.

تایتان ۳۴D-9

۱۸ آپریل ۱۹۸۶

شروع سال ۱۹۸۶ برای ایالات متحده‌ی آمریکا بسیار دشوار و سخت بود. سالی که با فاجعه‌ی شاتل فضایی چلنجر آغاز شده بود، در ماه آپریل با انفجار تایتان ۳۴D-9 همراه شد که یکی از بزرگترین فجایع فضایی تاریخ محسوب می‌شود. تنها چند ثانیه پس از شروع پرتاب، راکت و ماهواره‌ی KH-9 که به آن متصل شده بود خود را در میان شعله‌های آتش یافتند. این بار به جای حلقه‌های چنبری، مشکل از اتصالات ضعیفی بود که قطعات بوستر راکت را به یکدیگر متصل می‌کردند.

راکت چینی CZ-3B

۱۵ فبریه ۱۹۹۶

ایالات متحده تنها کشوری نبود که با انفجار راکت‌ها دست و پنجه نرم می‌کرد. چین هم سهم خود را در فجایع فضایی تاریخ به خوبی ادا می‌کند. راکت چینی لانگ مارچ CZ-3B تنها چند ثانیه پس از شروع پرواز، از مسیر خود منحرف می‌شود تا به جای آنکه از مدار زمین خارج شود، در یک شهر کوچک در سیچوان سقوط کند. این فاجعه منجر به کشته شدن صد‌ها انسان شد. در ویدیوی بالا می‌توانید علاوه بر پرتاب ناموفق راکت، تاثیرات مخرب سقوط این راکت را هم مشاهده کنید.

ایرفورس دلتا ۲

۱۷ ژانویه ۱۹۹۷

نیروی هوایی آمریکا وقتی در حال پرتاب راکت بی سرنشین دلتا ۲ بود برنامه‌های زیادی در سر می‌پروراند. راکت ۵۵ میلیون دلاری حامل ماهواره‌ی مسیریاب GPS-II چهل میلیون دلاری بود که یکی از اولین ماهواره‌های GPS نسل دوم محسوب می‌شد که قرار بود به فضا ارسال شود. این راکت و ماهواره‌ای که حمل می‌کرد تنها بعد ۱۳ ثانیه پس از شروع پرواز منفجر شدند.

تایتان ۴

۱۲ آگوست ۱۹۹۸

راکت تایتان ۴ آخرین مدل تایتان محسوب می‌شد که توسط نیروی هوایی آمریکا به فضا ارسال می‌شود. این راکت‌ها در سال ۲۰۰۵ به طور کلی کنار رفتند. اما ارسال این راکت یکی از بزرگترین خسارت‌های تاریخ پرتاب راکت به فضا را رقم زد. تنها چند لحظه پس از شروع پرواز، تایتان ۴ تبدیل به یک گلوله‌ی آتشین شد و همراه با ماهواره‌ی جاسوسی که حمل می‌کرد منفجر شدند. این ماهواره‌ی جاسوسی یکی از ابزار‌های مهم نظامی کشور آمریکا محسوب می‌شد. خسارتی که این ماموریت ناموفق روی دست آمریکا گذاشت بیش از ۱ میلیارد دلار بود.

پروتون-M

۲ جولای ۲۰۱۳

راکت روسی پروتون سه ماهواره‌ی مهم جهت یابی را برای سیستم GLONASS حمل می‌کرد. اما این راکت و ماهواره‌هایی که حمل می‌کرد هرگز به فضا نرسید. چند ثانیه بعد از شروع پرواز، راکت در جهتی اشتباه حرکت کرد و سپس در مسیر مخالف با برخورد به زمین منفجر شد.

آنتارس ۱۳۰

۲۸ اکتبر ۲۰۱۴

شرکت Orbital Sciences آماده بود تا نسخه‌ی جدید راکت آنتارس خود را تحت عنوان آنتاریس ۱۳۰ به فضا ارسال نماید که این پرتاب با موفقیت همراه نشد. تنها چند ثانیه پس از شروع پرتاب، راکت یک انفجار بزرگ را ایجاد کرد و سپس به زمین برخورد نمود. آنتارس ۱۳۰ در حال حمل یک فضاپیمای بدون سرنشین CRS-3 بود که مایحتاج فضانوردان در ایستگاه فضایی را حمل می‌کرد. دلیل این فاجعه به خاطر استفاده‌ی این شرکت از موتور‌های مرمت شده‌ی ساخت شوروی بود که در دهه‌ی ۷۰ میلادی مورد استفاده قرار می‌گرفت. یک ایراد در تولید موتور و همچنین نگهداری ضعیف موتور از اصلی ترین دلایل این پرتاب ناموفق به شمار می‌روند.

راکت MOMO-2

۳۰ ژوئن ۲۰۱۸

Interstellar Technology نمونه‌ی ژاپنی شرکت معروف اسپیس ایکس محسوب می‌شود. این شرکت اولین شرکت خصوصی در ژاپن است که سودای تبدیل شدن به اولین کمپانی خصوصی آسیا که موفق می‌شود یک راکت به فضا ارسال کند را در سر می‌پروراند. دو آزمایش ابتدایی این شرکت با موفقیت همراه نشد. راکت اول MOMO-1 تنها پس از ۶۶ ثانیه پس از شروع پرواز منجر شد و راکت دوم سرنوشت به مراتب بدتری داشت و تنها پس از گذشت چهار ثانیه تبدیل به یک گلوله‌ی آتشین شد. علی رغم این شکست‌ها کمپانی ژاپنی اعلام کرده که با انگیزه‌ای بیشتر به دنبال ساخت راکت MOMO-3 است تا بتواند آن را به مدار زمین ارسال کند.

اسپیس ایکس

۲۰۱۳-۲۰۶

اسپیس ایکس که از سال ۲۰۰۲ فعالیت خود را آغاز کرده یک هدف مشخص داشته و آن هم پایین آوردن هزینه فعالیت‌های فضایی با استفاده از راکت‌های چندبار مصرف است. این پروسه‌ دارای پستی و بلندی‌های بسیاری بوده. «ایلان ماسک» مدیرعامل شرکت اسپیس ایکس ادغامی از پرتاب‌های ناموفق شرکت خود را در غالب یک ویدیو منتشر کرده است که در ویدیوی بالا قابل مشاهده است.

The post مروری بر بزرگترین پرتاب‌های ناموفق راکت به فضا در طول تاریخ appeared first on دیجیاتو.

فضانوردان ناسا لباس‌های فضایی اسپیس ایکس را آزمایش کردند [تماشا کنید]

اسپیس ایکس با رهبری ایلان ماسک، مدت‌هاست سفر به فضا را در سر می‌پروراند و به نظر می‌رسد با کمک ناسا گامی هرچند کوچک، اما مهم برای رسیدن به هدف خود برداشته است.

فضانوردان ناسا، «باب بنکن» و «داگ هرلی» با پوشیدن لباس‌های طراحی شده توسط اسپیس ایکس سوار بر فضاپیمای Crew Dragon شدند که توسط همین شرکت طراحی شده است.

صفحه‌ی Nasa Commercial Crew در توییتر که بیشتر در زمینه‌ی فعالیت‌های تجاری ناسا اطلاع رسانی می‌کند، در توییتر ویدیویی کوتاه از تلاش دو فضانورد آژانس فضایی آمریکا نمایش داد که در آن لباس‌های طراحی شده توسط اسپیس ایکس را پوشیده بودند و آن را مورد ارزیابی قرار می‌دادند.

در این ویدیوی کوتاه که توسط اسپیس ایکس و ایلان ماسک ریتوییت شده است، بنکن و هرلی در حال آزمایش و بررسی لباس‌ها، نمایشگر‌های فضاپیما و کنترل‌های درون آن هستند، با هم مکالمه می‌کنند و وضعیت را مورد ارزیابی قرار می‌دهند.

تیم تجاری ناسا در حال همکاری با اسپیس ایکس و بوئینگ است تا بتوانند فضانوردان را به فضا و خصوصا ایستگاه بین المللی فضایی ارسال کنند. در این بین البته بلند پروازی‌های دیگری در سر می‌پرورانند که یکی از آن‌ها سفر به ماه و مریخ در سال‌های آینده است.

پیش از آنکه بشود فضانوردان را به فضا فرستاد، باید چندین مرحله ارزیابی پشت سر گذاشته شود. یکی از این مراحل آشنا شدن و ارزیابی راحتی فضانوردان در کپسول‌ها به شمار می‌رود.

ناسا ماه گذشته اعلام کرده بود که اوایل سال ۲۰۱۹ یک آزمایش بسیار مهم برای ارسال فضانوردان به فضا را آغاز خواهد کرد. قرار است در صورت موفقیت آمیز بودن این آزمایشات، بنکن و هرلی با استفاده از راکت فالکون ۹ اسپیس ایکس و سوار بر فضاپیمای Crew Dragon به ایستگاه فضایی ارسال شوند.

در ادامه می‌توانید ویدیو منتشر شده از صفحه‌ی تجاری ناسا را مشاهده نمایید:

The post فضانوردان ناسا لباس‌های فضایی اسپیس ایکس را آزمایش کردند [تماشا کنید] appeared first on دیجیاتو.

اعلام حضور به فضایی‌ها با شلیک یک لیزر قدرتمند

یک محقق MIT ادعا کرد که شلیک یک لیزر قدرتمند از زمین می‌تواند تا فاصله‌ی ۲۰،۰۰۰ سال نوری قابل تشخیص باشد. تحقیق «جیمز کلارک» نشان می‌دهد که در صورت تمرکز یک لیزر یک تا دو مگاواتی درون یک تلسکوپ ۳۰ تا ۴۵ متری و نشانه گیری آن به بخشی از فضا می‌تواند نوری تولید کند که از امواج مادون قرمز خورشید قابل تمایز است.

اگر یک فضانورد فضایی، در حال گشت و گذار در سیستم‌های خورشیدی اطراف باشد، می‌تواند این نور را از گوشه‌ای از کهکشان تشخیص دهد. این مطالعه اعلام می‌کند که حتی می‌توانیم با ارسال کدی مثل مورس پالس‌های لیزر را شلیک کنیم تا پیامی برای فضایی‌ها ارسال کنیم.

ساخت چنین چراغی برای ایجاد لیزر به طور قطع در دسترس و امکان پذیر است. در کشور شیلی یک تلسکوپ ۳۹ متری در حال ساخت است در حالی که لیزر YAL-1 Airborne نیروی هوایی آمریکا قدرتی مشابه با لیزری دارد که کلارک درباره‌ی آن صحبت می‌کند.

البته نگرانی‌های مهم دیگری نیز وجود دارد. یکی از این‌ها احتمال آسیب رساندن این لیزر به چشم‌هاست. این موضوع حتی در صورتی که این نور توسط چشم‌ غیر مسلح هم قابل تشخیص نباشد وجود دارد.

علاوه بر این، این لیزر می‌تواند دوربین فضاپیما‌هایی که از آن عبور می‌کند را دچار مشکل کند. برای این مشکلات کلارک پیشنهاد کرده که سیستم لیزر را در دورترین منطقه‌ی ماه قرار دهیم تا کمترین آسیب را به ما برساند. البته این پیشنهاد هم به طور کامل خطر‌های احتمالی را دفع نمی‌کند.

البته باید به آن طرف معادله هم نگاه کنیم. این که حتی اگر ما این نور را ارسال کردیم آیا می‌توانیم انتظار دریافت جواب داشته باشیم و جواب مشابهی را مشاهده کنیم؟

این موضوع تنها در صورتی امکان پذیر خواهد که ما هم از یک تلسکوپ بسیار قدرتمند (مثلا یک متری یا بیشتر) استفاده کنیم و آن را به سمت محل دقیق نقطه‌ی ارسالی بگیریم. بنابراین با توجه به جمیع شرایط بعید به نظر می‌رسد که بتوانیم انتظار دریافت جواب داشته باشیم.

البته ابزار تصویربرداری زیادی هستند که برای مطالعه‌ی گاز‌ها در سیاره‌ی منظومه‌های دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرند و می‌توانند این نور را تشخیص دهند. هرچند به طور کلی نمی‌توان انتظار داشت رفتار فضایی‌ها قطعا با ما دوستانه خواهد بود.

The post اعلام حضور به فضایی‌ها با شلیک یک لیزر قدرتمند appeared first on دیجیاتو.

ناسا امیدوار است تا سال ۲۰۳۸ در مریخ سوخت موشک تولید کند

ناسا برنامه‌ی عجیبی در پیش گرفته که بیشتر به طرح های مفهومی فیلم‌های علمی تخیلی شباهت دارد. بر اساس این برنامه، آژانس فضایی یاد شده امیدوار است که ربات‌هایی برای استخراج خاک کره‌ی مریخ طراحی کند و این خاک را به آب، اکسیژن و سوخت موشک تبدیل کند. به همین دلیل ناسا هم اکنون نمونه‌ی اولیه رباتی را با یک ویژگی خاص معرفی کرده است.

به گفته‌ی دانشمندان ناسا، این رویا ممکن است طی چند دهه‌ی آینده به حقیقت بپیوندد. بدین ترتیب فضاپیما‌هایی که به کره‌ی مریخ سفر می‌کنند و بیشتر سوختشان را در این راه مصرف می‌نمایند، می‌توانند بدین شکل سوخت مورد نیاز برای سفر بازگشت را تامین نمایند.

با اینکه این طرح مفهومی هنوز در حد یک رویا دست نیافتنی باقی مانده است اما ناسا نمونه‌ی اولیه‌‌‌ی ربات‌ی را رونمایی کرده که می‌تواند به استخراج خاک سرخ رنگ مریخ بپردازد.

این ربات RASSOR نام دارد و در واقع یک ربات حفاری مخصوص فعالیت در جاذبه‌ی کم بوده و می‌تواند در چنین محیطی به استخراج خاک بپردازد. در حال حاضر کارشناسان تست‌های و آزمایشات لازم روی این ربات را به عمل می آورند تا بتوانند تغییرات لازم برای بهتر شدن عملکرد این ربات در سطح ماه و مریخ را فراهم آورند.

RASSOR حفره‌های کوچکی در زمین ایجاد می‌کند و با حرکت به جلو، آنها را عمیقتر کرده و به عمق پایینتری در سیاره‌ی مورد نظر دست پیدا می‌کند. دانشمندان امیدوارند ربات یاد شده بتواند با نفوذ به چندین متر پایین‌تر از سطح ماه یا مریخ بتواند آب یا یخ در خاک بیابد.

آب یافت شده پس از فیلتر و یونیزه شدن می‌تواند مود استفاده قرار گیرد یا اینکه به اجزای سازنده‌اش یعنی هیدروژن و اکسیژن تبدیل شود. این دو عنصر در واقع مواد اولیه ضروری برای تولید سوخت موشک مایع به شمار می‌روند.

به گزارش نشریه IEEE Spectrum، سال ۲۰۳۸ زمان به وقع پیوستن این رویا خواهد بود و در آن زمان می‌توان از این ربات‌ها می‌توان برای تولید آب و سوخت موشک در سطح کره‌ی مریخ استفاده نمود. البته ناسا مدعی شده که تمامی اتفاقات به تامین منابع مالی لازم و تصمیمات مدیریتی درست بستگی دارد.

The post ناسا امیدوار است تا سال ۲۰۳۸ در مریخ سوخت موشک تولید کند appeared first on دیجیاتو.

هلیکوپتر‌ اتوماتیک سیکورسکی حضور خلبان را اختیاری می‌کند [تماشا کنید]

شاید برای کسانی که در هلیکوپتر اتوماتیک سیکورسکی نشسته‌اند حضور «اختیاری» خلبان آنچنان آرامش بخش نباشد. اما به هر حال، این راهیست که دارپا (آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی ایالات متحده آمریکا) پیش گرفته است.

این تکنولوژی به تازگی یکی دیگر از مراحل آزمایشی خود را در هلیکوپتر S-76B سیکورسکی با موفقیت پشت سر گذرانده است.

دارپا و سیکورسکی در حال ارزیابی سیستم ALIAS (سیستم خلبانی خودکار) در سال‌های گذشته بودند. تکنولوژی یاد شده می‌تواند در صورت موفق بودن در همه‌ی هواپیما‌ها و هلیکوپتر‌ها مورد استفاده قرار بگیرد.

وقتی که این سیستم راه اندازی شود، با همه‌ی سیستم‌های هلیکوپتر از مکانیکی گرفته تا الکتریکی و تشخیص هماهنگ خواهد شد و خلبان می‌تواند با استفاده از یک تبلت سیستم را مدیریت کند.

این تکنولوژی در بیش از ۳۰۰ ساعت پرواز خودکار مورد استفاده قرار گرفت اما آخرین آزمایش کمی متفاوت است. در این آزمایش برای اولین بار کنترل هلیکوپتر سیکورسکی در اختیار خلبانی به جز خلبان‌های آموزش دیده سیکورسکی قرار گرفت. در این پرواز آزمایشی کنترل هلیکوپتر به خلبانان ارتش آمریکا سپرده شد.

در واقع این آزمایش نشان داد که به جای ساعت‌ها آموزش با هلیکوپتر‌های مختلف، یک خلبان ساده می‌تواند با استفاده از تبلت و سیستم اتوماتیک پرواز تنها در سه روز با هلیکوپتر آشنا شود و آن را به پرواز درآورد.

مهندسین سیکورسکی به دنبال این هستند تا از تکنولوژی ALIAS در هلیکوپتر‌های بلک هاوک استفاده کنند. آزمایش‌های مربوط به این فرایند قرار است در سال جدید میلادی آغاز گردد.

«گراهام دروزسکی» مدیر پروژه‌ی تکنولوژی ALIAS در دارپا در این باره می‌گوید:

ما بلک هاوک را به عنوان پلتفرمی که می‌خواهیم از همه‌ی توانایی‌های ALIAS در آن استفاده کنید انتخاب کردیم تا کنترل همه‌ی مدار‌ها و سوییچ‌ها و امکانات را در اختیار داشته باشد. در واقع تکنولوژی ALIAS‌ قرار است مثل یک کمک خلبان واقعی عمل کند. این سیستم می‌تواند هلیکوپتر را به پرواز درآورد، مسیریابی کند و رویه‌های اضطراری را به اجرا درآورد و همه‌ی کار‌های گفته شده را به بهترین شکل به انجام برساند.

در ادامه می‌توانید اطلاعات کامل تری از این تکنولوژی را در ویدیوی زیر مشاهده کنید:

The post هلیکوپتر‌ اتوماتیک سیکورسکی حضور خلبان را اختیاری می‌کند [تماشا کنید] appeared first on دیجیاتو.

ژاپن ماهواره‌ی اماراتی‌ها و یک ماهواره‌ی هواشناسی را به مدار زمین فرستاد

ژاپن روز گذشته موفق شد دو ماهواره‌ی جدید را به مدار زمین پرتاب کند. یکی از این ماهواره‌ها ماهواره‌ی امارات متحده‌ی عربی بود.

راکت حامل این دو ماهواره که H-IIA نام داشت ساعت ۱:۰۸ دقیقه‌ی بعد از ظهر به وقت محلی از مرکز فضایی تانِگاشیما در ژاپن توسط نیروی فضایی ژاپن که به اختصار JAXA نامیده می‌شود به فضا پرتاب شد.

هر دو ماهواره که به منظور مطالعه‌ روی زمین تعبیه شده‌اند، به طور جداگانه و به صورت موفقیت آمیز در مدار قرار گرفتند. اولین ماهواره بعد از گذشت ۱۶ دقیقه و ماهواره‌ی بعدی بعد از پرواز ۲۴ دقیقه‌ای از راکت جدا شده و در مدار زمین قرار گرفتند.

یکی از این ماهواره‌ها فضاپیمای JAXA است که برای انجام مشاهدات روی گاز‌های گلخانه‌ای پرتاب شده که نامش GOSAT-2 است که همچنین IBUKI-2 نیز خوانده می‌شود و قرار است جایگزین ماهواره‌ی قبلی ژاپنی‌ها شود که سال ۲۰۰۹ به فضا پرتاب شد.

مثل نمونه‌ی قبلی، فضاپیمای جدید نیز به اندازه گیری میزان تاثیر گاز‌های گلخانه‌ای تولید شده بر تغییرات اقلیمی زمین خواهد پرداخت. به طور خاص ماهواره‌ی GOSAT-2 می‌تواند میزان کربن دی اکسید، متان و کربن مونوکسید را اندازه گیری کند. مورد آخر در ماهواره‌ی قبلی ژاپنی‌ها امکان پذیر نبود.

فضاپیمای دیگری که امروز در مدار زمین قرار گرفت KhalifaSat نام دارد که توسط اماراتی‌ها ساخته شده و برای مشاهدات پیرامونی، پیشبینی اتفاقات غیرمترقبه و نظارت بر حمل و نقل تعبیه شده است. این اولین ماهواره‌ای است که در کشور امارات ساخته شده و سومین ماهواره‌ی تحت کنترل این کشور محسوب می‌شود.

The post ژاپن ماهواره‌ی اماراتی‌ها و یک ماهواره‌ی هواشناسی را به مدار زمین فرستاد appeared first on دیجیاتو.

چتر جدید ناسا برای محموله های مریخ در کسری از ثانیه باز می شود

ناسا در حال آزمایش چتر نجاتی بزرگ است که قرار است در فرود بزرگترین دستگاه تاریخ ناسا روی مریخ به کار رود. چتر ۸۲ کیلوگرمی در عرض چهار دهم ثانیه باز می‌گردد که یک رکورد محسوب می‌شود. این آزمایش ماه گذشته به ثبت رسیده است.

ناسا اعلام کرده که این آزمایش موفقیت آمیز نشان دهنده‌ی آماده بودن آن برای ماموریت فرود روی مریخ خواهد بود.

چتر ناسا

در ماموریت مریخ ۲۰۲۰ قرار است سنگین وزن ترین وسیله‌ی تاریخ روی سطح مریخ فرود بیاید. به گفته‌ی «جان مکنامی» مدیر پروژه‌ی ماموریت ۲۰۲۰، ناسا برای این ماموریت مثل همه‌ی ماموریت‌های پیشین فقط یک چتر خواهد داشت که باید حتما کار کند.

۱۶ شهریور سال جاری، در یکی از آزمایش‌ها این چتر به همراه وسیله‌ای ۳۰ تنی مورد ارزیابی قرار گرفت. در هنگام باز شدن، این چتر موفق شد حدود ۳۲ تن نیرو ایجاد کند.

آزمایش‌های ناسا روی این چتر بخشی از پروژه‌ی ASPIRE است که در آن روی دو مدل مختلف از چتر‌ها مطالعه می‌شود. طی این مطالعه‌ها ناسا بالاخره تصمیم گرفت از چتری استفاده کند که قدرت بیشتری دارد و از مواد اولیه‌ی مستحکم تری ساخته شده.

چتر ناسا

«ایان کلارک» رئیس آزمایش فنی از JPL درباره‌ی این آزمایشات می‌گوید:

جو نزدیک به سطح زمین حدود ۱۰۰ برابر متراکم تر از سطح نزدیک به مریخ است. اما در فاصله‌های بیشتر -حدود ۳۷ کیلومتری- تراکم جو زمین شبیه به تراکم جو مریخ در فاصله‌ی ۱۰ کیلومتری نسبت به سطح مریخ است؛ ارتفاعی که احتمالا در آن مریخ ۲۰۲۰ چتر نجات خود را باز خواهد کرد.

مهندسین ناسا فعلا تمرکز خود را روی لایه‌ی پایینی استراتوسفر قرار داده‌اند و در حال آماده سازی خود برای ماموریت ۲۰۲۰ هستند. کلارک می‌گوید:

همه در تلاش هستیم تا حدود ۲۸ ماه دیگر ۲۰۲۰ بتواند روی سطح مریخ فرود بیاید. شاید فعلا نتوانم راکتی به فضا بفرستم، اما وقتی موضوع مریخ در میان باشد -و وقتی رسیدن به سطح مریخ، آن هم در امنیت کامل هدف قرار بگیرد- چالش‌های جذاب زیادی برای من وجود خواهد داشت.

The post چتر جدید ناسا برای محموله های مریخ در کسری از ثانیه باز می شود appeared first on دیجیاتو.

برترین عکس‌های ستاره‌شناسی سال ۲۰۱۸ را مشاهده کنید

مسابقات مربوط برترین عکس ستاره شناسی سال با عنوان اصلی Astronomy Photographer of the Year در سال ۲۰۱۸ برگزار شد. این مسابقات هرساله توسط رصدخانه‌ی سلطنتی گرینویچ برگزار می‌شود.

در ادامه تصاویری از برترین عکس‌های این مسابقه را مشاهده خواهید کرد که از برندگان و برگزیدگان این مسابقه به شمار می‌روند.

انتقال روح

عکاس آمریکایی «برد گلدپِینت» هزاران عکاس حرفه‌ای و مبتدی دیگر را با عکسی که مشاهده می‌کنید پشت سر گذاشت تا بتواند برنده‌ی جایزه بهترین عکس ستاره شناسی دنیا در سال ۲۰۱۸ و مبلغ ۱۲،۸۳۰ دلاری را از آن خود کند.

این عکس -که گلدپینت آن را «انتقال روح» نامیده- در موآب ایالتا یوتا گرفته شده است. در این عکس می‌توان تضاد زیبایی از سنگ‌های سرخ و کهکشان راه شیری در سمت راست و همچنین اندرومدا در سمت چپ را مشاهده کرد.

این عکس موفق به دریافت عنوان بهترین عکس در بخش «مردم و کهکشان» نیز شد.

«اوآندا ساندو» هماهنگ کننده‌ی انجمن رصدخانه‌ی جنوب اروپا درباره‌ی این عکس نوشته:

سیاره‌ی ما بخش کوچکی از یک زیبایی شگرفت محسوب می‌شود و ما بر لبه‌ی پرتگاه یک صخره، شاهد همه‌ی این زیبایی هستیم.

کهکشان زنده

عکس «اندرو وایت» با عنوان «کهکشان زنده» به عنوان دومین عکس برگزیده‌ی بخش «مردم و کهکشان» انتخاب شد. این بخش مربوط به عکس‌هاییست که زندگی مردم در کنار آسمان شب را نمایش می‌دهد.

من در مقابل کهکشان

«من در مقابل کهکشان» از «مارک مک‌نیل» یکی از عکس‌های تمجید شده‌ی بخش مردم و کهکشان شناخته شد.

تعظیم بعد از فروافتادن پرده‌ها

یکی از عکس‌های فوق‌العاده زیبا کاریست از «پاتریک مور» که جایزه‌ی بهترین عکاس تازه‌ وارد را از آن خود کرد.

رنگ‌های معکوس

عکسی از «جوردی دلپِی بورل» که توانست در بخش «ماه ما» به عنوان برترین عکس انتخاب شود. عنوان کامل این تصویر «Inverted Colors of the Boundary Between Mare Serenitatis and Mare Tranquilitatis» است.

درخشندگی زمین

عکسی از «پیتر وارد» با عنوان درخشندگی زمین که به عنوان دومین عکس برگزیده در بخش «ماه ما» انتخاب شد.

از تاریکی

عکسی از «لاسلو فرانسسیس» با عنوان «از تاریکی» که در بخش «ماه ما» مورد تقدیر قرار گرفت. این بخش به پوشش عکس‌هایی از ماه و ماه گرفتگی می‌پردازد.

سرعت در مسیر شفق قطبی

عکسی از «نیکولاس لفادو» برنده‌ی بهترین عکس بخش «شفق قطبی» شد. «پیتر لارنس» یکی از ستاره‌شناسان به نام دنیا گفته که این تصویر او را به یاد صحنه‌ی پایانی ادیسه‌ی فضایی می‌اندازد.

Castlerigg

عکسی از «متیو جیمز ترنر» با عنوان Castlerigg که در بخش «شفق قطبی» به عنوان دومین عکس برگزیده انتخاب شد. این تصویر عکسی از سنگ‌های Castlerigg در نزدیکی کومبریا در شمال غرب انگلستان را نمایش می‌دهد.

نمای شفق

این تصویر زیبا در بخش‌ «شفق قطبی» مورد تقدیر بسیاری قرار گرفت. این تصویر نمایی از نور‌های شمالی و جنوبی را به تصویر می‌کشد و توسط «میکل بِیتر» گرفته شده است.

در ادامه می‌توانید تصاویر بیشتری از عکس‌های برنده و برگزیده‌ی این مسابقات مشاهده کنید:

The post برترین عکس‌های ستاره‌شناسی سال ۲۰۱۸ را مشاهده کنید appeared first on دیجیاتو.

آزادسازی ۴۵۰ هزار گالن آب در سیستم خنک کننده‌ راکت فضایی SLS [تماشا کنید]

ناسا در یک ویدیوی شگفت انگیز لحظه‌ی رهاسازی هزاران گالن آب را روی سکوی پرتاب پایگاه فضایی کندی را به تصویر کشیده است.

آژانس فضایی ناسا در حال آماده کردن مگا راکت SLS است که سیستم خنک کننده‌ی آن نیاز به ۴۵۰،۰۰۰ گالن آب دارد تا جلوی اشتعال و دمای بالای راکت در حین پرتاب را بگیرد.

در این ویدئوی جالب می‌توان جریان عمودی با فشار بسیار بالای آب را تماشا کرد که به سمت آسمان روانه می‌شود و سپس کف زمین را می‌پوشاند. اتفاقی که تنها در عرض چند ثانیه به وقوع می‌پیوندد.

راکت SLS قرار است با نیروی پرتاب حدودا ۴ میلیون کیلوگرمی به فضا فرستاده شود. این اتفاق به لطف چهار موتور RS-25 و دو بوستر انجام می‌پذیرد.

ناسا از سیستم تخلیه‌ی آب برای محافظت از راکت و دیگر اقلام آن از جمله فضاپیمای Orion، پرتاب کننده‌ی سیار در ایستگاه فضایی و خود سکوی پرتاب استفاده می‌کند. این آژانس درباره‌ی سیستم خنک کننده‌ی خود اینگونه توضیح می‌دهد:

جریان سریع آب به سمت سکوی پرتاب سرازیر می‌شود تا دمای حداکثری و انرژی ایجاد شده توسط راکات را کاهش دهد.

 

آخرین آزمایش جریان آب در ۲۳ مهرماه در ایستگاه فضایی کندی در سکوی ۳۹B انجام پذیرفت. در کمتر از دو دقیقه سیستم خنک کنند صد‌ها هزار گالن آب را به سمت آسمان رها کرد و شبیه به یک فواره‌ی غول آسا بود. جریان آب تا حدود ۳۰ متر از زمین فاصله گرفت.

انجام این آزمایشات برای آماده سازی پرتاب و به حداقل رساندن خطرات احتمالی برای ماموریت EM-1 و ماموریت‌های دیگر در آینده اهمیت زیادی دارند.

ناسا امسال آزمایش مشابهی را انجام داده بود که به آن‌ها امکان شناسایی مشکلات احتمالی را می‌داد تا بتوانند نسبت به اصلاح دقیق آن اقدام نمایند.ماموریت EM-1 قرار است اواخر سال ۲۰۱۹ یا اوایل سال ۲۰۲۰ اتفاق بیفتد. ماموریتی که به منظور ارزیابی همه‌ی سیستم‌های ضروری برای ارسال فضانوردان در ماموریت‌های آتی انجام می‌پذیرد. «مایک سارافین» مدیر ماموریت EM-1 در این باره می‌گوید:

این ماموریت به ما می‌فهماند که چه کار‌هایی انجام نشده و چه کار‌هایی همچنان مبهم هستند. [این ماموریت] مسیری را مشخص خواهد کرد که برای پرواز‌های آینده‌ی Orion مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

The post آزادسازی ۴۵۰ هزار گالن آب در سیستم خنک کننده‌ راکت فضایی SLS [تماشا کنید] appeared first on دیجیاتو.

مشکلات مدیریتی ناسا موجب گم شدن بسیاری اشیا گرانبها شده است

گزارش شده که مشکلات مدیریتی ناسا طی ده سال اخیر موجب شده که اشیاء بسیار گرانبهایی نظیر خاک ماه، کنترلر‌های دستی پروازهای فضایی قدیمی و کاوشگر آزمایشی ماه گم شوند. این گزارش که توسط اداره بازرسی کل ناسا منتشر شده، به بررسی نحوه نگهداری از دارایی‌های تاریخی این آژانس فضایی پرداخته و مشخص شده که علیرغم افزایش امنیت پروسه‌های مختلف در این آژانس، تا به حال تعدادی زیادی شئ منحصر به فرد از اموال سفر‌های فضایی گم شده یا توسط کارمندان قدیمی آن دزدیده شده است.

ناسا

ناسا دو نوع دارایی تاریخی در اختیار خود دارد و باید امنیت و ایمنی آنها را تامین کند. یکی اموال حقیقی این آژانس نظیر ساختمان‌‌ها و سکوی آزمایشی است که هم اکنون از آنها برای انجام ماموریت‌های فضایی استفاده می شود. دیگر اموال ناسا، در واقع اشیائ شخصی نظیر لباس‌های فضانوردی و ابزار دیگر است که دیگر نیازی به آنها نبوده اما اهمیت تاریخی زیادی دارند.

حال مسئولین اداره‌ی کل بازرسی ناسا متوجه شده‌اند که بیشتر دارایی های حقیقی این آژانس فضایی ۴۰ سال یا بیشتر عمر دارند و نیاز است بررسی و تعمیر شوند. البته ناسا دیگر به برخی از تاسیسات خود نیازی ندارد و تنها سعی دارد آنها را نگاه دارد تا اگر نیازی بود سراغشان برود. این تصمیم موجب شده که هزینه‌های نگهداری زیادی برای این تاسیسات به ارمغان آید.

ناسا

علاوه بر این گفته شده که ناسا برخی از اشیاء گرانبهای خود را به علت در اختیار نداشتن آمار دقیق گم کرده است. بر اساس این گزارش، یک بسته خاک واقعی کره ماه گم شده و سازمان FBI پس از پیدا کردنش، آن را در یک حراجی فروخته است.

پس از این اتفاق ناسا سعی کرده خاک ماه را دوباره به دارایی های خود اضافه نماید اما دادگاه ایالات متحده، این آژانس را مجبور کرده تا این خاک را به خریدارش بازگرداند. علاوه بر این تا به حال اشیائ زیادی متعلق به این آژانس فضایی نظیر کاوشگر آزمایشی ماه نیز گم شده و در حراجی‌های مختلف به فروش رفته است. بنابراین آژانس فضایی مذکور نیاز دارد فکری به حال مدیریت اموال خود بکند.

 

تماشا کنید: ویدیویی ۶۰ ثانیه‌ای به مناسبت ۶۰ سالگی ناسا

The post مشکلات مدیریتی ناسا موجب گم شدن بسیاری اشیا گرانبها شده است appeared first on دیجیاتو.