ناسا : فضایی ها احتمالا از زمین دیدن کرده اند

یک محقق ناسا مدعی شده که ممکن است  ربات های بیگانه‌ فضایی ها احتمالا از زمین دیدن کرده اند اما به دلایل مختلفی کره خاکی را ترک گفته و در سیاره‌ی دیگری سکنی گزیده باشند.

بر اساس تحقیقاتی که جدیداً انجام شده، «Silvano Colombano» پژوهشگر مرکز Ames واقع در مانتین ویوی کالیفرنیا مدعی شده که انسان‌ها باید تصور خودشان درباره‌ی حیات فرا زمینی را کنار بگذارند و ارگانیسم متفاوتی برای آنها متصور شوند.

او در اینباره می‌گوید:

«من خیلی راحت می‌خواهم به این مطلب اشاره کنم که حیات فرا زمینی که ما در آینده با آن مواجه می‌شویم (یا اینکه او تصمیم میگیرد در مقابل ما قرار بگیرد)، ممکن است پیش از این یکبار با ما ملاقات کرده باشد. همچنین این احتمال وجود دارد که اصلا همانند ما انسان ‌ها، ارگانیسم کربنی نداشته باشد. به همین بدلیل من باور دارم که ما باید در تمامی تصورات و پیش داوری‌های خود درباره‌ی حیات فرا زمینی تجدیدنظر کنیم و تغییری در آنها ایجاد کنیم.»

بر اساس این تحقیق، اگر حیات غیر زمینی کربنی نباشد و در این زمینه با انسانها تفاوت داشته باشند، آنگاه دیگر طول عمری کوتاهی نخواهند داشت و حتی ممکن است محدودیتی در این زمینه نداشته باشند. این احتمال وجود دارد که با گونه‌ای از بیگانه‌های رباتیک مواجه شویم به علت ماهیت خود بیسیار پیشرفته باشند و تکنولوژی آنها چندین قرن از ما جلوتر باشد.

این محقق باور دارد که در صورتی که برای مثال تمدن بیگانه‌ها ۱۰ ها هزار سال پیش شکل گرفته باشد و آنها چدین هزار سال از انسان‌ها جلوتر باشند، بشر ممکن است با مشکل بسیار بزرگی مواجه شود و این احتمال هم وجود دارد که آنها زمین را تحت نظر قرار داده باشند و انسان ها گونه‌ی خطرناکی به حساب نمی‌آید و در صورتی که بیشتر پیشرفت کند آنگاه زنگ خطری برایشان به صدا درمی‌آید. در این صورت از نظر او اصلا بعید نیست که فضایی ها احتمالا از زمین دیدن کرده اند

The post ناسا : فضایی ها احتمالا از زمین دیدن کرده اند appeared first on دیجیاتو.

فضاپیمای اُسیریس رِکس پس از دوسال به سیارک بنو رسید

فضاپیمای « اسیریس رکس » پس از سفری ۲۷ ماهه سرانجام با موفقیت به مقصد رسیده و برای نخستین بار آماده نمونه برداری از یک سیارک می شود.

این فضاپیما که نامش برگرفته از سرواژه های«ریشه‌ ها، تفسیر طیفی، شناسایی منابع، امنیت و کاوشگر رگولیت» است، دو سال قبل از مرکز «کیپ کاناورال» در فلوریدا و با استفاده از راکت «اطلس ۵» عازم فضا شد. مقصد نهایی این فضاپیما سیارک «بنو» بود که در مداری بین زمین و مریخ به دور خورشید می گردد.

طی ۲۷ ماه گذشته اُسیریس-رِکس مسیری دور و دراز را در منظومه شمسی طی کرده و حالا در نقطه هدف یعنی ۲۰ کیلومتری سیارک بنو مستقر شده است. محققین معتقدند این صخره فضایی، بقایای ۴.۵ میلیارد ساله ای از ابتدای پیدایش منظومه شمسی و مبدأ پیدایش حیات را در خود دارد.اسیریس رکس

فضاپیما طی ۴ هفته آتی چندین پرواز را با هدف جمع آوری داده های از توده فیزیکی بنو انجام داده و ۲۷ روز دیگر وارد مدار سیارک می شود. این ماموریت بنو را به کوچکترین جرم فضایی تاریخ بدل می کند که فضاپیمایی در مدار آن چرخیده است.

طی ۱۸ ماه آینده اسیریس رکس شروع به نقشه برداری از سطح این جرم آسمانی می کند. از این داده ها می توان برای پاسخ به سوالاتی نظیر چگونگی سفر سیارک ها در فضا و امکان استفاده از آنها به عنوان یک منبع استفاده کرد. این فضاپیما همچنین ایمن ترین و بهترین مکان را نیز برای فرود و نمونه گیری انتخاب خواهد کرد.

اسیریس رکس پس از فرود بر سطح سیاره بنو با استفاده از بازوی رباتیک حداقل ۶۰ گرم از خاک، صخره یا رگولیث را جمع آوری کرده و پس از ترک بنو در سال ۲۰۲۱ با خود به زمین خواهد آورد.

فضاپیمای ناسا از ابزارهایی برای اندازه گیری نورهای مرئی و نزدیک به مادون قرمز، دما، مواد شیمیایی و معدنی و اشعه ایکس بهره می برد. علاوه بر این به سه دوربین مجهز است که نقشه برداری سه بعدی برای تولید مدل های ۳D از سطح سیارک را میسر می سازند.

 

تماشا کنید: انتشار اولین ویدیوی با رزولوشن ۸K از فضا توسط ناسا

The post فضاپیمای اُسیریس رِکس پس از دوسال به سیارک بنو رسید appeared first on دیجیاتو.

فضانورد ایستگاه فضایی فلاپی دیسک‌های ناسا را در فضا پیدا کرد

ایستگاه فضایی به تازگی بیستمین سالگرد تاسیس خود را جشن گرفته و فضانورد آژانس فضایی اروپا و الکساندر گرست که در حال حاضر در ایستگاه فضایی ساکن هستند، موفق شدند بخشی از تاریخ طولانی مدت ناسا در چند فلاپی دیسک قدیمی بیابند.

فلاپی دیسک‌ها زمانی اصلی‌ترین منبع ذخیره‌سازی کامپیوتر محسوب می‌شدند و حالا شبیه به یک نوستالژی کامپیوتری هستند. گرست روز سه‌شنبه در توییتر از این یافته‌ی جالب خود رونمایی کرد.

گرست در این توییت گفت که توانست یک کشو در ایستگاه فضایی پیدا کند که احتمالا مدت‌ها باز نشده بود. یکی از فلاپی‌ها دارای برچسبی است که روی آن نوشته شده: «ابزار نورتون برای ویندوز ۹۵/۹۸» و برخی دیگر از فلاپی‌ها دارای برچسب‌هایی با آرم ناسا هستند.

برخی از این دیسک‌ها با برچسب «اطلاعات خصوصی پرسنل» مشخص شده‌اند که در ادامه اسامی «شپ» و «سرگئی» در آن درج شده است. احتمالا این فلاپی دیسک‌ها مربوط به فضانورد ناسا «ویلیام شپرد» و فضانورد روسی به نام «سرگئی کریکالف» باشد که هردو از اعضای Expedition 1 بودند که در سال ۲۰۰۰ در ایستگاه فضایی حضور داشتند.

پیدا شدن فلاپی دیسک در ایستگاه فضایی می‌تواند نشان دهنده‌ی قدمت زیاد این ایستگاه فضایی باشد که از بزرگترین دستاورد‌های بشر محسوب می‌گردد. تکنولوژی در طول سالیان گذشته با پیشرفت‌های زیادی رو به رو شده، اما پیدا شدن آثاری از سالیان گذشته همیشه جذاب و قابل تامل است.

The post فضانورد ایستگاه فضایی فلاپی دیسک‌های ناسا را در فضا پیدا کرد appeared first on دیجیاتو.

مروری بر داستان موفقیت ایستگاه فضایی بین المللی در ۲۰ سالگی آن

۲۰ سال پیش در چنین روزی (۲۰ نوامبر سال ۱۹۹۸) جاه طلبانه ترین پروژه ساخت و ساخت تاریخ بشر با پرتاب راکت پروتن روسیه به فضا کلید خورد. فضاپیمای بدون سرنشین روسیه نوعی ماژول کنترلی به نام زاریا را حمل می کرد که قرار بود نخستین قطعه از ایستگاه فضایی بین المللی باشد و درون مدار قرار می گیرد.

نخستین گروه از ساکنین این ایستگاه شامل فضانوردان آمریکایی و بیل شپرد (از اعضای سابق نیروی دریایی آمریکا) و دو تن از فضانوردان روسی به نام های سرگئی کریکالف و یوری گیدزنکو بودند که باید دو سال بعد یعنی در تاریخ سی ام اکتبر سال ۲۰۰۰ عازم فضا می شدند.

با این حال اما طبق برنامه ریزی ها بنا بود ساخت و ساز ایستگاه فضایی بین المللی برای تقریبا یک دهه بعد (یعنی تا سال ۲۰۱۱ میلادی) و بعد از نصب ماژول نهایی ادامه پیدا کند. مونتاژ همه ماژول ها تقریبا در بازه زمانی ده ساله انجام گرفت و فضانوردانی از چندین کشور دنیا به صورت گردشی در آن ساکن می شدند.

ایستگاه فضایی بین المللی

در این تصویر Unity را ملاحظه می کنید که دومین بخش از ایستگاه فضایی بین المللی محسوب می شود و در تاریخ ۶ دسامبر سال ۱۹۹۸ از از داخل محموله فضاپیمای Endeavour در موقعیت مورد نظر قرار گرفت.

نیکل استات از فضانوردان بازنشسته ناسا اوایل امسال و طی یک ویدیو کنفرانس از خاطراتش چنین گفت:

ایستگاه فضایی بین المللی و روشی که ما آن پروژه را با کمک شرکای بین المللی خود کنار هم قرار دادیم برای من مثالی روشن است از اینکه چطور میتوان با همکاری یکدیگر پروژه های پیچیده را در کمال صلح به انجام رساند.

استات برای مدت سه ماه از سال ۲۰۰۹ را در ایستگاه فضایی بین المللی زندگی کرد و از جمله اعضای ماموریت نهایی شاتل فضایی در سال ۲۰۱۱ بود که در آن آخرین بخش از ایستگاه فضایی بین المللی در موقعیت خود نصب و درنتیجه پروژه ساخت تکمیل شد.

پروژه ای جنون آمیز

ایستگاه فضایی بین المللی

دیوید نیکسون از معمارانی که برای طراحی ایستگاه فضایی بین المللی دعوت به همکاری شده بود در کتاب خود تحت عنوان «ایستگاه فضایی بین المللی: معماری در آنسوی زمین» که سال ۲۰۱۶ به چاپ رسید اینطور می گوید:

ساختن ایستگاه فضایی بین المللی به خودی خود مهم ترین دستاورد آن است.

او در صحبت هایش به موانع پیش بینی نشده در مسیر ساخت ایستگاه فضایی بین المللی اشاره می کند که در وهله نخست شامل ارسال همه ماژول ها به نقطه ای دور افتاده، خالی و پرمخاطره بود.

نیکسون ادامه داد:

انجام بدون مشکل یکی از این سفرهای فضایی خود چالشی بزرگ محسوب می شد حال آنکه صرفا ایجاد سنگ بنای اولیه این ایستگاه روی  به ۳۰ پرواز نیاز داشت. برخلاف انتظارات اما همه وسایل مورد نیاز برای این منظور به سلامت و بدون کوچک ترین مشکلی به مدار رسید و با دقت تمام کنار هم قرار داده شدند.

امروز ایستگاه فضایی بین المللی سکونت گاهی با شش اتاق خواب است که دو حمام و سرویس بهداشتی، یک باشگاه و یک قبه برایش در نظر گرفته شده که نمایی ۳۶۰ درجه از محیط پیرامون را ارائه می کند. این ایستگاه و خدمه اش که شش نفر هستند در حالی که هر ۹۰ دقیقه یک مرتبه به دور زمین می گردند در کنار هم به کار و زندگی مشغول هستند. انرژی مورد نیاز این ایستگاه نیز از یک هکتار پنل خورشیدی نصب شده روی بدنه آن تامین میشود که البته تشخیص ایستگاه فضایی از زمین را هم نسبتا آسان می کند.

ایستگاه فضایی بین المللی هر ۹۰ دقیقه یک مرتبه به دور زمین می گردد

از استات سوال شد که عجیب ترین مساله در رابطه با زندگی خارج از زمین و روی ایستگاه فضایی بین المللی چیست و او اینطور پاسخ داد:

اینکه شاهد زندگی همه مردم روی یک سیاره هستیم بسیار جالب است…شاید ما در زندگی روزمره خود اصلا حواسمان به این نکته نباشد.

تحقق یک رویای دیرینه

یکی از نخستین مفاهیمی که در رابطه با استقرار پایگاه در فضا مطرح می شد عبارت «ماه خشتی» بود که ادوارد اورت هیل در کتابی تحت همین عنوان در سال ۱۸۷۰ میلادی مطرح کرد. این داستان در واقع به نوعی کره خشتی اشاره داشت که قطرش به ۶۱ متر می رسید و به نوعی با کمک برق حاصل از آبشار  و در حالی که مردم درونش قرار داشتند به سمت فضا پرتاب می شود. ماه خشتی را می توان نخستین اشاره به یک ایستگاه قابل سکونت در فضا دانست.

در اواسط قرن ۲۰ میلادی مهندسان شوروی و آمریکا تصمیم گرفتند که به شکل جدی تری در مورد زندگی در فضا فکر کنند. موفقیت برنامه آپولو در نهایت به پرتاب Skylab منتهی شد که قرار بود به موجب آن سه فضانورد برای مجموعا ۱۷۱ روز بین سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ میلادی در آن ساکن شوند و مسیر را برای ایجاد تاسیسات دائمی در مدار هموار نمایند.

نمایی از اسکای لب

بعد از این اتفاق نوبت به آزمایش آپولو-سایوز در سال ۱۹۷۵ رسید که در واقع دستاورد مشترک دو رقیب دیرینه عرصه فضا بود (در این ماموریت یک فرورند فضاپیمای آپولوی آمریکا که حامل سه سرنشین بود از طریق نوعی ماژول داک به فضاپیمای سایوز متصل شد. آن ماژول مشترکا توسط روسیه و آمریکا طراحی شده بود و فرایند تولیدش در آمریکا صورت گرفته بود) . این ماموریت را می توان نمادی از مشارکت و همکاری بین المللی و پیش قراول همکاری های بعدی میان این دو ابرقدرت دانست که با ساخت ایستگاه فضایی میر روسیه بین سال های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۶ میلادی رنگ واقعیت به خود گرفت.

در این پروژه تعدادی از فضانوردان آمریکایی در ایستگاه فضایی میر استقرار پیدا می کردند که البته برخی از آنها راهپیمایی های کوچکی هم در خارج از شاتل فضایی انجام می دادند. در سال ۲۰۰۰ میلادی فضانوردان میر را ترک کردند و چند ماه بعد نخستین گروه از ساکنان ایستگاه فضایی بین المللی عازم آن شدند.

تنها آزمایشگاه فضایی دنیا

در طول نزدیک به دو دهه ایستگاه فضایی بین المللی همزمان به عنوان یک آزمایشگاه گردان و رصدخانه زمین فعالیت کرد. جالب آنکه بخش اعظمی از کار علمی و نوآوری های صورت گرفته در این ایستگاه نقشی موثر در بهبود کیفیت زندگی ساکنان زمین ایفا کردند.

بررسی نمونه خاک ایستگاه فضایی بین المللی

کشت گیاه در ایستگاه فضایی بین المللی

کشت گیاه در ایستگاه فضایی بین المللی

برای نمونه دستگاه های رباتیکی که برای استفاده در ایستگاه فضایی بین المللی ساخته شده بودند هم اکنون در اعمال جراحی از راه دور به خدمت گرفته می شوند که از آن جمله میتوان به بایوپسی سینه در زنان در نواحی دورافتاده اشاره نمود.

تکنولوژی طراحی شده برای تست کیفیت آب این ایستگاه نیز به توسعه برخی اپلیکیشن های موبایل برای بررسی کیفیت آب در نواحی دورافتاده زمین منتهی شده. عکس هایی هم که از ایستگاه فضایی بین المللی گرفته می شوند برای کمک به بازیابی مردم بعد از وقوع بلایای طبیعی در زمین به کار می روند.

یکی از آزمایشات درازمدت و البته جالبی که در ایستگاه فضایی بین المللی به مدت یکسال انجام شد بررسی اثرات زندگی در فضا روی موجودات زنده بود که در آن از دو برادر دوقلو به نام های مارک و اسکات کلی کمک گرفته شد. اسکات برای مدت تقریبا یک سال در ایستگاه فضایی بین المللی زندگی کرد در حالی که برادر دوقلویش مارک روی زمین ماند. دانشمندان هر گونه تغییرات در اسکات را به شکلی دقیق دنبال می کردند تا به چشم اندازی روشن در رابطه با اثرات زندگی در فضا روی موجودات زنده دست پیدا کنند.

مارک و اسکات کلی

مارک و اسکات کلی

زندگی در ایستگاه فضایی بین المللی شاید زیاد راحت نباشد و فقدان جاذبه، فضای تنگ و بسته و ضرورت دو ساعت ورزش روزانه سختی های این زندگی را بیشتر کنند اما اسکات آن را راحت ترین دوران زندگی اش در تمام طول عمر توصیف می کند.

واقعا امیدوارم هرکسی آن را تجربه کند. صرفا همین امکان پرواز و شناور شدن از محلی به محل دیگر تمام چیزی بود که یک عمر آرزویش را داشتم.

با این حال اما تعداد افرادی که میتوانند زندگی در ایستگاه فضایی بین المللی را تجربه کنند ممکن است محدود شود. دولت ترامپ اعلام کرده که میخواهد بودجه این ایستگاه را تا سال ۲۰۲۵ کاهش دهد. علاوه بر این برخی گمانه زنی ها حکایت از واگذاری ایستگاه فضایی بین المللی به بخش خصوصی را دارند.

ناسا اما مرتبا بر ادامه حضورش در مدار تاکید کرده و حتی از برنامه هایش برای حضور در ماه گفته. در ادامه توجه شما را به اجرای زیبای موزیک Space Oddity توسط یکی از فضانوردان ایستگاه فضاییی بین المللی جلب می کنیم.

The post مروری بر داستان موفقیت ایستگاه فضایی بین المللی در ۲۰ سالگی آن appeared first on دیجیاتو.

کاوشگر فرصت احتمالا برای همیشه از کار افتاده است

روز گذشته یکی از آنتن‌های فضایی ناسا سیگنالی را دریافت کرد که امیدها را برای سرپا بودن مریخ نورد فرصت زنده می‌کرد.

این کاوشگر چندی پیش در یک طوفان گرد و غبار گرفتار شد و همین قضیه اجازه نداد پنل‌های فرصت نور خورشید لازم برای شارژ باتری را دریافت کند. از آن زمان، ناسا تلاش‌های زیادی را برای ارتباط با او انجام داده که همگی آن‌ها ناموفق بوده‌اند.

به تازگی اکانت توییتری که اطلاعات مربوط به کاوش‌های فضایی را مخابره می‌کند توییتی در مورد احتمال بازگشت دوباره فرصت منتشر کرده. در آن زمان هنوز مشخص نبود که دیتا دریافتی چه اطلاعاتی را درون خود جای داده است.

مریخ نورد فرصت

البته یکی از مسئولان ارشد پرواز‌های فضایی ناسا اعلام کرده که این سیگنال دریافتی احتمالا مربوط به فضاپیما و کاوشگرهای دیگری بوده و ربطی به فرصت ندارد. مدتی بعد از گفته‌ها او، ناسا هم به صورت رسمی تایید کرد که سینگال دریافت شده به مریخ نورد فرصت ربط ندارد.

مریخ نورد محبوب ناسا ۲۰ خردادماه به خاطر توفان‌های شدید مریخ به سکوت رفت و ناسا پیش از این امیدوار بود که با پایان یافتن این توفان‌ها، فرصت دوباره به کار خود ادامه دهد.هنوز مشخص نیست که آیا این کاوشگر دوباره قادر به فعالیت خواهد بود یا نه ولی از آنجایی که احتمالاً باتری های آن به اندازه ای تخلیه شده اند که موجب کاهش ظرفیت دائمی‌شان شده، احتمالاً او دیگر مانند گذشته قادر به اکتشاف نیست.

مریخ نورد فرصت در سال ۲۰۰۴ برای ۹۰ روز مریخ پیمایی آن هم فقط به اندازه ۶۰۰ متر طراحی شده بود اما توانست مدت زمان بسیار بیشتری به ماموریت خود ادامه دهد. این کاوشگر رکورد جهانی مسیر طی شده در خارج از زمین که پیش از این متعلق به ماه‌نورد لونوخد ۲ شوروی بود را هم شکست. یکی از کشف‌های بزرگ این کاوشگر به تایید حضور آب در مریخ باستان برمی‌گردد.

The post کاوشگر فرصت احتمالا برای همیشه از کار افتاده است appeared first on دیجیاتو.

مروری بر بزرگترین پرتاب‌های ناموفق راکت به فضا در طول تاریخ

رفتن به فضا بسیار دشوار است و جایی برای کوچکترین اشتباه هم وجود ندارد. برای هر ماموریت فضایی موفق که تا به امروز شاهد آن بوده‌اید، بار‌ها شکست و آزمایش‌های شکست خورده صورت گرفته است.

در واقع مرز بین موفقیت و شکست در ماموریت‌های فضایی بسیار باریک است. وقتی در یکی از ماموریت‌های یاد شده، جزئی ترین اتفاق طبق برنامه پیش نرود، ممکن است خسارت‌های جبران ناپذیر مالی و جانی داشته باشد.

در این مطلب، نگاهی خواهیم داشت به ۱۱ پرتاب راکت ناموفق در تاریخ که توسط دوربین‌ها ضبط شده‌اند. با ماه همراه باشید.

ماشین تست ونگارد ۳

۶ دسامبر ۱۹۵۷

در سال ۱۹۵۷ میلادی، رقابت پرتاب راکت‌ها به فضا بین آمریکا و روسیه بالا گرفته بود و این دو سعی می‌کردند به اولین کشوری تبدیل شوند که موفق می‌شود خودش را به فضا برساند. بعد از آنکه روسیه اولین ماهواره‌ی خود را در اکتبر ۱۹۵۷ به فضا فرستاد، ایالات متحده تصمیم گرفت چند ماه بعد، اولین ماهواره‌ی خود را به فضا ارسال کند. این پرتاب یکی از اولین پرتاب‌های ناموفق تاریخ به شمار می‌رود که علی رغم تبلیغات زیاد راه به جایی نبرد و تنها چند لحظه پس از آغاز پرتاب منفجر شد.

تایتان ۱

۱۲ دسامبر ۱۹۵۹

راکت تایتان نیروی هوایی آمریکا یکی از اساسی‌ترین پروژه‌های راکتی ایالات متحده از سال ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۵ بود. اما اولین پرتاب‌های این راکت شکست‌های زیادی را متحمل آمریکا کرد. تنها ۴ ثانیه پس از شروع پرواز راکت تایتان ۱، انفجار در موتور راکت شکل گرفت و منجر به یک گلوله‌ی آتشین غول پیکر شد. در این حادثه خسارت جانی رخ نداد.

شاتل فضایی چلنجر

۲۸ ژانویه ۱۹۸۶

شاتل فضایی چلنجر ناسا در حال انجام دهمین سفر خود به فضا بود که ۷۳ ثانیه پس از صعود، منفجر شد. شاتل فضایی قرار بود ۶ فضانورد را از مدار زمین خارج کند و به علت حضور «کریستا مک‌اولیف» که از وی به عنوان اولین معلم در فضا یاد می‌شد، کودکان زیادی در سرتاسر آمریکا در حال تماشای زنده‌ی پرتاب شاتل فضایی چلنجر بودند. این فاجعه تاثیرات عمیقی در آمریکا برجای گذاشت و هر ۶ فضانورد حاضر در شاتل چلنجر جان خود را از دست دادند. این فاجعه به خاطر ایرادی در حلقه‌ی چنبری (O-ring) بود که برای آب و هوای سردی که در لحظه‌ی پرتاب وجود داشت طراحی نشده بود.

تایتان ۳۴D-9

۱۸ آپریل ۱۹۸۶

شروع سال ۱۹۸۶ برای ایالات متحده‌ی آمریکا بسیار دشوار و سخت بود. سالی که با فاجعه‌ی شاتل فضایی چلنجر آغاز شده بود، در ماه آپریل با انفجار تایتان ۳۴D-9 همراه شد که یکی از بزرگترین فجایع فضایی تاریخ محسوب می‌شود. تنها چند ثانیه پس از شروع پرتاب، راکت و ماهواره‌ی KH-9 که به آن متصل شده بود خود را در میان شعله‌های آتش یافتند. این بار به جای حلقه‌های چنبری، مشکل از اتصالات ضعیفی بود که قطعات بوستر راکت را به یکدیگر متصل می‌کردند.

راکت چینی CZ-3B

۱۵ فبریه ۱۹۹۶

ایالات متحده تنها کشوری نبود که با انفجار راکت‌ها دست و پنجه نرم می‌کرد. چین هم سهم خود را در فجایع فضایی تاریخ به خوبی ادا می‌کند. راکت چینی لانگ مارچ CZ-3B تنها چند ثانیه پس از شروع پرواز، از مسیر خود منحرف می‌شود تا به جای آنکه از مدار زمین خارج شود، در یک شهر کوچک در سیچوان سقوط کند. این فاجعه منجر به کشته شدن صد‌ها انسان شد. در ویدیوی بالا می‌توانید علاوه بر پرتاب ناموفق راکت، تاثیرات مخرب سقوط این راکت را هم مشاهده کنید.

ایرفورس دلتا ۲

۱۷ ژانویه ۱۹۹۷

نیروی هوایی آمریکا وقتی در حال پرتاب راکت بی سرنشین دلتا ۲ بود برنامه‌های زیادی در سر می‌پروراند. راکت ۵۵ میلیون دلاری حامل ماهواره‌ی مسیریاب GPS-II چهل میلیون دلاری بود که یکی از اولین ماهواره‌های GPS نسل دوم محسوب می‌شد که قرار بود به فضا ارسال شود. این راکت و ماهواره‌ای که حمل می‌کرد تنها بعد ۱۳ ثانیه پس از شروع پرواز منفجر شدند.

تایتان ۴

۱۲ آگوست ۱۹۹۸

راکت تایتان ۴ آخرین مدل تایتان محسوب می‌شد که توسط نیروی هوایی آمریکا به فضا ارسال می‌شود. این راکت‌ها در سال ۲۰۰۵ به طور کلی کنار رفتند. اما ارسال این راکت یکی از بزرگترین خسارت‌های تاریخ پرتاب راکت به فضا را رقم زد. تنها چند لحظه پس از شروع پرواز، تایتان ۴ تبدیل به یک گلوله‌ی آتشین شد و همراه با ماهواره‌ی جاسوسی که حمل می‌کرد منفجر شدند. این ماهواره‌ی جاسوسی یکی از ابزار‌های مهم نظامی کشور آمریکا محسوب می‌شد. خسارتی که این ماموریت ناموفق روی دست آمریکا گذاشت بیش از ۱ میلیارد دلار بود.

پروتون-M

۲ جولای ۲۰۱۳

راکت روسی پروتون سه ماهواره‌ی مهم جهت یابی را برای سیستم GLONASS حمل می‌کرد. اما این راکت و ماهواره‌هایی که حمل می‌کرد هرگز به فضا نرسید. چند ثانیه بعد از شروع پرواز، راکت در جهتی اشتباه حرکت کرد و سپس در مسیر مخالف با برخورد به زمین منفجر شد.

آنتارس ۱۳۰

۲۸ اکتبر ۲۰۱۴

شرکت Orbital Sciences آماده بود تا نسخه‌ی جدید راکت آنتارس خود را تحت عنوان آنتاریس ۱۳۰ به فضا ارسال نماید که این پرتاب با موفقیت همراه نشد. تنها چند ثانیه پس از شروع پرتاب، راکت یک انفجار بزرگ را ایجاد کرد و سپس به زمین برخورد نمود. آنتارس ۱۳۰ در حال حمل یک فضاپیمای بدون سرنشین CRS-3 بود که مایحتاج فضانوردان در ایستگاه فضایی را حمل می‌کرد. دلیل این فاجعه به خاطر استفاده‌ی این شرکت از موتور‌های مرمت شده‌ی ساخت شوروی بود که در دهه‌ی ۷۰ میلادی مورد استفاده قرار می‌گرفت. یک ایراد در تولید موتور و همچنین نگهداری ضعیف موتور از اصلی ترین دلایل این پرتاب ناموفق به شمار می‌روند.

راکت MOMO-2

۳۰ ژوئن ۲۰۱۸

Interstellar Technology نمونه‌ی ژاپنی شرکت معروف اسپیس ایکس محسوب می‌شود. این شرکت اولین شرکت خصوصی در ژاپن است که سودای تبدیل شدن به اولین کمپانی خصوصی آسیا که موفق می‌شود یک راکت به فضا ارسال کند را در سر می‌پروراند. دو آزمایش ابتدایی این شرکت با موفقیت همراه نشد. راکت اول MOMO-1 تنها پس از ۶۶ ثانیه پس از شروع پرواز منجر شد و راکت دوم سرنوشت به مراتب بدتری داشت و تنها پس از گذشت چهار ثانیه تبدیل به یک گلوله‌ی آتشین شد. علی رغم این شکست‌ها کمپانی ژاپنی اعلام کرده که با انگیزه‌ای بیشتر به دنبال ساخت راکت MOMO-3 است تا بتواند آن را به مدار زمین ارسال کند.

اسپیس ایکس

۲۰۱۳-۲۰۶

اسپیس ایکس که از سال ۲۰۰۲ فعالیت خود را آغاز کرده یک هدف مشخص داشته و آن هم پایین آوردن هزینه فعالیت‌های فضایی با استفاده از راکت‌های چندبار مصرف است. این پروسه‌ دارای پستی و بلندی‌های بسیاری بوده. «ایلان ماسک» مدیرعامل شرکت اسپیس ایکس ادغامی از پرتاب‌های ناموفق شرکت خود را در غالب یک ویدیو منتشر کرده است که در ویدیوی بالا قابل مشاهده است.

The post مروری بر بزرگترین پرتاب‌های ناموفق راکت به فضا در طول تاریخ appeared first on دیجیاتو.

فضانوردان ناسا لباس‌های فضایی اسپیس ایکس را آزمایش کردند [تماشا کنید]

اسپیس ایکس با رهبری ایلان ماسک، مدت‌هاست سفر به فضا را در سر می‌پروراند و به نظر می‌رسد با کمک ناسا گامی هرچند کوچک، اما مهم برای رسیدن به هدف خود برداشته است.

فضانوردان ناسا، «باب بنکن» و «داگ هرلی» با پوشیدن لباس‌های طراحی شده توسط اسپیس ایکس سوار بر فضاپیمای Crew Dragon شدند که توسط همین شرکت طراحی شده است.

صفحه‌ی Nasa Commercial Crew در توییتر که بیشتر در زمینه‌ی فعالیت‌های تجاری ناسا اطلاع رسانی می‌کند، در توییتر ویدیویی کوتاه از تلاش دو فضانورد آژانس فضایی آمریکا نمایش داد که در آن لباس‌های طراحی شده توسط اسپیس ایکس را پوشیده بودند و آن را مورد ارزیابی قرار می‌دادند.

در این ویدیوی کوتاه که توسط اسپیس ایکس و ایلان ماسک ریتوییت شده است، بنکن و هرلی در حال آزمایش و بررسی لباس‌ها، نمایشگر‌های فضاپیما و کنترل‌های درون آن هستند، با هم مکالمه می‌کنند و وضعیت را مورد ارزیابی قرار می‌دهند.

تیم تجاری ناسا در حال همکاری با اسپیس ایکس و بوئینگ است تا بتوانند فضانوردان را به فضا و خصوصا ایستگاه بین المللی فضایی ارسال کنند. در این بین البته بلند پروازی‌های دیگری در سر می‌پرورانند که یکی از آن‌ها سفر به ماه و مریخ در سال‌های آینده است.

پیش از آنکه بشود فضانوردان را به فضا فرستاد، باید چندین مرحله ارزیابی پشت سر گذاشته شود. یکی از این مراحل آشنا شدن و ارزیابی راحتی فضانوردان در کپسول‌ها به شمار می‌رود.

ناسا ماه گذشته اعلام کرده بود که اوایل سال ۲۰۱۹ یک آزمایش بسیار مهم برای ارسال فضانوردان به فضا را آغاز خواهد کرد. قرار است در صورت موفقیت آمیز بودن این آزمایشات، بنکن و هرلی با استفاده از راکت فالکون ۹ اسپیس ایکس و سوار بر فضاپیمای Crew Dragon به ایستگاه فضایی ارسال شوند.

در ادامه می‌توانید ویدیو منتشر شده از صفحه‌ی تجاری ناسا را مشاهده نمایید:

The post فضانوردان ناسا لباس‌های فضایی اسپیس ایکس را آزمایش کردند [تماشا کنید] appeared first on دیجیاتو.

ناسا قصد تولید هواپیماهای مافوق صوت کم‌صدا را دارد

سفر در دنیای مدرن بسیار سریع‌ است اما هنوز هم می‌تواند سریع‌تر از قبل بشود. همانطور که پیش از این کنکورد نشان داده بود، سفر هوایی  با سرعت فراتر از صوت امکان پذیر بوده اما استفاده از آن مشکلاتی مانند ایجاد صدای رعب آور را به دنبال دارد؛ مشکلی که ظاهرا ناسا با بمب صوتی کم سر و صداتر خود در پی رفع آن است.

ناسا در حال توسعه فناوری جدیدی به نام «بمب صوتی آرام» است که اجازه می‌دهد هواپیما سرعت صوت را پشت سر گذاشته اما صدای ترسناک همیشگی آن را تولید نکند. این سازمان تگزاس رابه عنوان محل تست خود انتخاب کرده و همین هفته پرواز‌های آزمایشی را آغاز کرده است.

بمب صوتی در واقع به شکسته شدن ارتشاعات صوتی می‌گویند که صدای مهیبی را در هنگام وقوع از خود تولید می‌کند. در بعضی از جنگ‌ها بمب‌های صوتی خاصی برای ایجاد ترس بین مردم تولید می‌شد.

بمب صوتی

هواپیمای هایپرسونیک ماخ ۵

البته ناسا هنوز به طور کامل برای استفاده از بمب صوتی خود آماده نیست و آزمایش‌های اولیه را با جت تحقیقاتی F/A-18 انجام خواهد داد که صدای نسبتا کمتری را تولید می‌کند. مانور موردنظر تنها برای بررسی این نکته است که چگونه مردم روی زمین این انفجار صوتی را می‌شنوند.

افرادی که در گالوستون تگزاس و در نزدیکی محل انجام آزمایش حضور دارند، در این تست شرکت داده خواهند شد تا ناسا با این موضوع که صدای تولید شده تا چه حدی برای مردم آزار دهنده است آشنا شود و بعد از آن بتواند مرحله بعدی را با استفاده از بمب صوتی خودش انجام دهد.

انتظار می‌رود تست‌های بعدی با هواپیماهای مجهز به تکنولوژی فراصوت در سال ۲۰۲۲ انجام شود. به نظر می‌رسد که استفاده از تکنولوژی فراصوت بار دیگر در حال رونق گرفتن است. پیش از این کمپانی بوئینگ و رولزرویس هم بینایه مشترکی را مبنی بر سرمایه‌گذاری روی شاتل‌های فضایی فرا صوت انجام داده بودند.

The post ناسا قصد تولید هواپیماهای مافوق صوت کم‌صدا را دارد appeared first on دیجیاتو.

ناسا امیدوار است تا سال ۲۰۳۸ در مریخ سوخت موشک تولید کند

ناسا برنامه‌ی عجیبی در پیش گرفته که بیشتر به طرح های مفهومی فیلم‌های علمی تخیلی شباهت دارد. بر اساس این برنامه، آژانس فضایی یاد شده امیدوار است که ربات‌هایی برای استخراج خاک کره‌ی مریخ طراحی کند و این خاک را به آب، اکسیژن و سوخت موشک تبدیل کند. به همین دلیل ناسا هم اکنون نمونه‌ی اولیه رباتی را با یک ویژگی خاص معرفی کرده است.

به گفته‌ی دانشمندان ناسا، این رویا ممکن است طی چند دهه‌ی آینده به حقیقت بپیوندد. بدین ترتیب فضاپیما‌هایی که به کره‌ی مریخ سفر می‌کنند و بیشتر سوختشان را در این راه مصرف می‌نمایند، می‌توانند بدین شکل سوخت مورد نیاز برای سفر بازگشت را تامین نمایند.

با اینکه این طرح مفهومی هنوز در حد یک رویا دست نیافتنی باقی مانده است اما ناسا نمونه‌ی اولیه‌‌‌ی ربات‌ی را رونمایی کرده که می‌تواند به استخراج خاک سرخ رنگ مریخ بپردازد.

این ربات RASSOR نام دارد و در واقع یک ربات حفاری مخصوص فعالیت در جاذبه‌ی کم بوده و می‌تواند در چنین محیطی به استخراج خاک بپردازد. در حال حاضر کارشناسان تست‌های و آزمایشات لازم روی این ربات را به عمل می آورند تا بتوانند تغییرات لازم برای بهتر شدن عملکرد این ربات در سطح ماه و مریخ را فراهم آورند.

RASSOR حفره‌های کوچکی در زمین ایجاد می‌کند و با حرکت به جلو، آنها را عمیقتر کرده و به عمق پایینتری در سیاره‌ی مورد نظر دست پیدا می‌کند. دانشمندان امیدوارند ربات یاد شده بتواند با نفوذ به چندین متر پایین‌تر از سطح ماه یا مریخ بتواند آب یا یخ در خاک بیابد.

آب یافت شده پس از فیلتر و یونیزه شدن می‌تواند مود استفاده قرار گیرد یا اینکه به اجزای سازنده‌اش یعنی هیدروژن و اکسیژن تبدیل شود. این دو عنصر در واقع مواد اولیه ضروری برای تولید سوخت موشک مایع به شمار می‌روند.

به گزارش نشریه IEEE Spectrum، سال ۲۰۳۸ زمان به وقع پیوستن این رویا خواهد بود و در آن زمان می‌توان از این ربات‌ها می‌توان برای تولید آب و سوخت موشک در سطح کره‌ی مریخ استفاده نمود. البته ناسا مدعی شده که تمامی اتفاقات به تامین منابع مالی لازم و تصمیمات مدیریتی درست بستگی دارد.

The post ناسا امیدوار است تا سال ۲۰۳۸ در مریخ سوخت موشک تولید کند appeared first on دیجیاتو.

چتر جدید ناسا برای محموله های مریخ در کسری از ثانیه باز می شود

ناسا در حال آزمایش چتر نجاتی بزرگ است که قرار است در فرود بزرگترین دستگاه تاریخ ناسا روی مریخ به کار رود. چتر ۸۲ کیلوگرمی در عرض چهار دهم ثانیه باز می‌گردد که یک رکورد محسوب می‌شود. این آزمایش ماه گذشته به ثبت رسیده است.

ناسا اعلام کرده که این آزمایش موفقیت آمیز نشان دهنده‌ی آماده بودن آن برای ماموریت فرود روی مریخ خواهد بود.

چتر ناسا

در ماموریت مریخ ۲۰۲۰ قرار است سنگین وزن ترین وسیله‌ی تاریخ روی سطح مریخ فرود بیاید. به گفته‌ی «جان مکنامی» مدیر پروژه‌ی ماموریت ۲۰۲۰، ناسا برای این ماموریت مثل همه‌ی ماموریت‌های پیشین فقط یک چتر خواهد داشت که باید حتما کار کند.

۱۶ شهریور سال جاری، در یکی از آزمایش‌ها این چتر به همراه وسیله‌ای ۳۰ تنی مورد ارزیابی قرار گرفت. در هنگام باز شدن، این چتر موفق شد حدود ۳۲ تن نیرو ایجاد کند.

آزمایش‌های ناسا روی این چتر بخشی از پروژه‌ی ASPIRE است که در آن روی دو مدل مختلف از چتر‌ها مطالعه می‌شود. طی این مطالعه‌ها ناسا بالاخره تصمیم گرفت از چتری استفاده کند که قدرت بیشتری دارد و از مواد اولیه‌ی مستحکم تری ساخته شده.

چتر ناسا

«ایان کلارک» رئیس آزمایش فنی از JPL درباره‌ی این آزمایشات می‌گوید:

جو نزدیک به سطح زمین حدود ۱۰۰ برابر متراکم تر از سطح نزدیک به مریخ است. اما در فاصله‌های بیشتر -حدود ۳۷ کیلومتری- تراکم جو زمین شبیه به تراکم جو مریخ در فاصله‌ی ۱۰ کیلومتری نسبت به سطح مریخ است؛ ارتفاعی که احتمالا در آن مریخ ۲۰۲۰ چتر نجات خود را باز خواهد کرد.

مهندسین ناسا فعلا تمرکز خود را روی لایه‌ی پایینی استراتوسفر قرار داده‌اند و در حال آماده سازی خود برای ماموریت ۲۰۲۰ هستند. کلارک می‌گوید:

همه در تلاش هستیم تا حدود ۲۸ ماه دیگر ۲۰۲۰ بتواند روی سطح مریخ فرود بیاید. شاید فعلا نتوانم راکتی به فضا بفرستم، اما وقتی موضوع مریخ در میان باشد -و وقتی رسیدن به سطح مریخ، آن هم در امنیت کامل هدف قرار بگیرد- چالش‌های جذاب زیادی برای من وجود خواهد داشت.

The post چتر جدید ناسا برای محموله های مریخ در کسری از ثانیه باز می شود appeared first on دیجیاتو.