دختر ۱۲ ساله پاکستانی کارآموز ناسا می‌شود

هفته پیش سفارت ایالات متحده آمریکا در پاکستان گزارش داد که یک دختر ۱۲ ساله پاکستانی به نام راضیه امیر از میان چندین داوطلب انتخاب شده تا دوره‌ی هفت روزه کارآموزی ویژه‌ای در ناسا بگذراند و به نوعی کارآموز ناسا لقب گیرد.

سفارت ایالات متحده آمریکا در پاکستان با انتشار پستی در فیسبوک گزارش داد که راضیه در این هفته قرار است آموزش‌های فضایی لازم را ببیند و به نسل بعدی فضانوردان این آژانس آمریکایی بدل گردد.

راضیه امیر دانش آموز کلاس هشتم مدرسه‌ی British Overseas School یا BOS شهر کراچی است که همیشه به فضا علاقه داشته و آرزوی سفر به آسمان را در ذهن می‌پرورانده. اکنون راضیه از میان گروهی از دانش آموزان ۲۵ کشور دنیا انتخاب شده تا کارآموز ناسا بشود.

البته این دوره‌ی آموزشی قرار نیست داخل مقر اصلی این آژانس واقع در واشنگتن دی سی برگزار گردد و راضیه امروز به شهر اورلاندوی ایالت فلوریدا پرواز می‌کند تا دوره‌ی کارآموزی خود را از مرکز فضایی کندی واقع در این شهر آغاز کند. تا به حال جزئیات کاملی از این دوره‌ی آموزشی منتشر نشده اما راضیه قرار است اطلاعاتی درباره سفر به فضا بیاموزد و تجربیاتی در این زمینه کسب کند.

اداره کل ملی هوانوردی و فضا آمریکا یا ناسا ، یک سازمان مستقل در شاخه اجرایی ایالات متحده است که مسئولیت برنامه‌ ریزی در حوزه‌های فضایی و تحقیقات مکانیک پرواز و هوافضا را برعهده دارد.

مقاله سه نوجوان پاکستانی تحسین بسیاری از متخصصین هوافضا را برانگیخته

البته این اولین باری نیست که دانش آموزان پاکستانی توجه متخصصین حوزه‌ی هوافضا را به خود جلب می‌کنند. در دی ماه امسال، سه دانش آموز نوجوان بخش علوم فضایی موسسه فناوری فضایی اسلام آباد، پژوهشی درباره‌ی سیاه‌چاله‌های کلان‌جرم و برخورد کهکشان‌ها منتشر کرده‌اند که تحسین تمامی متخصصان را برانگیخته است.

محققان متخصص این بخش، برای توصیف این تحقیق کلمه‌ی عالی را انتخاب کرده‌اند که از کیفیت بالای فعالیت تحقیقاتی این نوجوانان خبر می‌دهد.

The post دختر ۱۲ ساله پاکستانی کارآموز ناسا می‌شود appeared first on دیجیاتو.

تلسکوپ فضایی کپلر آخرین عکس خود از فضا را به زمین مخابره کرد

چند ماه پیش بود که ناسا بازنشستگی رسمی تلسکوپ فضایی کپلر را اعلام و تلسکوپ TESS را جایگزین آن کرد. کپلر که در ابتدا قرار بود تنها ۳٫۵ سال فعالیت کند، توانست ۹٫۵ سال در فضا دوام بیاورد و طی این مدت بیش از ۲۶۰۰ سیاره خارج از منظومه شمسی را شناسایی نماید.

اما تلسکوپ فضایی کپلر حتی پس از بازنشستگی هم دست از اکتشاف برنداشت و تصاویری از یک سیاره گازی شبیه به نپتون، یک اَبَر زمین و یک سیاره شبیه به زحل (که به دور ستاره ای در ابعاد خورشید ما می چرخید) را به زمین ارسال کرد.

حالا سازمان هوافضای ناسا آخرین تصویر ثبت شده توسط تلسکوپ فضایی کپلر به اسم «Last Light» یا «آخرین نور» را منتشر کرده و اظهار داشته که تلسکوپ مذکور یک ماه پس از ثبت این عکس، با اتمام سوخت به پایان عمر خود رسیده است.

تلسکوپ فضایی کپلر

محققان ناسا طی سال های آتی برای دریافت داده های بیشتر از کپلر تلاش خواهند کرد

کپلر آخرین تصویر خود را با نگاه به صورت فلکی آبریز (دلو) ثبت کرده که در آن منظومه ستاره ای تراپیست-۱ با فاصله ۱۲ پارسکی از خورشید مشاهده می شود. این منظومه شامل ۷ سیاره هم اندازه زمین است که ۳ عدد از آنها در منطقه قابل حیات (فاصله ای از ستاره که در آن آب به شکل مایع روی سطح سیاره جاری می شود) قرار گرفته اند.

علاوه بر تراپیست-۱، منظومه GJ 9827 نیز در آخرین عکس کپلر قابل رؤیت است. این منظومه سه سیاره خاکی غول آسا (اَبَر زمین) دارد و نخستین بار در سال ۲۰۱۸ توسط تلسکوپ فضایی کپلر کشف شده است.

لازم به ذکر است که «آخرین نور» کپلر اندکی با تصاویر ثبت شده توسط تلسکوپ فضایی TESS همپوشانی دارد که این موضوع امکان مقایسه نتایج و تحلیل بهتر داده های به دست آمده توسط هردو ابزار را برای دانشمندان فراهم خواهد کرد.

به گفته الیسون هاوکس مدیر روابط عمومی ناسا، عکس آخرین نور، صفحه پایانی فصل آخر سفر اکتشافی و پربار کپلر بوده و با وجود خاموش شدن فرستنده های این تلسکوپ، محققان طی سال های پیش رو تلاش خود برای دریافت داده های بیشتر از آن را ادامه خواند داد.

The post تلسکوپ فضایی کپلر آخرین عکس خود از فضا را به زمین مخابره کرد appeared first on دیجیاتو.

احتمال خاموش شدن ریزماهواره های تاریخ ساز ناسا در فضا برای همیشه

به گزارش ناسا، نخستین ریزماهواره های این سازمان که به سفر بین سیاره ای رفته بودند، اخیراً در خط ارتباطی کاملاً ساکت شده اند و احتمال می رود که برای همیشه خاموش شده باشند.

EVE و WALL-E (که بر اساس شخصیت های انیمیشن وال-ای پیکسار نام گذاری شده اند) اردیبهشت سال گذشته به همراه کاوشگر InSight به مریخ سفر کردند و با ارسال اطلاعات زنده از فرآیند فرود و فعالیت کاوشگر مذکور روی سیاره سرخ، به مأموریت ناسا کمک شایانی نمودند.

ریزماهواره های ناسا پس از انجام نقش خود در پروژه InSight، در مدار خورشید قرار گرفتند و تا مدت ها پس از عمر پیش بینی شده، به ارسال سیگنال پرداختند. اما تقریباً از یک ماه پیش ارتباط EVE و WALL-E با مقر ناسا قطع شده و مهندسان تصور می کنند این قطع ارتباط احتمالاً دائمی خواهد بود.

ریزماهواره

ریزماهواره های ناسا قادر به تنظیم جهت برای برقراری ارتباط و دریافت انرژی نیستند

جالب است بدانید که ریزماهواره های مکعبی مورد بحث مانند ربات های انیمیشن وال-ای، برای حرکت از پیشرانه های گاز سرد استفاده کرده و از این طریق، زاویه مناسب برای برقراری ارتباط یا دریافت انرژی خورشیدی را تنظیم می کنند. در این بین نشتی احتمالی پیشرانه باعث شده این ماهواره ها نتوانند به خوبی جهت خود را تغییر دهد.

از طرفی آنتن ریزماهواره ها برای ارتباط با زمین باید به دقت جهت گیری شود که تخلیه مخزن گاز سرد انجام این کار را غیر ممکن خواهد کرد. علاوه  بر این عدم امکان تنظیم زاویه برای دریافت انرژی خورشید نیز عامل دیگری است که باعث می شود ماهواره های ناسا دیگر قادر به برقراری ارتباط با زمین نباشند.

گفتنی است در صورتی که مشکل قطع ارتباط تنها به دلیل کمبود انرژی باشد، در ماه های آتی و نزدیک شدن EVE و WALL-E به خورشید، احتمال شارژ مجدد باتری ها و ارسال سیگنال به ناسا وجود خواهد داشت.

The post احتمال خاموش شدن ریزماهواره های تاریخ ساز ناسا در فضا برای همیشه appeared first on دیجیاتو.

خرابی توالت کار دست خدمه ایستگاه فضایی بین المللی داد

خراب شدن توالت در کره زمین هم اتفاق بسیار بدی است چه برسد که چنین حادثه‌ای خارج از جو کره و در ایستگاه فضایی بین المللی رخ دهد.

بر اساس خبری که از سمت ناسا منتشر شده، ۹.۵ لیتر آب به صورت تصادفی از توالت ایستگاه فضایی بین المللی خارج شده و خدمه حاضر در محل مجبور شده‌اند با استفاده از حوله آن را تمیز کنند. این توالت در سال ۲۰۰۸ و بعد از آن که مدل قدیمی دیگر عملکردی مانند سابق نداشت به ایستگاه فضایی بین المللی منتقل شده بود.

ایستگاه فضایی بین المللی

حمام این ایستگاه

با توجه به هزینه‌ ۱۹ میلیون دلاری این توالت، حتما فکر می‌کنید که با یک محصول اشرافی طرف خواهید بود اما پگی ویتسون به عنوان یک از فضانوردانی که مدت زیادی را در این ایستگاه سپری کرده، استفاده از این توالت را مانند یک سفر کامل توصیف کرده است. بعد از اتمام کار، ضایعات انسانی مهر و موم شده و جالب است بدانید از ۸۰ الی ۸۵ درصد ادرار موجود هم آب آشامیدنی تولید خواهد شد.

البته ظاهرا زندگی در ایستگاه فضایی بین المللی راحت‌تر از قبل خواهد شد. به تازگی خدمه یک محوطه دو بخشی جدید را به Node 3 که یکی از ماژول‌های این ایستگاه محسوب می‌شود اضافه کرده‌اند که حریم خصوصی بیشتری را هم برای استفاده از توالت و هم بخش بهداشتی ایستگاه فراهم خواهد کرد. همچنین ناسا این قول را داده که تا سال ۲۰۲۰ از توالت جدیدی در ایستگاه فضایی بین المللی استفاده خواهد کرد.

The post خرابی توالت کار دست خدمه ایستگاه فضایی بین المللی داد appeared first on دیجیاتو.

گرمایش زمین ادامه دارد؛ ۲۰۱۸ چهارمین سال داغ در طول تاریخ

چند سالی است که بحران گرمایش زمین به سرخط اخبار زیست محیطی کشورها تبدیل شده و سازمان های مختلف نسبت به آینده آب و هوا روی کره خاکی هشدار می دهند.

بر اساس آمارهای ناسا و اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده (NOAA) که از سال ۱۸۸۰ میلادی به صورت رسمی ثبت شده، سال ۲۰۱۸ چهارمین سال داغ تاکنون بوده و تمام سال ها از ۲۰۰۱ به این سو، نسبت به قرن بیستم گرم تر بوده اند. در این بین سال ۲۰۱۶ میلادی رکورددار گرما بوده و پس از آن سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۵ قرار گرفته اند.

گرمایش زمین

به گفته متخصصان، گرمایش زمین مانند بالا و پایین پریدن یک فرد روی پله برقی است؛ بدین معنی که گرمایش زمین روند ثابت و افزایشی داشته (مثل حرکت پله برقی) و در بعضی سال ها، این روند با افزایش و کاهش مضاعف (بالا و پایین پریدن) همراه است.

گوین اشمیت مدیر مؤسسه تحقیقات فضایی گادرد ناسا معتقد است سال ۲۰۱۸ تنها یکی از سال های داغ در روند رو به افزایش گرمایش زمین به شمار می آید که آثار طولانی مدت این روند به صورت سیل های ساحلی، موج های گرمایی شدید، بارش های سنگین و تغییرات اکوسیستم قابل مشاهده هستند.

بیشترین آثار گرمایش زمین در قطب شمال و ذوب شدن یخ ها مشاهده می شود

طبق یافته های ناسا، دمای ثبت شده در سال گذشته میلادی ۱٫۵ درجه فارنهایت (۰٫۸۳ درجه سانتیگراد) بیشتر از میانگین سال های ۱۹۵۱ تا ۱۹۸۰ بوده و در مقایسه با میانگین کل قرن بیستم نیز ۱٫۴۲ درجه فارنهایت (۰٫۷۹ درجه سانتیگراد) افزایش داشته است.

جالب است بدانید که در سال ۲۰۱۸ که یکی از پرباران ترین سال های ایالات متحده بوده، دشت های شمالی و بعضی نواحی جنوب این کشور دچار خشکسالی شده و کشورهای فرانسه، آلمان و سوئیس نیز گرم ترین سال خود از ۱۹۱۰ به بعد را تجربه کرده اند.

گفتنی است بر اساس اظهارات ناسا، بیشترین آثار گرمایش زمین در قطب شمال و ذوب شدن یخ ها مشاهده شده و فعلاً در آینده قابل پیش بینی، خبری از توقف روند صعودی افزایش دما قابل رؤیت نیست.

The post گرمایش زمین ادامه دارد؛ ۲۰۱۸ چهارمین سال داغ در طول تاریخ appeared first on دیجیاتو.

ناسا در فضا اندام مصنوعی پرورش می‌دهد

کمبود ارگان های مناسب برای پیوند عضو یکی از مشکلات حوزه و بهداشت درمان است که گاهی به درگذشت افراد متقاضی منجر می شود؛ حالا اما ناسا برای این حل مشکل دست به کار شده است.

پیش از این تعدادی از محققان ارگان های انسان را با استفاده از چاپگرهای سه بعدی در آزمایشگاه تولید کرده بودند اما ساختارهای داخلی پیچیده مثل قلب و شش به خاطر وزن زیاد از هم می پاشند. به همین خاطر تعدادی از متخصصان توصیه کرده اند به جای استفاده از سیستم های داربستی پیچیده بهتر است این اندام ها را در محیط های با جاذبه صفر نظیر ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) چاپ کرد. پیوند عضوحالا استارتاپی به نام «تک شات» با همکاری ناسا قصد توسعه یک چاپگر سه بعدی بیوزیستی را دارند که در اردیبهشت ماه به ایستگاه فضایی ارسال خواهد شد. به باور برخی این پروژه یا کاملا شکست می خورد یا آینده پیوند عضو را از نو شکل می دهد.

در گام اول محققان این دو سازمان یکسال را صرف بررسی کارکرد پرینتر در فضا کرده و روی تولید بافت های قلبی تمرکز خواهند کرد. به گفته «ریچ بولینگ»، معاون تک شات پس از تکمیل پروتکل های آزمایشی، درهای این برنامه به روی محققان علاقمند به آزمایش چاپگر باز خواهد شد. پس از پایان فازهای آزمایشی تک شات و ناسا روی تولید بافت های زیستی پیچیده تر تمرکز خواهند کرد.

تک شات امیدوار است با تولید اندام های مصنوعی صف طولانی متقاضیان دریافت عضو را کاهش داده و به بیماران کمک کند. علاوه بر این آنها قصد دارند با استفاده از سلول های بنیادی بیماران ارگان ها را به گونه ای شخصی سازی کنند که از بیشترین سازگاری با دریافت کننده برخوردار بوده و احتمال پس زدن آن توسط بدن به حداقل برسد. توسعه فناوری های نوین در کنار فرهنگ سازی می تواند از میزان مرگ بیماران به خاطر عدم دریافت عضو پیوندی در زمان مناسب، تا حد زیادی بکاهد.

The post ناسا در فضا اندام مصنوعی پرورش می‌دهد appeared first on دیجیاتو.

فضاپیمای اُسیریس رکس با قرار گرفتن در مدار سیارک بونو، ۲ رکورد ثبت کرد

فضاپیمای اسیریس رکس با چرخش خود به دور سیارک بونو دو رکورد جدید از خود به جا گذاشته است.

فصاپیمای اسیریس رکس در هفته های اخیر پس از سفری ۲۷ ماهه به سیارک بونو رسید و به سرعت بررسی سیارک را آغاز کرد. محققان نیاز به اطلاعاتی داشتند تا با استفاده از آنها ورود فضاپیما به مدار بونو آغاز شود.

به نظر می رسد اکنون دانشمندان اطلاعات اولیه مورد نیاز خود را به دست آورده اند چرا که اسیریس رکس موفق شده گردش به دور مدار بونو را در ساعت ۲:۴۳ دقیقه دوشنبه ۱۰ دی ماه به وقت منطقه زمانی شرقی آغاز کند.

اسیریس رکس موفق شده رکوردهای جدیدی در حوزه کاوش های فضایی را به نام خود ثبت کند. بونو تنها در حدود ۵۰۰ متر پهنا دارد و به این ترتیب رکورد گردش به دور کوچکترین جسم آسمانی برای اسیریس رکس ثبت شده است. رکورد قبلی در اختیار کاوشگر هایابوسا ۲ از ژاپن بود که به دور سیارک ریوگو گردش کرده بود.

سیارک بونو

رکورد دیگری که اسیریس رکس از خود بر جای گذاشته، نزدیکترین فاصله مدار گردش است. اکنون این فضاپیما فاصله ای در حدود ۱٫۶ کیلومتری از سطح بونو دارد. به گفته محققان، بونو سیارکی است که نیروی جاذبه بسیار ضعیفی دارد و قرار گیری فضاپیما در مدار آن موفقیت بزرگی است؛ چرا که نیروهای دیگر از جمله تابش خورشید و فشار حرارتی از سمت بونو می تواند در مقایسه با زمین یا مریخ با میدان گرانشی قوی تر، راحت تر فضاپیما را از مدار خارج کند.

تیم اسیریس رکس انتظار دارند که این فضاپیمای بدون سرنشین مکانی عاری از تخته سنگ و صخره روی بونو بیابد تا فضاپیما تا اواسط سال ۲۰۲۰ بتواند با فرود روی آن نمونه هایی را از سطح سیارک جمع آوری کند. برنامه ریزی شده که این کاوشگر در سال ۲۰۲۳ به زمین باز گردد. ناسا امیدوار است نمونه های به دست آمده به محققان کمک کند که بیشتر درباره تکامل منظومه شمسی و منشاء زندگی روی زمین بدانند. دانشمندان معتقدند بونو بقایایی ۴٫۵ میلیارد ساله از زمان پیدایش منظومه شمسی و حیات را با خود به همراه دارد.

 

تماشا کنید: ناسا به دنبال کاهش اندازه‌ی ماشین‌های ماهنورد است

The post فضاپیمای اُسیریس رکس با قرار گرفتن در مدار سیارک بونو، ۲ رکورد ثبت کرد appeared first on دیجیاتو.

نیوهورایزنز نزدیکترین ملاقات با دورترین جرم آسمانی را ممکن کرد

در اولین ساعات سال ۲۰۱۹ کاوشگر نیوهورایزنز (افق های نو) از نزدیکی التیما تولی گذر کرد تا رکورد ملاقات با دورترین جسمی که توسط یک سازه دست بشر دیده شده است را به نام خود ثبت کند.

التیما تولی ۶٫۶ میلیارد کیلومتر از زمین فاصله دارد و در کمربند کویپر قرار گرفته است. کمربند سیارکی کویپر حلقه ای از اجرام است که در لبه منظومه شمسی به دور خورشید می چرخند. تخمین زده شده که در این کمربند صدها هزار جسم مشابه با التیما تولی وجود داشته باشد. التیما تولی با ۱٫۶ میلیارد کیلومتر فاصله از پلوتو، دورترین جرم آسمانی است که توسط یک ساخته دست بشر آن را ملاقات کرده ایم. نیوهورایزنز در ماه جولای سال ۲۰۱۵ از کنار پلوتو رد شده بود.

نیوهورایزنز در ساعت ۰۹:۰۳ دقیقه امروز به وقت ایران با سرعت ۵۱ هزار و ۵۰۰ کیلومتر از ۳۵۰۰ کیلومتری آلتیما تولی گذر کرد و اولین تصاویر نزدیک از این جسم آسمانی را ثبت کرد. از آنجایی که نیوهورایزنز فاصله زیادی تا زمین دارد رسیدن سیگنال های آن به زمین ۶ ساعت و ۸ دقیقه طول می کشد. ناسا انتظار داشت در ساعت ۱۹:۰۰ به وقت ایران مجدداً ارتباطی از کاوشگر دریافت کند. در نهایت در حدود ساعت ۱۹:۰۹ دقیقه این فضاپیما بار دیگر با زمین ارتباط برقرار کرد و خبر از مانور موفقیت آمیز خود داد.

نیوهورایزنز

التیما تولی از دید کاوشگر افق های نو که پیش از این تصویر آن منتشر شده بود.

این فضاپیما که از انرژی هسته ای نیرو می گیرد چندین گیگابایت تصویر و داده های حاصل از مشاهدات خود در حین گذر از التیماتولی تهیه کرده است و در ماه های آتی این اطلاعات به زمین مخابره خواهد شد. اطلاعات توسط یکی از آنتن های بزرگ ناسا که در مادرید اسپانیا نصب شده، دریافت می شود.

اولین اطلاعاتی که دریافت شده تنها شامل داده های مهندسی از شرایط فضاپیما بوده. البته تأیید شده که نیوهورایزنز پرواز نظارتی خودکار را به درستی انجام داده و حافظه آن هم پر از داده است. با توجه به حداکثر سرعت انتقال داده یک کیلوبیت در ثانیه انتظار می رود ارسال تمامی اطلاعات فضاپیما تا سپتامبر ۲۰۲۰ طول بکشد.

نیوهورایزنز

در ساعات آتی تصاویری از نیوهورایزنز دریافت می شود که نشان خواهند داد التیما تولی از دید کاوشگر چگونه است. انتظار می رود اطلاعات به دست آمده از این فضاپیما به محققان کمک کند که پرده از راز شکل گیری سیاره ها در منظومه شمسی در ۴٫۵ میلیارد سال پیش بردارند.

چه چیزی کمربند کویپر را خاص می کند؟

چند مورد التیما تولی و محدوده ای که در آن حرکت می کند را خاص کرده است. یکی از این موارد فاصله آن از خورشید است. به دلیل نور بسیار کم خورشید در این منطقه دما در حدود ۳۰ تا ۴۰ درجه بالاتر از صفر مطلق است. به این ترتیب اساساً خبری از واکنش های شیمیایی هم نیست. همه اینها به این معنی است که التیما تولی آن قدر سرد است که به خوبی شرایط زمانی که شکل گرفته را حفظ کرده باشد.

مورد دیگر مربوط به اندازه کوچک التیما تولی است. این جرم آسمانی تنها ۳۰ کیلومتر عرض دارد و به همین دلیل از نظر خصوصیات زمین شناسی با اجرام بزرگتر متفاوت است.

مورد سوم که تفاوت ایجاد می کند ماهیت محیط آن است. کمربند کویپر منطقه ای آرام به حساب می آید. در مقایسه با بخش های داخلی تر منظومه شمسی که برخوردهای متعددی بین اجرام اتفاق می افتد، در کویپر شاهد چنین برخوردهای پر تعدادی نیستیم.

مأموریت بعدی نیوهورایزنز چیست؟

تیمی که روی این کاوشگر کار می کنند قصد دارند از ناسا برای تأمین بودجه بیشتر درخواست کنند. امید می رود مسیر فضاپیما اندکی تغییر داده شود تا در دهه آتی میلادی ملاقات حداقل یک جرم آسمانی دیگر در کمربند کویپر هم ممکن شود.

نیوهورایزنز

نیوهورایزنز با وجود این که از فضاپیماهای وویجر ۱ و ۲ در حد چند دهه مدرن تر است اما احتمالاً هیچ گاه نمی تواند به اندازه آنها از زمین فاصله بگیرد.

نیوهورایزنز باید ذخایر سوخت کافی برای انجام چنین مأموریتی را داشته باشد. اما موضوع بحرانی تر نیاز به ذخایر الکتریکی کافی برای عملیاتی نگه داشتن آن تا دهه ۲۰۳۰ است. طول عمر باتری پلوتونیومی نیوهورایزنز احتمالاً امکان خروج از منظومه شمسی را به آن می دهد.

دو کاوشگر وویجر که از سال ۱۹۷۷ توسط ناسا به فضا فرستاده شده اند اکنون هلیوسفر را رد کرده اند. هلیوسفر پهنه ای حباب مانند است که بادهای خورشیدی را در برگرفته است. بر اساس یک تعریف، تا این منطقه را می توان حوزه منظومه شمسی به حساب آورد. این مکان فاصله ای در حدود ۱۸ میلیارد کیلومتر از خورشید دارد و خارج از آن، فضای بین ستاره ای محسوب می شود.

وویجر ۱ در سال ۲۰۱۲ موفق به خروج از منظومه شمسی شد و وویجر ۲ هم چند هفته قبل با گذر از این مرز وارد فضای بین ستاره ای شد. گفته شده که سیستم نیروی نیوهورایزنز امکان دور شدن تا ۱۸ میلیارد کیلومتر از خورشید را فراهم می کند. این مسافت کمتر از مقدار پیموده شده توسط وویجرها خواهد بود و با وجود اینکه نیوهورایزنز از نیروی کمک گرانشی سیاره ها برای افزایش سرعت بهره می برد اما همچنان از دو فضاپیمای وویجر عقب تر خواهد بود. وویجر ۱ اکنون با سرعت ۱۷ کیلومتر بر ثانیه و نیوهورایزنز با سرعت ۱۴ کیلومتر بر ثانیه در حرکت هستند.

The post نیوهورایزنز نزدیکترین ملاقات با دورترین جرم آسمانی را ممکن کرد appeared first on دیجیاتو.

نگاهی به اولین سفر انسان به مدار ماه، نیم قرن پس از پرتاب آپولو ۸ [بخش اول]

۵۰ سال پیش فضاپیمایی از زمین به سمت فضا پرتاب شد که برای همیشه آینده بشر را متحول کرد. آپولو ۸ با ۳ فضانورد سفر خود به سمت ماه را آغاز کرد تا با رقم زدن بسیاری از اولین ها، قدم گذاشتن انسان روی یگانه قمر زمین را تسهیل کند.

جهان در دوران آپولو ۸

این اولین باری بود که انسان می توانست زمین را به شکل یک سیاره کامل ببیند و در عین حال بیشتر از هر سفر فضایی دیگری از زمین فاصله بگیرد. علاوه بر این تمامی این فرایند می توانست آمریکا را در زمینه مسابقه فضایی در موقعیتی برتر قرار دهد.

هنگامی که آپولو در ۲۱ دسامبر سال ۱۹۶۸ پایگاه «کیپ کندی» (بعدها به نام کیپ کاناورال) به فضا پرتاب شد جهان در آشفتگی به سر می برد. جنگ سرد در جریان بود و بلوک شرق و غرب در پی برتری بر یکدیگر بودند.

آپولو 8

آپولو ۸ پیش از پرتاب

در همان دوران، اصلاحات سیاسی در چکسلواکی با سرکوب نیروهای شوروی مواجه شده بود. پاریس با شورشی ها درگیر بود، ایالات متحده در شُک ناشی از تظاهرات مخالفان با جنگ ویتنام به سر می برد و از سوی دیگر ترورها و نابرابری نژادی در این کشور مشکل ساز شده بود.

ناسا هم با مشکلات دیگری دست و پنجه نرم می کرد. در ژانویه ۱۹۶۷ برنامه فضایی شکست ناگواری را تجربه کرد. فضانوردان فضاپیمای آپولو یک، در پی آتش سوزی روی سکوی پرتاب جان سپردند. بازرسی هایی که برای یافتن علت موضوع انجام شد خبر از نقص هایی در طراحی، اشتباهات مونتاژ و مدیریت نادرست می داد.

اما در نهایت در ۱۱ اکتبر ۱۹۶۸ همه چیز تغییر کرد. آپولو ۷ از پایگاه کیپ کاناورال به فضا پرتاب شد و این اولین پرواز سفینه فرماندهی و خدمات آپولو (CSM) بود. در طی این پرتاب سفینه به مدت ۱۰ روز در مدار پایینی زمین گردش کرد و در نهایت بازگشت سالم ۳ فضانورد به زمین موفقیت بزرگی برای ناسا را رقم زد.

ماجرای پنهانی آپولو ۷

اما آنچه که بسیاری از افراد، حتی افراد دخیل در پروژه آپولو از آن بی خبر بودند به دستور کار پنهانی آپولو ۷ مرتبط بود؛ پروژه ای که تأثیر مهمی در مسابقه فضایی، جنگ سرد و تاریخ گذاشت.

آپولو 8

اولین مرحله راکت ساترن ۵ برای آپولو ۸ آماده مونتاژ می شود.

در ۱۹۶۸ با برنامه آپولو قرار شد دسترسی به ماه تا پیش از انتهای همان دهه ممکن شود. پس از سال ها پیشرفت و پسرفت در نهایت ناسا تصمیم به استفاده از بوستر راکت غول پیکر ساترن ۵ گرفت؛ بوستری که از مجسمه آزادی هم بلندتر بود و می توانست دو سفینه را با خود به مدار زمین ببرد.

اولین سفینه همان سفینه فرماندهی و خدمات آپولو بود که در واقع سفینه اصلی محسوب می شد. ماژول فرماندهی در واقع خانه فضانوردان به حساب می آمد، مرکز کنترل و فرماندهی مأموریت بود و همچنین برای بازگشت به زمین کاربرد داشت. ماژول خدمات، آب، برق و ارتباطات راه دور را فراهم می کرد و مهم تر از همه اینکه موتور اصلی را با خود حمل می کرد. این موتور قرار بود سفینه را در مدار ماه قرار داده و مجدد به زمین باز گرداند.

برای فرود روی ماه اما وسیله نقلیه دیگری نیاز بود. ماه نشین آپولو که در ابتدا «ماژول گردش در ماه» (LEM) نام داشت. این وسیله ظاهری شبیه به عنکبوت داشت، تنها می توانست در فضای خلا کار کند و توسط سفینه فرماندهی و خدمات آپولو حمل می شد. در نهایت دو فضانورد به ماه نشتین می رفتند و اقدام به جداسازی آن از سفینه دیگر و فرود روی ماه می کردند. این در حالی بود که قرار بود فرد دیگر همچنان در ماژول فرماندهی باقی بماند.

از آپولو ۷ تا ۱۱

تمام این فرایندهای پیچیده به این معنی بود که فضانوردان مأموریت آپولو باید در زمینه وظایف متعددی مرتبط با ماژول فرماندهی و نیز ماه نشین مهارت پیدا می کردند. در طرح اولیه قرار بود طی پروژه آپولو ۷، ماژول فرماندهی در مدار پایین زمین آزمایش شود، با آپولو ۸ هر دو ماژول تست شود و با آپولو ۹ هر دو آنها از ارتفاع ۷۴۰۰ کیلومتری به پرواز در آید. در نهایت هم در سال ۱۹۶۹ آپولو ۱۰ اولین پرواز به دور مدار ماه را انجام دهد و ماژول ماه نشین را در یک تمرین در شرایط گرانشی آزمایش کند تا در پروژه آپولو ۱۱ روی ماه فرود آید.

این برنامه زمان بندی مرتب تنها یک مشکل داشت. زمانی که آپولو ۸ به سکوی پرتاب می رسید، ماژول ماه نشین هنوز آماده پرواز نبود! در واقع این ماژول یک مشکل مهندسی به حساب می آمد چرا که تاکنون هیچ کس سفینه ای نساخته بود که از فضا تنها با استفاده از نیروی راکت ها فرود آید، چه برسد به اینکه روی ماه بنشیند.

در ۱۹۶۸ اولین ماژول ماه نشین به کیپ کندی رسید. اما بازرسی ها خبر از اشکالات پر تعداد دادند و علاوه بر این پایه های فرود هم توانایی پشتیبانی از وزن بالای سفینه را نداشتند. بررسی های بیشتر هم نشان دادند که در بهترین حالت ماژول فرود روی ماه تا فوریه ۱۹۶۹ هم آماده پرواز نخواهد شد.

آپولو 8

طرح ماژول سرویس فرماندهی

سوال این بود که حالا چه باید بکنیم؟ بدون ماژول فرود روی ماه آپولو ۸ نمی توانست پرواز کند و به این ترتیب برنامه برای ماه ها به تأخیر می افتاد.

پیشنهاد ارسال ماژول ماه نشین به ماه بدون آزمایش در مدار زمین

هیچ کس نمی داند که اولین بار چه زمانی این ایده مطرح شد اما طرح آن به «جرج لو»، مدیر وقت ناسا نسبت داده می شود. او گفته بود که آزمایش مدار پایین را فراموش کنید، ماژول گردش در ماه را هم فراموش کنید و طی ۱۶ هفته آپولو ۸ را مستقیماً به مدار ماه بفرستید.

این ایده ترسناک به نظر می رسید. از دید سیاسی تنها تعداد محدودی از مقامات رسمی در این سازمان از ایده مدیر خبر داشتند. حتی برخی از مقامات بالارده ناسا هم از موضوع بی اطلاع بودند و این بی اطلاعی برای کنگره ایالات متحده هم صدق می کرد. تا اینکه افرادی که در پس این ایده بودند کاملاً اطمینان حاصل کردند که این ایده امکان پذیر است و به این ترتیب از آن پشتیبانی کردند. از دید فنی اما این ایده دیوانه وار بود.

آپولو 8

جزئیات ماژول فرماندهی

تصور معمول این است که ناسا یک سازمان جالب و بر پایه محاسبات است که همه افراد همه چیز را تا چندین رقم اعشار حساب می کنند. این موضوع تا حدود زیادی صحیح است اما مشکل در آن جایی ریشه داشت که در مسابقه فضایی تنها شکست دادن زمان نبود که اولویت داشت؛ دانشمندان و مهندسان باید با مقدار بسیار زیادی از ناشناخته هایی که تا کنون اطلاعی درباره آنها نداشتند هم مواجه می شدند.

آپولو 8

فرانک بورمن

تقریباً نیمی از زمان، برای حل مشکلات و ابداع راه حل های ابتکاری صرف می شد. در مورد آپولو ۸ تغییرات جدید تنها باز نویسی یادداشت های روزانه نبود؛ بلکه مشابه این بود که بخواهید به یک قاره کاملا متفاوت حمله همه جانبه ای انجام دهید. به عبارتی حتی اگر همه آماده این تغییرات بودند باز هم این موضوع تدارکات بود که مشکل ساز می شد.

به عنوان مثال اگر آپولو ۸ مستقیم به سمت ماه می رفت نیاز بود که سرنشینان آپولو ۸ و ۹ با هم جابجا شوند. خدمه اصلی آپولو ۸ در زمینه آموزش های مرتبط با ماه نشین بسیار پیشرفت کرده بودند و اگر به این سفر نمی رفتند تمامی تلاش های آنها به هدر می رفت. از سوی دیگر فضانوردان آپولو ۹ در زمینه کار با سفینه فرماندهی و خدمات آموزش فراوانی دیده بودند. در بین خدمه آپولو ۹، «فرانک بورمن» فرمانده عملیات اهمیت ویژه ای داشت. بورمن در بازرسی های آپولو یک هم دخیل و کاملاً با مشکلات ایمنی آشنا بود.

به زودی آپولو ۸، خدمه خود را پیدا کرد: فرمانده «فرانک بورمن» که کلنل نیروی هوایی ایالات متحده بود و در پروژه جمینی ۷ (مأموریتی فضایی با دو فضانورد که در سال ۱۹۶۵ انجام شد) هم فرماندهی کرده بود. مورد مهم دیگر این بود که از زمان مأموریت جمینی ۷ تا زمان سفر به ماه، بورمن فرد محبوبی به حساب می آمد.

در کنار او «جیمز لاول» انتخاب شد که در مأموریت جیمنای ۷ در کنار بورمن حضور داشت و البته طی جمینی ۱۲ در سال ۱۹۶۶ هم به فضا رفته بود.  او به عنوان جایگزینی برای «مایکل کولینز» انتخاب شد که به دلیل جراحی زمین گیر شده بود.

در نهایت به عنوان عضو سوم آپولو ۸، «ویلیام آندرس» انتخاب شد. از آنجایی که ماه نشینی وجود نداشت که آندرس آن را هدایت کند به عنوان مهندس پرواز و عکاس رسمی انتخاب شد.

آپولو ۷ به مدار زمین و آپولو ۸ به ماه می رود

در ابتدا قرار بود از بوستر راکت ساترن IB برای پرتاب سفینه به فضا استفاده شود اما حالا نیاز به ساترن ۵ غول آسا بود. به این منظور نیاز به پدر راکت ساترن «ورنر فون براون» بود. در نهایت فون براون به پروژه پیوست. دو پرواز اول ساترن ۵ با مشکلاتی مواجه شده بود اما فون براون قصد داشت سومی را بدون مشکل طراحی کند. برای این کار باید بر مشکلاتی از قبیل انحراف مرحله دوم یا لرزش های خطرناک حین پرواز غلبه می کرد.

علاوه بر این نیاز بود محاسبات کامپیوتری انجام شود. ابتدا باید بر اساس محاسبات امکان پذیری مأموریت مشخص می شد و سپس بهترین روز و زمان پرتاب و در نهایت مسیر گردش به دور مدار، رسیدن به ماه و بازگشت از آن محاسبه می شد.

در نهایت قرار شد مأموریت آپولو ۷ با هدف ارسال به مدار زمین انجام شود. مهندسان، فضانوردان، مقامات رده بالای ناسا و بالاتر از همه رئیس جمهور توافق کردند که اگر پروژه آپولو ۷ شکست خورد به کل پروژه پایان دهند اما آپولو ۷ پرتاب شد، به زمین بازگشت و موفقیت خود را به اثبات رساند.

آپولو 8

فرانک بورمن، جیمز لاول و ویلیام آندرس، خدمه آپولو ۸

در ۱۲ نوامبر همان سال و تنها ۳ هفته پس از آپولو ۷ اعلام شد که آپولو ۸ برای رفتن به ماه ساخته خواهد شد. زمان ارسال ۲۱ دسامبر ۱۹۶۸ ساعت ۷:۵۱ صبح به وقت منطقه زمانی شرقی اعلام شد. قرار بود پرتاب از سکوی LC-39A در مرکز فضایی کندی انجام شود. تا زمان پرتاب تنها ۴۰ روز فاصله بود.

اهداف مأموریت آپولو ۸

آپولو ۸ علاوه بر این که قرار بود پرواز به سمت ماه و فرود روی آن را رقم بزند اما اولین هدف آن چیز دیگری بود: اینکه پیش از روس ها این کار انجام شود. از دید برخی این موضوع بچه گانه به نظر می رسید اما مهم این بود که هدف آپولو در درجه اول اکتشاف، ماجراجویی یا علم نبود بلکه در واقع جنگی در دل جنگ سرد بود.

بورمن فرمانده آپولو ۸ هم این موضوع را به عنوان یک جنگ واقعی می دید و او همان گونه ای می جنگید که اگر در یک بمب افکن هم حضور داشت عمل می کرد.

به زودی در ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۸ شوروی مأموریت فضایی «زوند ۵» و پس از آن در ۱۰ نوامبر «زوند ۶» را انجام داد. با این حال در این مأموریت ها به جای اینکه انسان های فضانورد به فرستاده شوند لاکپشت و دیگر موجودات زنده به فضا رفتند. روس ها به این مأموریت ها به چشم پیشگامانی برای مأموریت های انسانی آتی نگاه می کردند. اگر روس ها در موفق می شدند چنین مأموریت های انسانی را انجام دهند دیگر کار آپولو ۸ تمام بود.

آپولو 8

جیمز بورمن

با این حال زوند ۵ با موفقیت به زمین بازگشت اما زوند ۶ به مشکل برخورد و نابود شد. همین موضوع تأخیرهایی را در برنامه های روس ها ایجاد کرد اما در آن سوی دنیا این صدای تیک تاک ساعت بود که آمریکایی ها را آزار می داد.

هدف دوم پروژه آپولو ۸ همان موردی بود که موجبات تصویب شدن آنرا فراهم کرد: انجام یک بررسی دقیق به واسطه عکاسی از مناطق استوایی ماه. این در حالی بود که از دهه ها قبل بخشی از ماه که به سمت زمین قرار دارد توسط آمریکایی ها و روس ها مورد عکاسی قرار گرفته بود. این کار به واسطه ارسال ماهواره ها و مدارگردهایی به دور مدار ماه انجام شده بود و نتایج به دست آمده هم رضایت بخش بود.

تجهیزات عکاسی فضاپیماها حتی با استانداردهای امروزی هم بسیار ابتدایی به نظر می رسند اما تصویر برداری با دوربین های عکاسی استاندارد فیلمی از نزدیک این امکان را فراهم می کرد که تصاویری بهتر ثبت شود و علاوه بر این مکان بعدی برای فرود مأموریت های بعدی آپولو روی ماه با بررسی همین تصاویر ممکن شود.

آپولو 8

مسیر سفر و گردش آپولو ۸

تصاویر همچنین می توانستند به هدف سومی هم کمک کنند. این هدف به یک پدیده مختل کننده مرتبط می شد که در مأموریت های مداری کشف شده بود: میدان گرانشی غیر یکنواخت ماه.

این موضوع موجب شده بود ناسا در محاسبات خود به مشکلاتی برخورد کند و در مشخص کردن مسیر پرتاب با انحرافی تا بیش از ۳ کیلومتر مواجه شود. تصاویر و اندازه گیری هایی که قرار بود آپولو ۸ تهیه کند در نهایت می توانست به دانشمندان در طراحی مدار گردش فضاپیما کمک کند.

مخاطرات جسورانه

در پروژه آپولو ۸ خطراتی وجود داشت که در طرح اولیه به آنها توجه نشده بود. یکی از مهمترین بخش های سفینه فرماندهی و خدمات، «سیستم خدمات پیشران» (SPS) بود که موتور اصلی محسوب می شد. موتور راکت های شیمیایی می توانستند نیروی پرتاب مورد نیاز برای قرار دادن آپولو ۸ در مدار ماه و بازگشتن آن به زمین را فراهم کند.

آپولو 8

خدمه آپولو ۸ در حین تمرین برای فرار اضطراری حین پرتاب.

SPS تا آنجا که ممکن بود ساده ساخته شده بود، به استثنای پمپ هایی که مستعد خرابی بودند. سیستم پیشران با استفاده از هلیوم کار می کرد. این سیستم نیازی به جرقه زن نداشت و به واسطه ترکیب شدن موادی که با آمیزش با هم منفجر می شدند کار می کرد. همین موضوع موجب می شد برای استفاده در فضا ایده آل باشند اما تا وقتی که روی زمین هستند مشکل ساز شوند.

مشکل از آنجایی ناشی می شد که تنها ۵۰ درصد شانس برای کار کردن به همان صورتی که پیشبینی شده بود داشت. اگر SPS در مدار ماه با مشکل بر می خورد سفینه فرماندهی در چرخش مداری باقی می ماند. در طرح مأموریت اولیه این مشکل بزرگی نبود چرا که موتورهای ماژول ماه نشین (LEM) می توانست در شرایط اضطراری برای اصلاح مسیر مفید باشد. اما در طرح فعلی آپولو ۸ دیگر خبری از ماه نشین نبود.

پرتاب آپولو ۸ به فضا

در نهایت زمان پرتاب نزدیک شد. سه فضانورد حتی با چارلز لیندبرگ ملاقات کردند؛ فردی که در سال ۱۹۲۷ با یک هواپیمای یک موتوره موفق شده بود طول اقیانوس اطلس را طی کند. لیندبرگ محاسباتی را انجام داده و گفته بود که آپولو ۸ تنها در همان یک ثانیه اول ترک زمین تا ۱۰ برابر بیشتر از هواپیمای Spirit of St. Louis او در کل پرواز اقیانوسی اش سوخت می سوزاند.

آپولو 8

آپولو ۸ پس از آپولو ۷ دومین مأموریت سرنشین دار آپولو به حساب می آمد.

در ۲۱ دسامبر ۱۹۶۸ راکت ساترن V SA-503 بدون هیچ گونه مشکل اساسی از زمین برخواست. پس از اینکه مرحله سوم راکت (S-IVB) به همراه فضاپیما جدا شد در نهایت این بخش، ماژول فرماندهی را برای مدت ۹۰ دقیقه در مدار ۱۶۰ کیلومتری زمین حمل کرد. برای مدت ۲ ساعت و ۳۸ دقیقه و پیش از اینکه فضاپیما در مسیر حرکت به سمت ماه قرار بگیرد، مرکز کنترل مأموریت به دقت در حال بررسی و مسافت سنجی بوستر و فضاپیما بود.

مرکز کنترل مأموریت در زمان پرتاب آپولو ۸

پس از ۲ ساعت و ۴۴ دقیقه و ۳۰ ثانیه پرواز موتور تکی مرحله سوم راکت (S-IVB) بار دیگر برای مدت ۳۱۸ ثانیه روشن و توسط کنترل کامپیوتر زمینی هدایت شد تا اینکه در نهایت آپولو ۸ در مسیر خود به سمت ماه قرار گرفت. حالا آپولو ۸ با سرعتی بیشتر از هر آنچه که تاکنون بشر تجربه کرده بود در حال حرکت بود: ۳۸ هزار و ۹۵۹ کیلومتر در ساعت.

به این ترتیب ۳ فضانورد برای اولین بار بیشتر از هر فرد دیگری در جهان از سیاره ما فاصله گرفتند. اما بورمن به همراه دو خدمه دیگر در همین زمان مشغول کارهای دیگری بودند.

آنها سیستم انفجاری برای جدا کردن راکت S-IVB را فعال کردند و مانوری برای جلوگیری از برخورد با راکت را انجام دادند. سپس چرخشی را اجرا کردند تا خالی شدن سوخت باقی مانده در مخزن راکت را نظارت کنند.

آپولو 8

طرحی از جداسازی آپولو ۸ از راکت S-IVB

متأسفانه این جداسازی شدید به خوبی انجام نشد و در همین حین بورمن در حال مشاهده صحنه ای بود که نگرانی او را بیشتر و بیشتر می کرد. S-IVB شروع به بیرون دادن گازهای خود به هر سمتی کرد. بورمن اما می خواست زمان بازرسی ها را کاهش دهد تا هر چه سریع تر از راکت دور شوند؛ راکتی که ممکن بود در نهایت در حین حرکت خود به هر سمتی برود و مشکل ساز شود.

 

به زودی با بخش دوم این مطلب همراه باشید تا سفر پر مخاطره آپولو ۸ را دنبال کنیم.

The post نگاهی به اولین سفر انسان به مدار ماه، نیم قرن پس از پرتاب آپولو ۸ [بخش اول] appeared first on دیجیاتو.

ناسا آزمایشگاهی برای شبیه سازی مریخ در کالیفرنیا ساخته است

همزمان با آماده شدن اینسایت برای انجام نخستین بررسی ها روی سطح مریخ، سازمان فضایی آمریکا از آزمایشگاه «مریخ زمینی» خود رونمایی کرده که در پاسادنای کالیفرنیا ساخته شده و هدف از آن بررسی شرایط خاک سیاره سرخ است.

کارکنان آزمایشگاه نیرو محرکه جت ناسا در پاسادنا کالیفرنیا هم اکنون نمونه ای از فرودگر اینسایت به نام ForeSight را در اختیار دارند تا تمامی فرامینی که برای اینسایت ارسال می کنند را از نزدیک مشاهده و بررسی نمایند.

مهندسان ناسا این محدوده را از روی عکس های باکیفیتی بازسازی کردند که اینسایت به زمین مخابره می کند و برای قرابت هرچه بیشتر محدوده تست خود به مریخ از صخره های خرد شده در سطح آن استفاده کرده اند. برای این منظور آنها با چنگک صخره های مورد نیاز خود را جمع آوری کرده و روی سطح محدوده موردنظرشان ریختند و بستری از سنگ های خرد شده را ایجاد کردند که محیط مریخ را شبیه سازی می کرد.

شبیه سازی مریخ

کارشناسان ناسا در انتها لایه ای به ضخامت ۱۰ سانتیمتر از سنگ های خرد شده را ایجاد کردند که با پستی ها و بلندی های سطح مقابل اینسایت برابری می کرد.

تیم کارشناسان برای افزودن مدل های دیجیتالی از محدوده فرود اینسایت روی بستر ساخته شده، تعدادی عینک واقعیت افزوده را روی چشمان خود قرار دادند و شبیه سازی تمام عیاری از سطح مریخ را انجام دادند.

دانشمندان برای مشخص کردن مرز محوطه از تعدادی بلوک چوبی استفاده کردند تا سنسورهای کاوشگر به خوبی بتواند محدوده مانور خود را تشخیص دهد. برای اندازه گیری کلیه مشخصات و قابلیت هایی که قرار بود در محدوده آزمایشگاه شبیه سازی شوند هم دوربین های دقیقی در سرتاسر آزمایشگاه تعبیه شدند.

شبیه سازی هرکدام از جزئیات مریخ ۴ ساعت زمان برد

شبیه سازی هرکدام از جزئیات مریخ در این محدوده چهارساعت زمان برد و در انتها آنها کلیه سنگ ریزه ها و صخره هایی که ابعادی بیشتر از دو سانتیمتر داشتند را در محیط آزمایشگاه شبیه سازی کردند. باید در نظر داشت که سنگ های بزرگ تر چالش های بزرگ تری را پیش روی اینسایت و ابزارهای تحت اختیار وی قرار می دهد. تیم محققان باید اطمینان حاصل کند که تجهیزات الکتریکی متصل شده به اینسایت حین استفاده با شی تیزی برخورد نکنند و ارتباطشان با کاوشگر قطع نشود.

The post ناسا آزمایشگاهی برای شبیه سازی مریخ در کالیفرنیا ساخته است appeared first on دیجیاتو.