دانشمندان روشی برای سوراخ کردن ابرها بوسیله لیزر پیدا کردند

این روزها بیشتر اطلاعات و دیتای مورد نیاز کاربران از طریق کابل‌های زیر زمینی و پرتاب سیگنال‌های رادیویی ماهواره‌ها انتقال می‌یابند. قرار است در دهه‌ آینده ماهواره‌ها اطلاعات را از طریق لیزر برای زمین بفرستند، چرا که این روش، هم امنیت بهتری دارد و هم اطلاعات بسیار بیشتری را می‌توان با لیزر انتقال داد.

البته باید در نظر داشت که لیزر‌ها یک نقطه ضعف بسیار بزرگ دارند و نمی توانند از میان ابرها عبور کنند. بدین ترتیب نمی توان در هوای ابری از آنها بهره برد و در صورت چنین وضعیتی، عملاً بدون استفاده می‌شوند.

حال پژوهشگران دانشگاه ژنو سوییس موفق شده‌اند که تکنیک جدیدی برای از بین بردن لایه‌های ابری پیدا کنند که می‌تواند به انتقال اطلاعات بوسیله لیزر کمک شایانی نماید.

این محققان سعی کرده اند که حجم لیزر بیشتری را برای انتقال داده‌ها بکار گیرند تا بتوانند ابرها را از پیش رو بردارند. به گفته‌ی دانشمندان، استفاده از پرتو‌های لیزر با طول موج کوتاه (که بسیار هم داغ هستند)، می‌تواند به طور موقت، یک حفره در ابرها ایجاد کند تا لیزر بتواند از همین محل راه خود را پیدا کرده و بدون مشکل، اطلاعات را با خود حمل کند.

با توجه به اینکه تمامی اطلاعات موجود در کره زمین با استفاده از امواج رادیویی انتقال می‌یابند، اکنون طول موج‌های مختلف موجود شلوغ‌تر از قبل شده‌اند و به کار بستن روش جدید می تواند در آینده‌، تاثیر شگرفی بر حوزه‌ی انتقال داده ها بگذارد. به همین دلیل است که محققان سعی کرده‌‌اند راه جدیدی برای این مسئله پیدا کنند.

حال از آنجایی که طول موج کوتاه لیزر می‌تواند تا هزار برابر اطلاعات بیشتری نسبت به فرکانس‌های رادیویی منتقل نماید، استفاده از لیزر می‌تواند روش پر بازدهی برای انتقال داده به شمار رود. بدین ترتیب پژوهشگران دانشگاه ژنو موفق شده‌اند از پرتو های لیزری با طول موج کوتاه استفاده کنند و برای یک لحظه شوکی الکتریکی در ساختار ابرها ایجاد نمایند. در همین لحظه کوتاه  لیزرها قادرند از ابرها عبور کرده تا توسط دستگاه دیگری دریافت شوند.

البته هنوز زمان زیادی تا توسعه روشی بی عیب و نقص برای این مسئله باقی مانده و محققان امیدوارند بتوانند تا سال ۲۰۲۵ چنین روشی را روی ابرهای واقعی آزمایش کنند.

The post دانشمندان روشی برای سوراخ کردن ابرها بوسیله لیزر پیدا کردند appeared first on دیجیاتو.

لذت خواب دیدن؛ چرا تنها بعضی از رویاهایمان را به خاطر می‌آوریم؟

خواب آرام یکی از لذت های زندگیست که در صورت همراه شدن با یک رؤیای زیبا، لذتش دوچندان می شود. اما بسیاری از رویاهایی که هنگام خوابیدن می بینیم، پس از بیدار شدن از یادمان می روند و یا تنها برای چند دقیقه ذهنمان را به خود مشغول می کنند. بعضی از رویاها و حتی کابوس ها هم ممکن است هفته ها یا سال ها در حافظه باقی بمانند و به نوعی تبدیل به یکی از خاطراتمان شوند.

اما چرا بعضی از رویاها در ذهن انسان جا خوش می کنند و برخی دیگر به راحتی فراموش می شوند؟ در مطلب حاضر سعی می کنیم با انعکاس نظر بعضی از عصب شناسان و روانشناسان برجسته دنیا، تا حدودی به پرسش مذکور پاسخ دهیم. با دیجیاتو همراه باشید:

کاتیا ولی؛ استاد علوم عصبی-شناختی دانشگاه شفده سوئد

کاتیا ولی پژوهشگر فوق دکتری دانشگاه تورکو فنلاند و استاد علوم عصبی-شناختی دانشگاه شفده سوئد که در زمینه حالات مختلف هوشیاری، رویا و خواب تحقیق می کند:

ما معمولاً رویاهایی را به یاد می آوریم که اواسط شب یا نزدیک صبح دیده باشیم. دلیل این موضوع احتمالاً عدم توانایی مغز در انتقال به موقع رویاها از حافظه کوتاه مدت به حافظه بلند مدت است. به همین خاطر هم معمولاً رویاهای اول شب از ذهن پاک شده و پس از بیداری آنها را به خاطر نمی آوریم.

کابوس ها نسبت به رؤیاهای زیبا بیشتر در ذهن ماندگار می شوند

آزمایشات نشان می دهند که ما در تمام طول شب خواب می بینیم و هروقت که بیدار شویم، آخرین چیزهایی که دیده ایم را به خاطر خواهیم آورد. محتوای رؤیا هم در احتمال به یاد آوردن آن تأثیر دارد. رؤیاهای احساسی و به خصوص مواردی که حس منفی منتقل می کنند (کابوس) نسبت به رؤیاهای زیبا بیشتر در ذهن ماندگار می شوند.

خواب

همین مسئله درباره رؤیاهایی که ما را از خواب بیدار می کنند نیز صدق می کند و معمولاً کابوس هایی که محتوای منفی شدیدی دارند، موجب پریدن از خواب می شوند.

البته توانایی یادآوری رؤیاها ممکن است در برخی افراد قوی و در برخی دیگر ضعیف باشد. این موضوع معمولاً از توجه و علاقه افراد به رؤیاهایشان ناشی می شود و قابل تقویت است. می توانید از امشب قلم و کاغذی در کنار محل خواب خود قرار دهید و صبح به محض بیدار شدن، هرچه در حافظه دارید بنویسید. پس از چند هفته از افزایش تواناییتان در یادآوری رؤیاها شگفت زده خواهید شد.

شلبی هریس؛ دانشیار روانشناسی کالج آلبرت اینیشتین

شلبی هریس دانشیار بالینی کالج دارویی آلبرت اینیشتین نیویورک و روانشناس متخصص در حوزه داروهای کنترل رفتار خواب:

دوست دارم خواب دیدن را نوعی فرآیند پردازش اطلاعات روزانه تصور کنم. مغز ما مانند یک مرکز بایگانی است و طی شب و به خصوص در طول خواب عمیق، خاطرات را ذخیره کرده، مهارت های جدید را مرور نموده و موارد اضافی را دور می ریزد. خواب دیدن در واقع نسخه ای شلوغ و سریع شده از اتفاقات روزانه است که مغز با مرور آن، اطلاعات را طبقه بندی می کند.

خواب

اکثر مردم در به یادآوری رؤیاهایشان مشکل دارند. بیشترشان در پنج دقیقه اول بیداری، ۵۰ درصد از آنچه دیده اند را فراموش می کنند. ۵۰ درصد باقی مانده هم طی ساعات روز از یادشان می رود. معمولاً رؤیاهایی در ذهن ماندگار می شوند که فرد در میانه آنها از خواب پریده باشد. خصوصاً زمانی که محتوای خواب بسیار تأثیرگذار بوده یا فرد کابوسی ببیند.

دیردر برت؛ استادیار روانشناسی دانشگاه هاروارد

دیردر برت استادیار روانشناسی دانشکده پزشکی هاروارد و نویسنده کتاب کمیسیون خواب و علم نوین خواب دیدن:

اگر از خواب نپریم، رؤیایی که می دیدیم شانس بسیار کمی برای انتقال از حافظه کوتاه مدت به حافظه بلند مدت خواهد داشت. دلیل این موضوع پایین بودن سطح انتقال دهنده عصبی لازم (نوراپی‌نفرین) در زمان خواب دیدن و همچنین کاهش فعالیت بخش های مسئول حافظه بلند مدت در مغز است.

خواب

اگر در طول رؤیا از خواب بپریم، شانس یادآوری محتوای دیده شده را داریم. هرچند در چنین حالتی باز هم امکان یادآوری رؤیاها نسبت به اتفاقات زمان بیداری بسیار کمتر است. بخشی از ماجرا به ماهیت غیرمنطقی، بی دنباله و اکثراً مبهم رؤیاها بازمی گردد. عامل دیگر، فرآیند بیدار شدن مغز است که در دقایق نخست، بخش های مسئول حافظه بلند مدت آن غیر فعال بوده و کم کم به کار می افتند.

عدم توانایی یادآوری رؤیاها به ماهیت غیرمنطقی، بی دنباله و اکثراً مبهمشان بازمی گردد

علاوه بر موارد فوق، فاکتورهای شخصی نیز در امکان یادآوری رؤیاها دخیل هستند. افرادی که به نسبت بیشتر می خوابند، معمولاً رؤیاهای بیشتری را به خاطر می آورند. علاقه مند بودن به خواب دیدن و در کل فکر کردن بیشتر نیز در تقویت احتمال یادآوری رؤیاها مؤثر است. از نظر جسمی هم تحقیقات نشان داده که جریان خون بیشتر در بخش میانی قشر پیش‌پیشانی مغز، رابطه مستقیمی با یادآوری خواب ها دارد.

برای تقویت توانایی یادآوری رؤیاها روش های مختلفی وجود دارد که مهم ترین آنها بیشتر خوابیدن است. همچنین می توانید پیش از خواب با خود تکرار کنید: «می خواهم خواب امشب را به یاد بیاورم»؛ بگذارید این جمله آخرین مفهومی باشد که پیش از خوابیدن در ذهنتان نقش می بندد.

خواب

روش دیگر استفاده از تکنیک کاغذ و قلم است. البته می توانید از اپلیکیشن های یادآوری خواب نیز استفاده کنید. فقط حواستان باشد که پس از بیداری، به هیچ چیز جز فکر کردن درباره رؤیای دیشب مشغول نشوید و حتی از جایتان برنخیزید. اگر در همان ابتدا چیزی به خاطر نیاوردید، نگران نشوید و سعی کنید به خواب شب قبل فکر کنید. پس از یک یا دو دقیقه اطلاعات رؤیای دیشب به ذهنتان بازمی گردند.

سوزانا مارتینز کند؛ استاد دانشگاه ایالتی نیویورک

استاد دانشگاه، عصب شناس، چشم پزشک، داروشناس و فیزیولوژیست مرکز پزشکی دانشگاه ایالتی نیویورک، نویسنده کتاب قهرمانان خیال: علم ذهن:

یکی از مهم ترین عوامل مؤثر در یادآوری رؤیاها، بیدار شدن در طول آنهاست. همه انسان ها هر شب خواب می بینند؛ اما اکثراً کسانی رؤیای خود را به خاطر می آورند که در طول خواب عمیق REM (همراه با حرکات سریع چشم) بیدار شده باشند. در غیر این صورت و ادامه خواب تا تکمیل تمام مراحل، احتمال خیلی کمی برای یادآوری رؤیای شب گذشته وجود خواهد داشت.

اکثراً کسانی رؤیای خود را به خاطر می آورند که در میانه یک خواب عمیق بیدار شده باشند

عامل مؤثر بعدی تأثیرات احساسی رؤیاییست که دیده اید. در نظر داشته باشید که خواب‌ها حتی پس از یادآوری هنگام صبح، بعد از مدتی از ذهنمان پاک می شوند و تنها رؤیاهایی در خاطرمان می مانند که خیلی لذت بخش یا خیلی ناراحت کننده بوده اند. در زمان بیداری هم شرایط مشابهی حاکم است؛ احتمال یادآوری صبحانه ای که در یک روز معمولی ۱۰ سال پیش خورده اید تقریباً وجود ندارد، اما تجربه نزدیک به مرگی که در خیابان داشتید و نزدیک بود توسط یک خودرو زیر گرفته شوید، تا آخر عمر در یادتان خواهد ماند.

استنلی کریپنر؛ استاد روانشناسی بالینی

استاد روانشناسی بالینی و انسان شناسی دانشگاه سی‌بروک اوکلند:

اکثر رؤیاها هنگام صبح و درست پس از بیداری به ذهن انسان بازمی گردند. دلایل این موضوع، یکی نزدیکی رؤیاهای یادآوری شده به زمان بیداری و دیگری بار احساسی بالای خواب‌هاییست که معمولاً در نزدیکی ساعات صبح دیده می شوند.

رؤیاها بیشتر در طول خواب عمیق REM رخ می دهند؛ البته فعالیت مغز در کل زمان خواب ادامه دارد. اما خواب‌هایی که احساسات بیشتری را درگیر خود می کنند و به خصوص محتوای ناراحت کننده یا ترسناک دارند، باعث پریدن از خواب می شوند که همین امر، یادآوری آنها را راحت تر می کند.

خواب

البته کودکان دچار پدیده دیگری تحت عنوان «ترس های شب» می شوند که با کابوس تفاوت داشته (اکثر والدین این دو موضوع را با هم اشتباه می گیرند) و در زمان خواب عمیق اتفاق نمی افتد. به همین خاطر خردسالان جزئیات بیشتری از این پدیده را به خاطر می آورند.

زمانی که افراد برای یادآوری خواب‌های خود انگیزه پیدا کرده و دفترچه یادداشتی مخصوص این کار در نظر می گیرند، فرآیند یادآوری نیز در آنها تقویت شده و کم کم خواب‌هایی که در ساعات نخستین شب دیده اند را هم به یاد می آورند.

The post لذت خواب دیدن؛ چرا تنها بعضی از رویاهایمان را به خاطر می‌آوریم؟ appeared first on دیجیاتو.

داروسازی یا پول‌سازی؛ آیا شرکت‌های بزرگ داروساز نتایج تحقیقات دانشگاهی را می‌خرند؟

این روزها یکی از بزرگترین مسائل موجود در دنیای پزشکی و داروسازی گره خوردگی منافع مادی مراکز دانشگاهی با کمپانی های بزرگ دارویی است.

شرکت های بزرگ با تقبل هزینه تحقیقات دانشگاهی، محصولات خود را تحت پوشش عباراتی مانند «داروی مبتنی بر تست های واقعی» به بازار عرضه می کنند که نتیجه آن، استفاده مردم از داروهای غیر الزامی و انجام عمل های غیر ضروری است که برای کمپانی سودآور خواهند بود.

بگذارید اندکی بیشتر موضوع را باز کنیم. بخش زیادی از داده های مورد استفاده در داروسازی از مطالعات «همه‌گیر شناسی» به دست می آیند که در آنها، ارتباط رخدادها با هم سنجیده می شود. در چنین مطالعاتی اثبات ارتباط بین دو موضوع کار چندان سختی نیست، اما تشخیص اینکه واقعاً دلیل بروز هر رخداد چه عاملی بوده کار بسیار دشواری است.

از همین رو پذیرش نتایج مطالعات همه‌گیر شناسی برای توسعه داروهای جدید، کار بسیاری خطرناکی بوده چرا که در این مطالعات فاکتورهای گمراه کننده بسیاری وجود دارند.

به عنوان مثال در اواخر دهه ۹۰ میلادی، ارتباط بسیار محکمی بین استفاده بانوان از داروهای HRT (جایگزینی هورمون های زنانه) و کاهش بیماری های قلبی کشف شد که تأثیر آن تا ۵۰ درصد عنوان می شد. بر اساس همین مطالعه کلی، پزشکان برای میلیون ها زن میانسال و مسن در سراسر جهان داروهای HRT تجویز کردند.

داروهای جایگزینی هورمونی در دهه ۹۰ منجر به بروز سرطان سینه در بسیاری از زنان شد

اما ۱۰ سال پس از آغاز فرآیند مذکور و انجام پژوهش روی افرادی که داروهای HRT را به صورت منظم مصرف کرده بودند، مشخص شد که این داروها هیچ تأثیری بر کاهش بیماری های قلبی نداشته اند و در اصل زنانی که به عنوان مرجع مطالعات قبلی مورد پژوهش قرار گرفته بودند، در کل وضعیت سلامتی مناسبی داشتند. البته تحقیقات بیشتر روی دیگری از ماجرا را هم نشان داد: داروهای HRT منجر به بروز سرطان سینه در زنان شده بودند.

بر اساس داده های موجود از دهه های ۸۰ و ۹۰ میلادی، همزمان با افزایش تجویز داروهای HRT، سرطان سینه هم در میان بانوان رشد پیدا کرد و سپس در سال های ۲۰۰۰ به بعد و با کاهش تجویز داروهای HRT، نرخ ابتلا به سرطان سینه نیز ۶٫۷ درصد کمتر شد. تقریباً هیچ دارویی چنین تأثیر کاهشی روی سرطان سینه نداشته و جامعه پزشکی به این نتیجه رسید که دلیل افزایش نرخ ابتلا به سرطان، گسترش استفاده از داروهای HRT بوده است.

بدترین بخش ماجرا هم آنجاست که در اصل پزشکان با تجویز دارو بر اساس مطالعات نه چندان دقیق و صد البته تشویق کمپانی های داروسازی (که سود سرشاری در انتظارشان بود) زمینه ابتلای تعداد زیادی از بیماران را به سرطان فراهم کردند.

هرچند نباید تمام تقصیر را هم به دوش شرکت های داروسازی انداخت؛ چرا که وظیفه اصلی هر کمپانی افزایش درآمد و در نهایت ارائه سود بیشتر به سهامداران است، نه محافظت از سلامت جوامع.

مشکل از آنجایی ناشی می شود که منافع پزشکان و مهم تر از همه دانشگاه ها (که وظیفه اصلی ارتقاء سلامت انسان ها را بر عهده دارند) با شرکت های داروسازی گره خورده و به همین خاطر نشر مقالات و نتایجی که با منافع تأمین کننده مالی پروژه ها در تضاد باشد، عملاً برایشان ممکن نیست.

داروسازی

یکی از موارد اخیر درباره استفاده از روش های ناکارآمد توسط پزشکان، با گزارش مجله نیویورک تایمز مورد توجه همگان قرار گرفت که طی آن به تأثیر نه چندان زیاد استفاده از تخلیه کاتتری (یک لوله نازک) برای کنترل فیبریلاسیون دهلیزی (نوعی نارسایی قلبی) اشاره شده؛ درمانی که نیاز به جراحی قلب داشته و هزینه زیادی را روی دست بیمار می گذارد.

اما چه راهی برای جلوگیری از چنین اتفاقاتی وجود دارد؟ در اینجا درمان های مبتنی بر شواهد (تست های واقعی) وارد میدان می شوند که با استفاده از مطالعه سوژه های تصادفی، تأثیرگذاری دارو یا عمل مورد استفاده را می سنجند. روش ایده آلی به نظر می رسد، این طور نیست؟

حقیقت این است که خیر، در واقعیت چنین اتفاقی نمی افتد؛ چرا که هزینه تمام پژوهش های اینچنینی هم توسط شرکت های داروسازی پرداخت شده که داده های ورودی به تحقیقات را شدیداً دستکاری می کنند. زمانی هم که داده ها دستکاری شده باشند، نتیجه پژوهش نیز عملاً بی فایده خواهد بود.

شرکت های داروسازی پشت اعتبار دانشگاه ها پنهان می شوند

تصور کنید خبری در نشریات چاپ شده که می گوید: «پژوهشگران دانشگاه هاروارد ثابت کرده اند که داروی XYZ سرطان را درمان می کند.» در چنین شرایطی به احتمال بسیار زیاد به داروی XYZ اطمینان خواهید کرد. اما حالت دیگری را هم تصور کنید که خبر مذکور این گونه منتشر شود: «کمپانی سازنده داروی XYZ ثابت کرده که این دارو سرطان را درمان می کند.» آیا باز هم به داروی مورد اشاره اطمینان خواهید کرد؟

شرکت های داروسازی برای حل مشکل مورد بحث و جلب اعتماد جوامع، راه حل ساده ای پیدا کرده اند: «میلیون ها دلار به دانشگاه های معتبر می پردازیم تا روی داروهای ما تحقیق کنند. اما داده های دستکاری شده در اختیارشان قرار می دهیم تا اثرگذاری داروهایمان را تأیید کنند. سپس ادعا می کنیم تأثیر داروی ما توسط پژوهشگران دانشگاه های معتبر (مانند هاروارد) تأیید شده است.»

داروسازی

معامله شرکت های داروسازی برد-برد-برد است! آنها شواهد و مستندات معتبر برای تأیید داروی تولیدی خود را به دست آورده و سود سرشاری به جیب می زنند. دانشگاه میلیون ها دلار دریافت کرده و از این درآمد هنگفت کاملاً راضی است. پژوهشگران پروژه هم علاوه بر دریافت مبالغ کلان، رزومه کاری خود را تقویت کرده و در تأیید یک داروی انقلابی شرکت داشته اند.

در این بین تنها گروهی که ضرر می کنند، بیمارانی هستند که پول عزیز خود را صرف داروهای بی تأثیر و در بعضی موارد خطرناک کرده اند و حتی ممکن است به دلیل عدم درمان مناسب، جان خود را از دست بدهند؛ موضوعی که برای صاحبان شرکت های داروسازی اهمیت چندانی ندارد.

نیویورک تایمز در گزارش دیگری پرونده تعطیلی پژوهشی با ارزش ۱۰۰ میلیون دلار توسط مؤسسه ملی سلامت آمریکا (بالاترین نهاد دولتی سلامت ایالات متحده) را مورد بررسی قرار داده. تحقیقی که قرار بود به پرسش «آیا مصرف الکل به صورت مداوم اما متوسط، برای سلامتی سودمند است؟» پاسخ دهد.

آیا مصرف الکل به صورت مداوم اما متوسط، برای سلامتی سودمند است؟

سوال مورد اشاره از اهمیت بالایی برخوردار است، چرا که اکثر مطالعات همه‌گیر شناسی نتیجه مثبتی در این باره دارند. اما چنین مطالعاتی بیشتر جنبه نظری داشته و مؤسسه ملی سلامت آمریکا به دنبال پاسخ عملی بود. به همین خاطر پروژه را به دانشگاه هاروارد سپرد اما در کمال تعجب، دانشگاه هاروارد بودجه خود را از پنج شرکت مشهور در صنعت نوشیدنی های الکلی دریافت کرد.

دریافت میلیون ها دلار توسط هاروارد و به دنبال آن پژوهشگران پروژه، نتایج نهایی را تحت شعاع قرار می داد چرا که مسلماً محققان داده های مخالف با منافع تأمین کنندگان مالی خود را منتشر نمی کردند. به همین دلیل هم مؤسسه ملی سلامت پژوهش مورد بحث را لغو کرد.

داروسازی

مورد مشابهی در صنعت نوشیدنی های شیرین شده با شکر (SSB) وجود دارد. آزمایشاتی که ارتباط نوشیدنی های شیرین شده با شکر و چاقی را مطالعه کرده اند، منجر به انتشار ۶۰ مقاله در این حوزه شده اند.

در این بین ۲۶ مقاله به عدم ارتباط مستقیم بین استفاده از شکر در نوشیدنی ها و چاقی اشاره کرده اند و ۳۴ مورد نیز شکر را عامل اصلی چاقی ذکر نموده اند. نتایج نزدیک به هم هستند، خصوصاً اگر ماجرای تأمین مالی پژوهش ها توسط شرکت های بزرگ را فراموش کنیم. اما اگر به منبع بودجه تحقیقات نگاهی بیندازیم چه خواهیم یافت؟

بر اساس اطلاعات موجود، ۲۵ مورد از ۲۶ مورد مقاله ای که ارتباط شکر و چاقی را رد کرده بودند، توسط شرکت های فعال در صنعت شکر و شیرین کننده های شکری تأمین مالی شده بودند! از سوی دیگر بین ۳۴ مقاله ای که شکر را عامل چاقی دانسته بودند، تنها ۱ مورد توسط صنعت شکر مورد تأمین مالی قرار گرفته بود.

در واقع نتایج “علمی” پژوهش ها رسماً با توجه به منبع پرداخت کننده پول به دست آمده اند؛ اساتید دانشگاه و پزشکانی که در پژوهش های مربوطه مشارکت داشتند، عملاً نظر علمی خود را به بالاترین رقم پیشنهادی فروخته بودند.

بعضی از اساتید دانشگاه ها و پزشکان نظر علمی خود را به بالاترین رقم پیشنهادی می فروشند

یکی از این اساتید، دکتر جان سیون‌پایپر از دانشگاه تورنتو کاناداست که معمولاً در تبلیغات شرکت های مختلف حضور یافته و طوری القا می کند که شکر برای سلامتی مفید است. اما اخیراً مشخص شده که پایپر و گروهش میلیون ها دلار برای ارائه چنین نظری دریافت کرده اند. به هرحال جمله «تیم تحقیقاتی دکتر پایپر از دانشگاه تورنتو معتقد است شکر برای سلامتی ضرری ندارد» تأثیرگذاری بیشتری نسبت به «شرکت کوکاکولا معتقد است شکر برای سلامتی ضرر ندارد» خواهد داشت.

داروسازی

صنعت داروسازی نیز داستان مشابهی دارد. در ۲۰ سال اخیر داروهای گروه استاتین به عنوان یکی از پرسودترین گروه های دارویی، توسط پزشکان بسیاری برای جلوگیری و کنترل بیماری های قلبی تجویز شده اند و از این طریق میلیون ها دلار سود را نصیب کمپانی های دارویی کرده اند. جالب اینجاست که پژوهش های بسیاری هم در تأیید اثرگذاری این داروها منتشر شده.

در این بین تنها یک پژوهش تحت عنوان «ALLHAT» وجود دارد که توسط شرکت های داروسازی تأمین مالی نشده است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهند که با بررسی ۱۰ هزار بیمار مصرف کننده استاتین، هیچ ارتباطی بین استفاده از این گروه دارویی و کاهش علائم بیماری های قلبی مشاهده نشده است.

تحقیقات مستقل معمولاً نظری مخالف شرکت های داروسازی دارند

پژوهش مذکور در میان چندین مقاله و تحقیق پشتیبانی شده توسط شرکت های دارویی به فراموشی سپرده شده و حتی این کمپانی ها تا جایی از محصولات خود طرفداری می کنند که گویی مصرف داروهای گروه استاتین، برای بدن ضروری بوده و این داروها باید ویتامین «S» خوانده شوند! به هر حال تمام پژوهش ها نشان می دهند که استفاده از استاتین ها برای نجات جان انسان ها ضروریست؛ به جز تنها تحقیق مستقل موجود که چنین ادعایی را رد می کند.

داروسازی

اما گره خوردگی منافع پژوهشگران و کمپانی های داروسازی تنها یک مسئله مالی نیست؛ این موضوع به قیمت جان انسان ها تمام می شود. به عنوان مثال در دهه ۹۰ میلادی بحران اپیوئید (مشتقات تریاک) در آمریکا بین ۵۰ تا ۷۰ هزار قربانی گرفت.

ماجرا از این قرار بود که شرکت های داروسازی با اعمال نفوذ و پرداخت مبالغ کلان به محققان و پزشکان، تبلیغ و تجویز داروهای حاوی اپیوئید را رواج دادند که این موضوع به اعتیاد عده زیادی از بیماران و شیوع مرگ بر اثر اوردوز در میان آنها انجامید.

راه حل نهایی جدا کردن مسیر مراکز تحقیقاتی از کمپانی های داروسازی است

راه حل نهایی برای جلوگیری از چنین اتفاقاتی، جدا کردن مسیر مراکز تحقیقاتی از کمپانی های داروسازی است. یعنی پژوهشگری که برای دانشگاه هاروارد کار می کند، حق دریافت هیچ مبلغی از هیچ شرکتی نداشته باشد و در صورت انجام چنین کاری، مجرم شناخته شود. جالب است بدانید که چنین قوانینی برای سایر رشته های علمی و به منظور جلوگیری از سو استفاده شرکت ها از اعتبار دانشگاه ها پیش بینی شده، اما در زمینه داروسازی دریافت مبالغ هنگفت از کمپانی های بزرگ به امری عادی تبدیل شده است.

با این تفسیر شاید عده ای مدعی شوند که وضع چنین قوانینی منجر به توقف بسیاری از پژوهش های علمی در حوزه داروسازی خواهد شد. در جواب این افراد باید گفت تحقیقی که برای سلامتی جوامع مفید نیست، همان بهتر که انجام نشود؛ چرا که یک تحقیق انجام نشده از یک تحقیق دستکاری شده بی خطر خواهد بود.

The post داروسازی یا پول‌سازی؛ آیا شرکت‌های بزرگ داروساز نتایج تحقیقات دانشگاهی را می‌خرند؟ appeared first on دیجیاتو.

جهان‌های چندگانه: تئوری‌ها و شواهد موجود در این رابطه

آیا سیاره ما در کهکشان تنها مکان قابل زندگی است؟ پاسخ قطعی به این سوال داده نشده اما از فیلم‌های علمی تخیلی گرفته تا حقایق علمی، همگی خبر از وجود سیارات قابل زندگی دیگری می‌دهند. سیاراتی که شاید موجوداتی باهوش‌تر از ما در آن زندگی می‌کنند. اما پیچیده‌تر و مهم‌تر از سیارات، وجود جهان‌های چندگانه دیگر است. سوالی که از گذشته تا به امروز در ذهن بسیاری شکل گرفته این است: آیا به غیر از جهان ما، دنیاهای دیگری نیز وجود دارد؟

جهان‌های چندگانه

دیگر تقریبا همگی احتمال می‌دهیم شاید جهان‌های دیگری سوای دنیای ما وجود داشته باشند. در واقع براساس باور بسیاری انتخاب هایی که ما در این جهان‌ به کار می‌گیریم، ممکن است نتایج مختلفی در دنیاهای دیگر در بر داشته باشد. این نوع نگرش، پایه و اساس «جهان‌های چندگانه» را تشکیل می‌دهد؛ فرضیه‌ای که به تئوری فیزیک‌دانان و فضانوردان تحت عنوان وجود جهان‌های متعدد در کیهان قوت می‌بخشد.

ایده جهان‌های موازی در کمیک‌ بوک‌‌ها، بازی‌های ویدیویی و صد البته صنعت سینما و تلویزیون از گذشته تا به امروز تاثیرگذار بوده و خیلی از محصولات ساخته شده در حیطه سرگرمی سعی داشته‌اند تا با تولید محتوای خاص، درک و تصور جهان‌های موازی را برای من و شما آسان‌تر سازند. از سریال‌های قدیمی «استار ترک»، «دکتر هو» و «بافی، خون‌آشام‌کش» گرفته تا انیمیشن‌هایی مثل «دیجی‌مون» همگی تلاش کردند تا جهان‌های موازی را بیشتر توضیح داده و مرزهای تخیل را در بشر امروزی بیشتر گسترش بدهند. در درجه اول اجازه بدهید به این مقوله بپردازیم که چگونه جهان خودمان شکل گرفت.

جهان‌های چندگانه

نقطه سرآغازی بر همه چیز

نزدیک به ۱۳.۷ میلیارد سال پیش، جهان هستی به واسطه تئوری انفجار بزرگ (بیگ بنگ) از تکینگی شکل گرفت و فعالیت برخی از محرکه‌های ناشناس منجر به گسترش و شکل‌گیری فضای سه بعدی شدند. درست زمانی که انرژی بی‌حد و اندازه حاصل از مهبانگ بزرگ یا همان بیگ بنگ کمی کاهش پیدا کرد، نوری پر قدرت ساطع شد. در نهایت ذرات کوچک به شکل و اندازه بزرگتری مبدل گشتند؛ ابعاد و اندازه‌ای که در نهایت به تشکیل ستاره‌ها، سیارات و منظومه شمسی ختم شد.

سوال اساسی اینجاست آیا ما تنها جهان در میان کیهان هستیم؟ واضح است که ما با تکنولوژی‌های حال حاضر، قادر به مشاهده تمام کهکشان نیستیم. چرا که جهان ما به یک تنگ ماهی شباهت دارد و به درستی قادر به تماشای بیرونش نیستیم. البته اگر واقعا به عقیده فیزیک‌دانان، «بخش بیرون» از تنگ ماهی وجود داشته باشد. در حال حاضر و در زمان نگارش این یادداشت، پنج فرضیه مبنی بر وجود احتمالی جهان‌های چندگانه از دیدگاه علمی وجود دارد:

جهان‌های چندگانه

۱. جهان‌های بی‌نهایت: هنوز شکل و فرم فضا-زمان یا همان بعد چهارم دقیقا شناخته نشده است. تنها فرضیه‌ قابل قبول در راستای جهان‌های چندگانه، قبول این موضوع است که بعد چهارم یک خط صاف است که تا بی‌نهایت سیر می‌کند. همین موضوع، احتمال وجود جهان‌های مختلف را بیشتر می‌کند. سوال جذاب‌تر اینجاست آیا جهان‌ها قادر هستند دوباره خودشان را تکرار کنند؟ چرا که ذرات یا به اصطلاح پارتیکل‌ها این قابلیت را دارند تا به شیوه‌های مختلف دوباره به یکدیگر اتصال یابند.

جهان‌های چندگانه

۲. جهان‌های حبابی شکل: به واسطه نظریه «تورم ابدی» (eternal inflation)، فرضیه دیگری درباره وجود دنیاهای چندگانه شکل گرفت. بر اساس پژوهش‌های یک جهان‌شناس در دانشگاه تافتس به نام الکساندر ویلِنکین، وقتی به بعد فضا-زمان از یک دید کلی نگاه بیندازیم، بعضی از مناطق در فضا درست مثل پدیده بیگ بنگ که جهان ما را شکل داده از انبساط دست می‌کشند. سایر قسمت‌ها همچنان بزرگتر می‌شوند. پس اگر ما جهان خودمان را به شکل یک حباب بدانیم، انگار درون شبکه‌ای از جهان‌های حبابی در فضا مستقر هستیم. مثل این می‌ماند جهان‌ها را مثل یک سری حباب‌های ریز  و درشت در داخل یک اقیانوس بسیار بزرگ تصور کنیم. شاید مثل سریال دکتر هو، یک سری قوانین و قواعد فیزیکی نیز در هر جهان حاکم باشد. چرا که بی‌نهایت حباب ممکن است در یک دنیای پهناور وجود داشته باشد که هیچ ربطی به یکدیگر ندارند. ولی سوال اینجاست آیا این دریا در نهایت به یک انتها می‌رسد؟

جهان‌های چندگانه

۳. جهان‌های نوزاد:  این تئوری به واسه مکانیسم‌های کوانتوم ارائه شد؛ اینکه ذرات زیر اتمی چطور رفتار می‌کنند. اگر شما قوانین احتمالات را دنبال کنید، برای هر انتخاب‌تان، در سایر جهان‌ها تمام پیامدها شکل می‌گیرد؛ به عنوان مثال شما در یک جهان، سفری کاری به چین خواهید داشت. در جهانی دیگر شاید هواپیمایی که با آن سفر می‌کنید در کشوری دیگر فرود بیاید و انتخاب‌هایی به اصطلاح صفر و یکی، سرنوشت شما را در هر جهان تغییر دهد. بهترین مثال در این رابطه را شاید بتوان بازی ویدیویی Bioshock: Infinite بدانیم که سرنوشت کاراکترهای بازی در هر جهان با آنچه تصور می‌کردیم سر تا پا تفاوت داشته و برای تحلیل داستان باید قصه کاراکترها را در هر جهان به صورت جداگانه بررسی می‌کردیم.

جهان‌های چندگانه

۴. جهان‌های ریاضیات: یکی دیگر از تئوری‌های جهان‌های چندگانه، در جهان‌های ریاضیات است که به سادگی توضیح می‌دهد ساختارهای ریاضی‌وار ممکن است بسته به جهانی که درون آن زندگی می‌کنیم، تغییر پیدا کند. ولی شاید بپرسید ساختار ریاضی‌وار به چه معناست؟ این ساختار به وجود بشر وابسته نیست و حتی اگر گونه بشر منقرض شود، این ساختارها طبق اصول ریاضی پابرجا خواهند ماند. مکس تگمارک، طراح این تئوری در مقاله‌ای که سال ۲۰۱۲ میلادی به چاپ رسانده اینگونه توضیح می‌دهد: «واقعا معتقدم جهانی آن بیرون در کهکشان وجود دارد که می‌تواند بدون دخالت من به کارش ادامه دهد. حتی اگر هیچ انسانی هم [در این کیهان] وجود نداشته باشد».

جهان‌های چندگانه

۵. جهان‌های موازی: شناخته‌ترین و عامه‌پسندترین تئوری جهان‌های چندگانه چیزی نیست جز تئوری «جهان‌های موازی». بر طبق همان اصل صاف و مستقیم بودن بعد فضا-زمان، این تئوری پر و بال گرفت. تعداد احتمالات ذرات در جهان‌های چندگانه بر این اساس به ۱۲۲^۱۰^۱۰ خلاصه می‌شود. در همین راستا، بی‌نهایت جهان به صورت موازی وجود داشته و بی‌نهایت نسخه از ما در جهان‌های مختلف زندگی می‌کنند که شاید حتی در یک الی دو پارتیکل با ما تفاوت داشته باشند. چه بسا به واسطه همین تفاوت جزئی، رفتاری کاملا متضاد در مقایسه با کاراکترمان از خود نشان بدهند.

استیون هاوکینگ، فیزیک‌دان و دانشمند مطرح دنیا پیش از مرگش در آخرین مقاله‌اش به مقوله جهان‌های چندگانه می‌پردازد. این مقاله چند ماه پس از مرگ این دانشمند فرهیخته در ماه مِی سال جاری منتشر شد. او در طی مصاحبه‌ای با دانشگاه کمبریج که در واشنگتون پست منتشر شده، در رابطه با این موضوع پیچیده توضیح داده که اگر جهان‌هایی بی‌نهایت متنوع با تعداد بی‌نهایتی از قوانین فیزیکی وجود داشته باشند، این تئوری نمی‌تواند پیش‌بینی کند در حال حاضر ما دقیقا در چه جهانی زندگی می‌کنیم. البته بر طبق تئوری هاوکینگ، موازی بودن جهان‌ها تا بی‌نهایت سیر نکرده و امکان دارد جهان‌ها با یکدیگر برخورد کنند.

جهان‌های چندگانه

بحث‌های پیرامون قبول یا رد فرضیه جهان‌های موازی

آنچه مسلم است تمام دانشمندان، تئوری جهان‌های موازی را نمی‌پذیرند. برخی نظیر اخترشناس مطرحی به نام ایتان سیگِیل این تئوری را قبول کرده که بعد فضا-مکان تا بی‌نهایت سیر می‌کند ولی آنها عقیده دارند این نظریه، محدودیت‌هایی نیز به دنبال دارد.

مشکل اینجاست کیهان نزدیک به ۱۴ بیلیون سال قدمت دارد. پس با دانستن سن کیهان، مشخص است که جهان ما لایتناهی نیست و به تبع، باید محدودیت‌هایی داشته باشد. به این ترتیب با قبول همین مسئله ساده، محدودیت‌های احتمالاتِ آرایش مجدد مولکول‌ها، در نهایت به یک عدد محدود می‌شود؛ به همین خاطر برخلاف تصورات حاکم بر تئوری «جهان‌های نوزاد»، این اخترشناس باور دارد تمام احتمالات در سناریوی زندگی یک فرد در جهان‌های چندگانه انجام نمی‌شود.

سیگیل همچنین اعتقاد دارد انبساط ذرات در آغاز آفرینش بسیار سریع انجام پذیرفته؛ چرا که انرژی بسیار به شدت زیادی منجر به ایجاد مهبانگ بزرگ شده است. با این اوصاف در گذر زمان، این تورم و انبساط به طرز آشکاری کاسته شده و ذراتی که مسبب بیگ بنگ بوده، از انبساطِ بیشتر دست کشیدند. به همین خاطر جهان‌های مختلف در کیهان، درجات مختلفی از انبساط را در زمان‌های متفاوتی متحمل خواهند شد. حال می‌خواهد این درجه، کم یا زیاد باشد. با پذیرفتن این مسئله، شانس شباهت جهان‌های دیگر به آنچه که درونش هستیم به مراتب کمتر از حدی است که انتظارش را داریم.

جهان‌های چندگانه

حتی با قبول موضوع تعداد احتمالات بی‌نهایت در ریزبنیان‌های جهان‌مان، تعامل ذرات با یکدیگر در چهار چوب دنیای واقعی‌مان، حقیقت فیزیکی دنیا را با محدودیت‌هایش به خوبی نشان می‌دهد. سیگیل باور دارد چیزی که بسیار اهمیت دارد در سریع انجام شدن پیامدهای احتمالی انتخاب‌هایمان است؛ سریع‌تر از آنچه که فکر می‌کنید. تا جایی که انبساط اندکی، برای مدت زمان بسیار محدودتری رخ می‌دهد که دیگر فرصتی برای خلق جهان جدید ایجاد نمی‌شود. پس می‌توان نتیجه گرفت تئوری جهان‌های موازی، محدودیت‌هایی در بر خواهد داشت.

سیگیل جدا از ابراز نظراتش در باب محدودیت‌های فرضیه جهان‌های موازی، پیشنهاد می‌کند دست به انتخاب تصمیم‌هایی بزنیم که در آینده نسبت به انتخاب‌هایمان، حسرت خاصی نخوریم. چرا که بر اساس اعتقاداتش، ممکن است جهان دیگری وجود نداشته باشد تا کاراکتر خودتان (همزاد) تصمیم‌ دیگری بگیرد و ممکن است این کاراکتر به جای رفتن به سمت چپ، همان مسیر مستقیمی که الان طی کرده‌اید را دوباره طی کند. پیامد، همان چیزی است که پیش از این در دنیای واقعی تجربه کرده‌اید. صرفا شاید مسیر زندگی کمی تغییر پیدا کند. این مضمون در آثار علمی-تخیلی هالیوود کم و بیش مورد توجه قرار گرفته که تقدیر بشر حتی با سفر زمان به گذشته قابل تغییر نیست.

جهان‌های چندگانه

جهان‌های موازی در مدیوم‌های رایج ژانر علمی-تخیلی

لیستی از سرگرمی‌های مهم و تاثیرگذار در باب جهان‌های چندگانه تهیه شده که این لیست به منزله یک فهرست کامل نیست. این بخش صرفا جهت یادآوری و خاطرنشان کردن اهمیت مدیوم‌های رایج در گسترش ایده‌های جهان موازی تهیه شده است.

* کمیک‌های مارول و دی‌سی که قصه‌های زیادی پیرامون جهان‌های موازی و چندگانه منتشر کرده‌اند.

* انیمه و انیمیشن‌های مطرحی همچون «دیجی‌مون»، «دراگون بال» و حتی «سونیک» که کاراکترها با نسخه‌ دیگری از خودشان از جهان‌های دیگر آشنا می‌شوند.

* جهان‌های موازی در بازی‌های ویدیویی مطرحی همچون مجموعه فاینال فانتزی، The Legend of Zelda، Mortal Kombat، Half Life، Bioshock Infinite، Dungeons & Dragons و حتی بازی League of Legends نقش اساسی داشته است.

جهان‌های چندگانه

* رمان «سرزمین مسطح: عاشقانه‌ای از بعد‌های متعدد» به قلم ادوین ابوت در سال ۱۸۸۴ توانسته قصه‌ای از یک جهان دو بعدی را تعریف کند که فقط اشکال هندسی نظیر دایره، مثلث و مربع در آن وجود دارد. در این رمان به سرزمین‌های دیگری نظیر «سرزمین خطوط»، «سرزمین فضا» و «سرزمین نقطه» اشاره می‌شود. از این رمان عجیب و غریب، انیمیشنی کوتاه به همین نام اقتباس و در سال ۲۰۰۷ میلادی اکران شد.

* رمان «انسان‌ها خدایان را دوست دارند» به قلم اچ.جی ولز در سال ۱۹۲۳ میلادی منتشر شد. در این رمان ماشین زمانی وجود دارد که شخصیت اصلی می‌تواند بین جهان‌ها سفر کند.

* سری کتاب‌های «اسرار نارنیا» به قلم لِویس، روایتگر ماجرای جذاب چند بچه بوده که بین دنیای واقعی و دنیای نارنیا سفر می‌کنند. دنیایی که حیوانات با انسان‌ها به راحتی صحبت می‌کنند. مدت‌ها پیش، فیلم‌های سینمایی بلندی بر اساس رمان‌های نارنیا اکران شد که توانسته نظر بسیاری از عموم را به این مجموعه جلب کند.

جهان‌های چندگانه

* اپیزودی از استار ترک، «جهان آینه‌ای» را به ما معرفی کرد که ساکنینش، افراد شرور و جنگ‌طلب بودند. در سری استار ترک از این دست اشارات به جهان‌های چندگانه به وفور دیده شده. استار ترک در سال ۲۰۰۹ میلادی در قالب یک فیلم سینمایی ریبوت اساسی شد. در این ماجراجویی جدید، کاراکترهای قصه از دهه ۱۹۶۰ وارد جهانی دیگر می‌شوند. کریس پاین و زاخاری کوینتو در این فیلم به ایفای نقش پرداخته و سری فیلم‌های جدیدی بر این پایه ساخته شد.

* رمان‌های «برج تاریک» به نویسندگی استیون کینگ، ماجراهای چند مسافر زمان را تعریف می‌کند که از طریق دروازه‌های مختلف به جهان‌های موازی سفر می‌کنند. فیلمی به همین نام در سال ۲۰۱۷ میلادی اکران شد که علی رغم تبلیغات هنگفت، این اثر نتوانست رسالتش را نسبت به رمان به سرانجام برساند.

جهان‌های چندگانه

* سری فیلم‌های «Back to the Future» روایتگر ماجراجویی‌های خانواده مک‌فلای در سال‌های ۱۸۸۵، ۱۹۵۵ و ۲۰۱۵ میلادی است. نخستین فیلم از این سری توانسته به شدت تاثیرگذار باشد و با استقبال همه‌جانبه منتقدین همراه شد.

* سری رمان‌های «His Dark Meterials» به قلم فیلیپ پولمن، قصه‌ بچه‌هایی را تعریف می‌کند که بین جهان‌های مختلف سفر می‌کنند. اولین کتاب تحت عنوان «The Golden Compass» الهام‌بخش ساخت فیلمی به همین عنوان در سال ۲۰۰۷ میلادی شد.

* در فیلم «Sliding Doors» محصول سال ۱۹۹۸ میلادی، دو جهان موازی معرفی می‌شود که شخصیت اول ماجرا در یکی از آنها به قطار می‌رسد و در دیگری خیر. همین دو نقطه آغاز متفاوت، سرنوشتی دیدنی برای کاراکتر در دو دنیا رقم می‌زند. این فیلم با هنرنمایی جان هانا و گوئینت پالترو توانسته در ژانر کمدی اثری قابل تحمل باشد. هر چند منتقدین این اثر را به باد انتقاد گرفتند.

جهان‌های چندگانه

* مایکل کریکتون در سال ۱۹۹۹ میلادی رمانی را تحت عنوان «Timeline» خلق‌ می‌کند که روایتگر ماجرای تاریخ‌شناسانی است که به گذشته و قرون وسطی برمی‌گردند. فیلمی به همین نام در سال ۲۰۰۳ اکران شد و نقش اصلی قهرمان قصه بر عهده پائول واکر، شخصیت دوست داشتنی سری فیلم‌های «سریع و خشن» بود.

* فیلم «Donnie Darko» محصول سال ۲۰۰۱ نیز به مقوله جهان‌های چندگانه می‌پردازد. جیک جیلنهال درگیر سلسله اتفاقات هولناکی می‌شود که در نوع خود بسیار دیدنی است. فیلم سینمایی دانی دارکو یکی از فیلم‌های سینمایی ارزشمند در ژانر علمی-تخیلی است که حتما پیش از مرگ باید آن را تماشا کرد.

* سریال Stranger Things جزو آثار جدیدی است که پخشش از دو سال پیش از شبکه نتفلیکس شروع شده و توانسته با نظر مثبت منتقدین به راه خود ادامه دهد. ناپدید شدن یک پسربچه جوان، حوادث جذابی را به دنبال دارد که به شدت توصیه می‌کنیم اگر دنبال یک سریال معمایی می‌گردید،‌ از دستش ندهید.

The post جهان‌های چندگانه: تئوری‌ها و شواهد موجود در این رابطه appeared first on دیجیاتو.

طراحی رباتی با ۳۲ پا برای انجام عملیات نجات [تماشا کنید]

پژوهشگران دانشگاه کیئو با همکاری محققان دانشگاه توکیو موفق شده‌اند که  یک ربات به نام موچیبات را توسعه دهند که همانند توتیا یا خارپشت دریایی به شکل بامزه و متفاوتی روی زمین حرکت می‌کنند.

ربات‌ هایی که پاهای قابل حرکت دارند بسیار از مشابهین چرخ دار آنها، بهترند و پیچیدگی بیشتری دارند چرا که باید میان حرکت‌ ها تعادل برقرار شود حال اگر تعداد پاهایشان ۲ یا ۴ باشد. یکی از راه های بامزه این است که رباتی ساخته شود که تمامی آن از پاهای مختلف پوشیده شده باشد.

موچیبات یاد شده دقیقاً با همین تفکر توسط محققین ساخته شده و ۳۲ پای متحرک آن، ظاهری شبیه به توتیا یا خارپشت دریایی به آن بخشیده است. با اینکه نحوه‌ی حرکت این ربات از دور قدری ترسناک به نظر می رسد اما موچیبات به علت شکل ظاهری منحصر به فرد خود قدرت مانور بالایی پیدا کرده و قادر است به آسانی به مقصدش برسد.

پاهای تلسکوپی این ربات از ۳ قسمت مجزا تشکیل می‌شوند که در صورت نیاز می‌توانند بلندی این پا را به ۶۰ سانتیمتر برسانند. بدین شکل، ربات یاد شده قدرت مانور بالایی همانند یک کره را برای ربات یاد شده به ارمغان می‌آورد با این تفاوت که موچیبات دیگر روی زمین غلت نمی‌خورد و استحکام بیشتری دارد.

این ربات به گفته‌ی محققین ژاپنی خود نیازی به سطح صف برای حرکت ندارد و می‌تاونند با کمک پاهای بی شمار خود روی شن، ماسه و سنگ ریزه نیز بغلتد. حتی اگر یکی از ۳۲ پای درنظر گرفته شده برای این رابت بشکند، باز هم موچیبات می‌تواند حرکتش را ادامه داده و به مقصد برسد.

بدین ترتیب ربات یاد شده می‌تواند به آسانی برای اکتشافات فضایی مورد استفاده قرار گیرد. البته نباید فراموش کرد چنین رباتی می‌تواند در برخی از مواقع ضروری و عملیات نجات، عملکرد فوق العاده‌ای از خود بر جای بگذارد.

The post طراحی رباتی با ۳۲ پا برای انجام عملیات نجات [تماشا کنید] appeared first on دیجیاتو.

اتفاقی که حین برخورد پهپاد و هواپیما با سرعت ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت رخ می دهد [تماشا کنید]

به نظر می‌رسد که یک هواپیمای بدون سرنشین کوچک می‌تواند در صورت برخورد به یک هواپیمای بزرگ تاثیرات مخرب بسیاری روی آن بگذارد. محققان دانشگاه تحقیقاتی دیتون این موضوع را وقتی متوجه شدند که یک پهباد DJI Phantom 4 را به آسمان شلیک کردند. این پرواز مدت زمان زیادی طول نکشید چرا که به سرعت با یک Mooney M20 برخورد کرد.

خوشبختانه این تصادف با اهداف تحقیقاتی شکل گرفت و در طی آن کسی مصدوم نشد. در این آزمایش سعی شد که برخورد بین پهباد حدودا یک کیلوگرمی و یک هواپیما که با سرعت ۳۸۳ کیلومتر بر ساعت حرکت می‌کند مورد بررسی قرار بگیرد. آن ها با استفاده از شلیک کننده‌ی توپی ۱۲۷۰ کیلوگرمری پهباد را به سمت هواپیما شلیک کردند.

در کمتر از یک صدم ثانیه، هواپیمای بدون سرنشین به بال Mooney M20 برخورد کرد. در حالی که بسیاری فکر می‌کردند احتمالا در طی این تصادف پهباد نابود خواهد شد، اتفاقی عجیب رخ داد و پهباد توانست بال هواپیما را از بین ببرد. پروانه‌های پر سرعت پهباد موفق شدند به سرعت تیرآهن اصلی بال Mooney M20 را از بین ببرند.

این تیرآهن یکی از اصلی ترین اجزای هواپیما به شمار می‌رود چرا که وزن اصلی هواپیما روی آن سوار می‌شود. این تصادف که می‌توانید در ویدیوی بالا آن را مشاهده کنید، با دوربین‌هایی با قدرت ۱۰۰۰۰ فریم بر ثانیه ضبط شده است.

محققان امیدوارند که بتوانند پهباد‌های‌ بزرگتر را با سرعت‌هایی متفاوت به سمت موتور‌ها و دیگر اجزای هواپیما‌های مختلف شلیک کنند تا تاثیر مخرب احتمالی پهباد‌ها را نشان دهند. هدف از این آزمایش این بود که رعایت قوانین صعود و فرود برای همه‌ی دستگاه‌های پرنده‌ی با سرنشین و بدون سرنشین با دقت بیشتری انجام پذیرد.

با توجه به ویدیوی منتشر شده، کاملا مشخص است که یک پهباد، در حالی که وزنی مشابه یک پرنده دارد، می‌تواند تا چه حد برای هواپیما‌ها خطرناک باشد.

The post اتفاقی که حین برخورد پهپاد و هواپیما با سرعت ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت رخ می دهد [تماشا کنید] appeared first on دیجیاتو.

به بهانه سونامی اخیر اندونزی: چه عواملی در شکل گیری و تشدید سونامی دخیل هستند؟

همان طور که احتمالاً در اخبار روزهای اخیر شنیده اید، جزیره سولاوسی اندونزی حدود دو هفته پیش شاهد وقوع زلزله ۷٫۵ ریشتری بود که متعاقب آن، امواج ۶ متری سونامی سواحل این جزیره را درنوردیدند و به گزارش سازمان ملل متحد، ۲۰۰۰ کشته و هزاران زخمی و مفقود بر جای گذاشتند.

مقامات کشور اندونزی همچنان در حال محاسبه خسارات و جمع آوری آمار آسیب دیدگان هستند و با توجه به اطلاعات به دست آمده، به نظر می رسد حداقل ۷۴ هزار نفر از اهالی سولاوسی باید تا آینده نامعلوم در چادرهای امدادی زندگی کنند.

اما پدیده سونامی چگونه شکل می گیرد و چرا کشوری مثل اندونزی در مواجهه با این بحران همواره بیشترین آسیب را می بیند؟

سونامی به زبان ساده لرزش شدید آب دریا است که به دلایل مختلفی مانند زمین لرزه های بستر آب یا انفجار حاصل از فعالیت های آتشفشانی زیر دریا به وجود می آید. این پدیده سپس به شکل امواج عظیم به سواحل رسیده و ویرانی به بار می آورد.

جالب است بدانید که سونامی یک واژه ژاپنی است و در فارسی، از واژه «غریاله» (در گویش بومی بوشهر و سواحل جنوبی کشور) برای توصیف پدیده مشابهی که در خلیج فارس به وقوع می پیوندد، استفاده می شود.

در پاسخ به سؤال دوم نیز باید گفت عواملی مانند تحرک صفحات سنگ‌کره، ساختار خط ساحلی، گروه های مردمی آسیب پذیر و سیستم هشدار زودهنگام ناکارآمد، بیشترین تأثیر را در افزایش تلفات و خسارات حاصل از سونامی در اندونزی دارند.

در ادامه کمی بیشتر به عوامل شکل گیری و تشدید سونامی می پردازیم. با دیجیاتو همراه باشید:

صفحات سنگ‌کره زمین

سونامی

سنگ‌کره زمین به عنوان خارجی ترین لایه سیاره ما، از چند صفحه چسبیده به هم تشکیل شده که این صفحات با لغزش روی لایه زیرین (گوشته) با یکدیگر برخورد می کنند و موجب پدیده فرورانش را می شوند.

قوی ترین زلزله های زمین معمولاً به دلیل بروز پدیده فرورانش اتفاق می افتند

فرورانش زمانی اتفاق می افتد که یکی از صفحات به زیر صفحه دیگر رفته و موجب ایجاد ناهمواری می شود. زمانی که این اتفاق بین صفحه اقیانوسی و صفحه خشکی بیفتد، صفحه اقیانوس به زیر صفحه خشکی رفته و گودال ایجاد می کند. این فرآیند با زمین لرزه های قدرتمندی همراه است که می توانند در نهایت موجب بروز سونامی شوند.

سونامی

مخرب ترین زلزله های زمین نیز معمولاً به دلیل بروز پدیده فرورانش اتفاق می افتند؛ به عنوان مثال در سال ۲۰۰۴ میلادی فرورانش در ساحل سوماترای اندونزی باعث ایجاد زمین لرزه ای به بزرگی ۹٫۱ ریشتر و سونامی عظیمی شد که در کشورها و جزایر اقیانوس هند، جان بیش از ۲۵۰ هزار نفر را گرفت.

اما حرکت صفحات اصلی تنها عامل بروز سونامی نیست و در هر صفحه، ریز صفحات دیگری نیز وجود دارند که در بعضی موارد، مانند همین مورد اخیر در اندونزی، موجب بروز زلزله و سونامی می شوند. لازم به ذکر است که حرکت این ریز صفحات در خشکی، با ایجاد دره ها و رودخانه ها همراه خواهد بود.

ساختار بستر دریا شکل امواج سونامی را تعیین می کند

سونامی

فاکتور مهم دیگری که در شدت سونامی مؤثر است، ناهمواری ها و شکل بستر دریا (اقیانوس) بوده که تأثیر مستقیمی روی سرعت امواج سونامی دارد.

امواج سونامی در اعماق اقیانوس با سرعت های سرسام آور ۷۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتر در ساعت حرکت می کنند

زلزله های قدرتمند ناشی از پدیده فرورانش، در ابتدا حجم عظیمی از آب را به بالا پرتاب می کنند، این مقدار آب هنگام پایین آمدن تکانه زیادی داشته و حتی ممکن است به زیر سطح اقیانوس برود. چنین پدیده ای باعث می شود امواج قدرتمند زیر سطحی با سرعت بسیار بالا به اطراف فرستاده شوند. البته ارتفاع بخش بالایی این امواج در سطح آب چندان چشمگیر نیست و به یک متر هم نمی رسد.

سونامی

اما این امواج قدرتمند در اعماق اقیانوس با سرعت های سرسام آور ۷۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتر در ساعت حرکت می کنند و با انرژی بسیار بالا به سواحل نزدیک می شوند. امواج سونامی با نزدیک شدن به آب های کم عمق، سرعت خود را از دست می دهند اما به ارتفاعشان اضافه شده و تا ۵ الی ۱۰ متر از سطح آب ارتفاع می گیرند.

سواحل جزیره سولاوسی اندونزی نیز به دلیل عمق زیاد در نزدیکی خط ساحلی و شیب  تند، برای اوج گیری امواج و تشدید قدرت سونامی مناسب هستند و به همین خاطر پدیده مورد بحث، خسارات زیادی را به این مناطق وارد می کند.

رفتن به مناطق مرتفع، بهترین راه گریز از سونامی

سونامی

برای افرادی که در نزدیکی سواحل زندگی می کنند، هنگام بروز زلزله بهترین کار حرکت به سمت نواحی مرتفع تر است. البته در واقعیت شرایط تا حدودی پیچیده تر خواهند شد.

به عنوان مثال جزایر هاوایی و کشور ژاپن به سیستم های هشدار زودهنگام کارآمد و پیشرفته ای مجهز هستند که با اعلان خطر به موقع، فرصت مناسب برای تخلیه شهروندان را در اختیار سازمان های امدادی قرار می دهند.

شبکه هشدار سونامی اندونزی با ارسال پیامک شهروندان را از خطر مطلع می کند

اما در کشوری مانند اندونزی که زیرساخت های ارتباطی ضعیفی داشته و در مناطق مختلف آن مردم به زبان های متفاوتی سخن می گویند، شرایط دشوارتر خواهند شد. هرچند پس از بحران سال ۲۰۰۴، جامعه جهانی تلاش های بسیاری در جهت بهبود شبکه پیش اخطار سونامی در این منطقه انجام داد.

سونامی

با دریافت کمک های بین المللی، شبکه هشدار سونامی اندونزی حالا به ۱۳۴ موج سنج و ۲۲ شناور (بویه) متصل به بستر مجهز شده که خطرات را با استفاده از ۵۵ آژیر در نواحی مختلف و همچنین ارسال پیامک، به اطلاع شهروندان می رساند.

البته هزینه های بهره برداری از سیستم مورد بحث در دراز مدت برای دولت اندونزی بالا بوده و مثلاً خرید هر شناور ۲۵۰ هزار دلار و نگهداری سالانه از هرکدام ۵۰ هزار دلار خرج به خزانه این کشور تحمیل می کند.

از سوی دیگر بودجه سه نهاد اصلی مسئول مدیریت بحران زلزله و سونامی در اندونزی دچار کاهش چشمگیری شده و ناهماهنگی های داخلی برای تقسیم وظایف نیز بر حجم مشکلات افزوده است.

آیا سیستم های هشدار سونامی در پیشگیری از افزایش خسارات موفق خواهند بود؟

سونامی

سونامی دو هفته پیش در اندونزی نشان داد مدل سازی های کنونی از نحوه رفتار سونامی، هنوز خیلی ساده و ناکارآ هستند و در محاسبه چند فاکتور مختلف مانند بروز زلزله های چندگانه، ضعیف عمل می کنند.

از طرفی باید اذعان کرد که هیچ سیستم پیش اخطاری نمی تواند جلوی خسارات و صدمات ناشی از زلزله و سونامی به سکونتگاه های انسان را بگیرد؛ با این وجود یک سیستم هشدار زودهنگام قابل اعتماد در کنار شبکه اطلاع رسانی قدرتمند، امکان نجات جان افراد بیشتری را فراهم کرده و از بروز فجایع انسانی تا حد زیادی پیشگیری خواهد کرد.

The post به بهانه سونامی اخیر اندونزی: چه عواملی در شکل گیری و تشدید سونامی دخیل هستند؟ appeared first on دیجیاتو.

بررسی بیماری دیابت و راهکارهای ارائه شده بر درمان این بیماری خاموش

دیابت، مرض قند یا هر چه نامش هست، جزو اختلال‌های متابولیکی بدن انسان است که روز به روز، افراد زیادی به آن دچار می‌شوند. چند سالی است که پژوهشگران در راستای درمان این بیماری مزمن، به سرنخ‌های قابل توجهی دست پیدا کردند. در این یادداشت قرار است نگاهی داشته باشیم بر درمان‌های احتمالی دیابت که در آینده نزدیک به یک تکامل چشمگیری می‌رسند.

ساز و کار بیماری دیابت تا حدودی برای همه روشن شده. بدن یک موجود زنده به علت بیماری دیابت، در تولید هورمون انسولین ناتوان است یا در سناریوی وحشتناک‌تر، در بدن انسان مقاومتی نسبت به انسولین ایجاد می‌شود. در هر دو سناریو، هورمون انسولین از لحاظ عملکردی، رویکرد مناسبی نشان نمی‌دهد.

سوخت اصلی بدن به واسطه گلوکز است. حال فرض کنید فردی به بیماری دیابت مبتلا شد. هورمون انسولین در جمع کردن گلوکز مازاد از خون ناتوان است؛ به همین علت قند خون افزایش پیدا می‌کند. البته هر نوع افزایش گلوکز در خون را نمی‌توان به بیماری دیابت تعمیم داد. شما زمانی که استرس سر تا پایتان را فرا گرفته نیز دچار پدیده افزایش قند خون (هایپرگلیسمی) می‌شوید و بدن راهکارهای مختلفی برای مقابله با هایپرگلیسمی در چنته دارد.

بیماری دیابت

بیماری دیابت به دو نوع تقسیم می‌شود

پانکراس یا لوزالمعده، عضوی است خلف صفاقی که در حفره شکمی یک موجود زنده وجود دارد و ترشح انسولین، از معدود وظایفی است که این اندام در بدن انجام می‌دهد. در دیابت نوع ۱ به اصطلاح پزشکی گفته می‌شود «خود ایمنی» رخ داده و سلول‌های ایمنی بدن به سلول‌های سالم حمله‌ور می‌شوند.

معمولا دیابت نوع ۱ در کودکان ایجاد شده و پزشکان معالج تا همین چند سال گذشته حدس می‌زدند ابتلا به دیابت نوع ۱ ارثی است. این مسئله در جدیدترین مطالعات معتبر با قاطعیت رد شده است. در حال حاضر گزارش‌های زیادی مبنی بر ابتلای بزرگسالان به دیابت نوع ۱ در پایگاه‌های معتبر وجود دارد.

بیماری دیابت

هورمون انسولین سلول‌ها را تحریک کرده تا گلوکز را از خون جمع‌آوری کنند.

اما بیشتر مردم از دیابت نوع ۲ رنج می‌برند

دیابت نوع ۲ پروسه‌ای را در بدن موجود زنده به پیش می‌برد که سلول‌ها، توانایی استفاده و حتی ذخیره گلوکز را از دست بدهند. همانطور که گفتیم گلوکز، سوخت اصلی سلول‌های بدن است و به همین سبب باید طی واکنش‌های متابولیسمی بدن نظیر تنفس سلولی، تبدیل به انرژی شود. افرادی که از دیابت نوع ۲ رنج می‌برند، گلوکز وارد پروسه دیگری می‌شود. مقاومتی که پیش از این درباره‌اش حرف زدیم، در بیماری دیابت نوع ۲ نیز دیده می‌شود و هورمون انسولین در بدن کارایی سابق خود را از دست داده و اوضاع جسمانی و حتی روحی بیمار به سمت وخامت میل پیدا می‌کند.

بیماری دیابت

آیا می‌توانیم با یک رژیم غذایی مناسب، بیماری دیابت را شکست دهیم؟

از آنجایی که اکثر بیماران دیابت، در سنین بزرگسالی به آن گرفتار می‌شوند و اغلب آنها کارمند هستند، این بیماران در درجه اول تلاش می‌کنند تا با یک رژیم سفت و سخت، میزان قند خون ناشتای خود را به هر نحوی شده پایین بیاورند. مواد غذایی مختلفی وجود دارد که با یک جست‌وجوی ساده در موتورهای جست‌وجو مثل گوگل، قادر خواهید بود با یک لیست بلند بالا از این مواد مغذی روبه‌رو شوید. استفاده از غذاهای مفید و امتناع از خوراکی‌های چرب و قندی، راهکار مناسبی است ولی متاسفانه باید اعتراف کرد صرفا به کارگیری یک رژیم غذایی، همه چیز نیست.

پزشکان و متخصصین داخلی، ورزش را در کنار تغذیه سالم توصیه می‌کنند. با خودتان مدام تکرار نکنید وقتش را نداریم یا شغل‌مان امان نمی‌دهد که تکان بخوریم. با روزی ۳۰ دقیقه پیاده‌روی، بدن‌تان را مجاب کنید تا تحرکی جهت افزایش متابولیسم بدن پیدا کند.

بیماری دیابت

آیا قرص‌های مختلفی مثل متفورمین یا انسولین، دیابت را درمان می‌کند؟

انواع و اقسام داروی‌های مرض قند، از متفورمین گرفته تا ویال‌های انسولین، در بازار دارو وجود دارد. شاید گفتنش دردی را دوا نکند ولی این داروها به همان اندازه که در اوایل قادر هستند گلوکز خون را کاهش دهند، به همان اندازه در بلند مدت، قدرتشان کم می‌شود. چون بدن رفته رفته به این داروهای شیمیایی عادت پیدا می‌کند.

متاسفانه در حال حاضر، تنها شیوه درمانی در کشورمان در تجویز قرص‌های مختلفی مثل گلی بنگلامید و متفورمین است. هر چند بعضی از شرکت‌های داروسازی، قرص‌های مختلفِ درمانی را به علت افزایش تاثیر شیمیایی، توام با یکدیگر در قالب یک قرص تهیه کرده و تحویل بیماران می‌دهند که اغلب ایده و راهکار بهتری است. چرا که بیمار حتی از جنبه روانی نیز فکر می‌کند یک عدد قرص در روز میل می‌کند تا چند عدد قرص گوناگون.

بیماری دیابت

شاید داروهای شیمیایی عارضه داشته باشند ولی داروهای گیاهی چطور؟ بهتر نیست به این دسته از داروهای طبیعی پناه ببریم؟

بیماران پس از دوا و درمان‌های بسیار زیاد معمولا به سمت طب سنتی و استفاده از گیاهان دارویی پناه می‌برند. اگر قند خون ناشتای شما عددی بیشتر از ۲۰۰ را نشان می‌دهد، به هیچ عنوان توصیه نمی‌شود پزشک معالج خود را رها کرده و صرفا به خاطر توصیه اطرافیانتان، خودتان را مجاب کرده تا فقط گیاهان مختلف را مصرف کنید. در کنار مصرف قرص‌های شیمیایی، استفاده از داروهای گیاهی مثل آوودین می‌تواند به روند کاهشی قند خون، کمک به سزایی کند.

بیماری دیابت

آیا دیابت با جراحی قابل درمان است؟

چند سالی است که روش جراحی «باریاتریک» در ابتدا برای کاهش وزن و همچنین درمان دیابت نوع ۲ ابداع شده که توسط جراحان دنیا جهت درمان دیابت چندان مورد استقبال قرار نگرفت. چرا که عملی است بسیار پر هزینه که ریسک برگشت دوباره اختلالات بیماری دیابت را نیز به دنبال دارد. در جراحی «باریاتریک»، بخش انتهایی روده باریک به معده وصل شده و به دنبال آن، معده بیمار توسط جراح کوچک‌تر می‌شود.چرا که ترشح انسولین نیاز به محرکه‌هایی دارد و با کوچک کردن معده، این هورمون‌های محرکه، با سرعت بیشتری فعال‌ خواهند شد. به همین سبب، ترشح انسولین نیز بیشتر شده و بیمار از شر دیابت ممکن است خلاص ‌شود.

چرا می‌گوییم «ممکن»؟ چون محققین و پزشکان زیادی، روش جراحی «باریاتریک» را مورد نقد و بررسی قرار دادند. عارضه‌های جانبی این عمل جراحی، برگشت‌پذیری بیماری دیابت و صد البته عدم استفاده این روش برای تمام مبتلایان، از معدود دلایلی است که انجام عمل جراحی «باریاتریک» به عموم بیماران دیابتی توصیه نمی‌شود.

بیماری دیابت

محققین به تازگی سرنخ‌های جدیدی را برای درمان دیابت کشف کردند

پژوهشگران ایتالیایی در جدیدترین تحقیقات خود، سرنخ جالبی برای درمان دیابت در ماست سل‌های دستگاه ایمنی کشف کردند. ماست سل‌ها در برابر واکنش‌های التهابی و حساسیت‌های مختلف، نقش اساسی ایفا می‌کنند. ترشح بیش از حد ماست سل‌ها می‌تواند موجود زنده را تا سر حد مرگ نیز پیش ببرد. در پژوهشی دیده شده ماست سل‌ها بر لایه‌ی اینتیما (درونی‌ترین لایه بافتی رگ‌های خونی) آسیبی جزئی ایجاد می‌کنند که به واسطه آن، التهاب مورد نظر درمان می‌شود.

به تازگی کشف شده این سلول‌ها در اختلالاتی نظیر دیابت نوع ۲ نیز درگیر هستند و سلول‌های اندوتلیالی موجود در عروق خونی، مواد التهابی مختلفی را مثل سایتوکین‌ها در طی آسیب‌های قلبی-عروقی مزمن و حاد ترشح می‌کنند. سایتوکین‌ها شبیه به یک سری پیام‌آور عمل می‌کنند و با فعال‌سازی این رده سلولی، عوامل مختلفی مثل بیگانه‌خوارها به محل حادثه هجوم می‌آورند.

بیماری دیابت

اینترلوکین ۳۳ به واسطه کیموتاکسی (حرکت سلول به واسطه شیب شیمیایی) روی سلول‌های زیادی در دستگاه ایمنی بدن تاثیرگذار است.

اینترلوکین-۳۳: سرنخ جدید دانشمندان برای بررسی شیوه درمانی جدید بر دیابت

سایتوکین‌های التهابی نظیر IL-1 و IL-33 صرفا توسط ماست‌ سل‌ها تولید نشده و این نوع سایکتوین‌ها می‌توانند ماست سل‌ها را نیز فعال سازند. بروز این وقایع ایمنولوژیکی می‌تواند در اختلالات متابولیتیکی نتیجه‌بخش باشد. اینترلوکین‌های نام برده در مقاومت انسولین با فعال‌سازی عواملی به نام کیناز دخالت دارند. به همین خاطر با سرکوب کردن اینترلوکین‌هایی مثل IL-33 می‌توان تولید هورمون انسولین را بهبود بخشید. این پروسه درمانی هنوز در مرحله آزمایش قرار داشته و مقاله‌‌ای که این موضوع را اعتبار بخشیده، به یک اساس و بنیانی تبدیل شده تا دیگر محققین، این متد را مورد بررسی قرار داده و به یک سرانجام برسانند.

کمی پیش از کشف دخالت ماست سل‌ها در پروسه درمانی دیابت، محققین فرانسوی رویه درمانی دیگری را مورد بررسی قرار دادند. پیوند زدن پانکراس این پتانسیل را در بدن ایجاد می‌کند تا ترشح مجدد هورمون انسولین در بیماران مبتلا به دیابت فراهم شود ولی تا به امروز روشی ابداع نشده تا سلول‌های نوع بتا در جزایر لانگرهاس موجود در بافت پانکراس، به طریقی درست و بدون خطا جایگزین شود. سلول‌های نوع بتا مسئولیت تولید هورمون انسولین در بافت پانکراس را برعهده دارند. محققین در تلاش هستند تا بتوان با پیوند زدن بخشی از جزایر لانگرهانس به فردی دیگر، سلول‌های نوع بتای سالم را جایگزین سلول‌های ناکارآمد کنند.

بیماری دیابت

در عمل‌های پیوند، جراح باید با تزریق داروهای سرکوب کننده ایمنی نظیر کورتیزول، سیستم ایمنی بدن را تضعیف کند. همین عامل می‌تواند مریض را تا سر حد مرگ پیش ببرد. کافیست بیمار از بخت بدش به یک عفونت حاد دچار شود و داروهای پس از عمل جراحی‌اش در رفع این عفونت کارساز نباشد.

پژوهشگران فرانسوی اعتقاد دارند این شیوه جراحی باید دو الی سه بار روی بدن بیماران دیابتی انجام شود تا هورمون انسولین بتواند در حد انتظارات تاثیر داشته باشد. این شیوه درمانی نیاز به بحث‌های بیشتری داشته و بعید می‌بینیم در آینده نزدیک، جراح‌هان ایرانی این روش را به علت ریسک بسیار بالایش، برای معالجه بیماران خود بپذیرند.

بیماری دیابت

اگر هنوز درمان قطعی برای بیماری دیابت کشف نشده پس چه کنیم؟

اگر در خانواده‌تان فردی از بیماری دیابت نوع ۲ رنج می‌برد، بهتر است مواظب رفتارتان با آنها باشید. مبتلایان به دیابت، به خصوص افرادی که مجبور هستند به صورت روزانه، تزریق انسولین را داشته باشند، رفتار آنها به واسطه تغییر و تحول‌های هورمونی به صورت تدریجی تغییر پیدا کرده و ممکن است رویکردی خصمانه نسبت به همه چیز داشته باشند. از طرفی دیگر، بیماران دیابتی ممکن است از لحاظ روحی و عاطفی با افسردگی نیز دست و پنجه نرم کنند.

ورزش: بهترین و ارزان‌ترین راه حل برای درمان دیابت نوع ۲.

در حال حاضر تشویق بیماران به انجام ورزش‌های هوازی و استفاده از یک تغذیه مناسب، بهترین گزینه برای مقابله با این بیماری است. از طرفی تزریق انسولین در بیماران دیابتی نوع ۲ الزاما تنها گزینه درمانی موجود نیست و نگارنده این یادداشت، از نزدیک با پزشک معالج خوش ذوقی به صحبت پرداخته که مطبش به قدری شلوغ است که جای سوزن انداختن هم نیست. این طبیب دلسوز قادر است به راحتی بیماران خودش را از شر انسولین خلاص کند. هر چند بیماران مجبور هستند به صورت تدریجی میزان انسولین را کم کرده و در طی پروسه‌ای دو ماهه، داروهای شیمیایی کاهش دهنده‌ی گلوکوز خون را با دوزی بسیار بالاتر مصرف کنند.

بیماری دیابت

از خود درمانی به شدت پرهیز کنید

اغلب بیماران دیابتی پس از تلاش‌های شبانه‌روزی برای پایین آوردن قند خون، معمولا از ادامه مسیر درمانی خودشان مایوس شده و به ادامه مداوا توسط داروهای شیمیایی و حتی گیاهی علاقه‌ وافری از خود نشان نمی‌دهند. سعی کنید به بیماران دیابتی روحیه بدهید. چرا که ثابت شده اثرات دارویی در این وضعیت به مراتب بهتر از زمانی است که بیمار احساس افسردگی و نا امیدی می‌کند. اجازه ندهید بیمار آیه یاس بخواند. تلاش خودتان را به کار بگیرید تا بیمار داروهای خودش را به صورت مرتب و روزانه مصرف کند. بی‌علاقگی به تحرک و ورزش می‌تواند بیمار را به سمت مشکلات کلیوی سوق دهد که در بدترین سناریوی موجود، فرد دیابتی برای زنده ماندن مجبور خواهد شد به دیالیز روی بیاورد.

از طرفی اگر آسیبی به بدن، به خصوص مچ پای و انگشتان بیمار وارد شود، احتمالش زیاد خواهد بود بافت و نسج مورد نظر عفونی شود. چرا که فرآیند ترمیم پوست و عضله در بیماران مبتلا به دیابت بسیار آهسته‌تر از افراد سالم خواهد بود.

در خانواده‌تان سابقه بیماری دیابت وجود دارد؟ پیش از ابتلا به مرض قند تلاش کنید تا با ورزش روزمره و پرهیز از مصرف مواد قندی و شیرین، زمینه را برای بروز دیابت مهیا نسازید. چرا که بیماری دیابت به مرور زمان، جسم و روح شما را از درون نابود می‌کند.

The post بررسی بیماری دیابت و راهکارهای ارائه شده بر درمان این بیماری خاموش appeared first on دیجیاتو.

موسسه MIT و پژوهشگران قطر سیستمی برای تشخیص اخبار جعلی توسعه می‌دهند

کابران برای اطلاع حاصل کردن از اخبار روزانه سراغ فضای مجازی یا شبکه‌ های اجتماعی می‌روند و این مسئله موجب شده که آنها هر چه در اینترنت می‌خوانند را باور کنند. سایت‌ های زیادی هم از این مسئله سؤ استفاده کرده اند و برای جذب مخاطب یا تغییر تفکر مخاطب، مطالب دروغین و خبر‌های جعلی منتشر می‌کنند. حال محققان MIT با همکاری پژوهشگران موسسه تحقیقاتی کامپیوتری قطر در حال توسعه‌ی سیستمی مبتنی بر یادگیری ماشینی هستند تا وب سایت‌ هایی که اخبار جعلی منتشر می‌کنند را تشخیص دهد.

ابزار در حال توسعه‌ی این پژوهشگران، از یک تکنیک یادگیری ماشینی بنام ماشین بردار پشتیبانی استفاده می‌کند و بدین شکل میزان حقایق یا مطالب صحیح یک سایت را بررسی می‌کند. بدین ترتیب سیستم یاد شده می‌تواند مطالب هزاران سایت جدید را موردنظر قرار داده و جعلی بودن اخبار روایت شده توسط آنها را تشخیص دهد.

سیستم مذکور علاوه بر آزمایش محتوای سایت، مسائل دیگری نظیر حضور در توییتر، نام دامین و نحوه‌ی تعریف عبارات رسانه‌ی مذکور در سایت ویکیپدیا را هم بررسی می‌کند.

کارشناسان موسسه MIT باور دارند اگر وب سایتی یک خبر جعلی منتشر کند، این احتمال وجود دارد که دوباره چنین روندی را در پیش بگیرد. پس باید با کمک مقالات واقعی و درست، صحت مطالب را سنجید و سپس برای بستن سایت‌هایی که اخبار جعلی منتشر می‌کنند، اقدامات لازم را در پیش گرفت.

تحقیقات نشان می‌دهد سایت‌ هایی که اخبار جعلی منتشر می‌کنند، از ادبیات مبالغه آمیز بهره می‌برند و علاقه‌ای به انتشار حقایق ندارند. ضمن اینکه اصولاً سایت‌ هایی که از نام دامین ساده یا ساختار URL معمولی بهره می‌برند قابل اعتمادتر از دیگر سایت‌ها هستند.

ضمن اینکه اصولا تعریف عبارات پیچیده‌‌ی محتوای سایت‌ها در ویکیپدیا چک می‌شود تا از نشر حقایق دروغین جلوگیری گردد. پژوهشگران قصد دارند در صورت توسعه کامل سیستم‌ زبان انگلیسی خود سراغ زبان‌های دیگر بروند.

The post موسسه MIT و پژوهشگران قطر سیستمی برای تشخیص اخبار جعلی توسعه می‌دهند appeared first on دیجیاتو.

تشخیص زمین لرزه های کوچک با کمک هوش مصنوعی ممکن شد

رویدادهای زمین شناسی نظیر زمین لرزه ۹ ریشتری که سال ۲۰۱۱ سواحل ژاپن را به لرزه درآورد و خسارات زیادی را هم به بار آورد به سادگی قابل تشخیص هستند اما ریزلرزه ها که در واقع زمین لرزه هایی با شدت پایین هستند و بزرگی شان از ۲ ریشتر تجاوز نمی کند، به سختی قابل شناسایی هستند. در واقع به خاطر صداهای پس زمینه، رویدادهای انسانی کوچک و مواردی از این دست سیستم های پایشی زمین لرزه قادر به تشخیص این ریزلرزه ها نیستند.

حالا مقاله ای توسط دپارتمان زمین شناسی دانشگاه استنفورد منتشر شده که ظاهرا به راهکار احتمالی برای تشخیص این ریزلرزه ها می پردازد. مولفان این مقاله سیستمی براساس هوش مصنوعی توسعه داده اند که تشخیص دهنده زلزله Cnn-Rnn یا به اختصار CRED نام دارد و قادر است طیف وسیعی از سیگنال های لرزشی را چه با کمک سوابق زمین لرزه و چه براساس دیتای لایو تشخیص دهد.

تشخیص زمین لرزه

این سیستم براساس تکنولوژی توسعه یافته توسط پژوهشگران دانشگاه هاروارد و گوگل طراحی شده که در واقع نوعی الگوی مبتنی بر هوش مصنوعی است و توانایی پیش بینی موقعیت پس لرزه ها تا یکسال بعد از وقوع زمین لرزه های بزرگ را دارد.

سیستم طراحی شده توسط دانشمندان استنفورد اما دربرگیرنده دو نوع لایه شبکه عصبی (گره های پردازشی متصل به هم که تاحدودی عملکرد نورون ها درون مغز را شبیه سازی میکنند) است: شبکه های عصبی کانوولاتور و شبکه های عصبی تکرار شونده. شبکه نوع اول قابلیت هایی مشابه به سیستم های لرزه نگاری دارد در حالی که نوع دوم (که میتواند با ادغام نمودن حافظه و دیتای ورودی دقت پیش بینی هایش را بالا ببرد) خصوصیات تکرار شونده از سیستم های لرزه نگار را یاد می گیرد.

این دو شبکه در کنار هم یک چهارچوب یادگیری را می سازند؛ نوعی معماری که مشکل رایج شبکه های عصبی چند لایه را تا حدود زیادی کم می کند. در واقع با افزایش تعداد گره های هر لایه میزان دقت این سیستم ها هم کم می شود اما به لطف طراحی این سیستم جدید، شبکه های عصبی موجود در آنها قادر خواهند بود که هم دقت خود را حفظ نمایند و هم اینکه خصوصیات سطح بالاتری را از پایگاه های داده ای فرا بگیرند.

تشخیص زمین لرزه

دانشمندان برای آموزش و راستی آزمایی سیستمی معتبر که با کمک هوش مصنوعی توانایی تشخیص زمین لرزه ها را داشته باشد دیتای پیوسته مورد نیاز خود را از مرکزی واقع در آرکانزاس تهیه کردند که به ۳۷۸۸ رویداد زمینی مربوط می شد. در کنار این اطلاعات آنها دیتای به دست آمده از ۸۸۹ پایگاه در کالیفرنیای شمالی را که شامل ۵۵۰ هزار رویداد ۳ ثانیه ای میشد در اختیار سیستم طراحی شده شان قرار دادند.

از این مقدار اطلاعات آنها ۵۰ هزار نمونه را برای ارزیابی عملکرد سیستم ها مورد بررسی قرار دادند و نتیجه چه بود؟ شبکه طراحی شده توسط آنها موفق شد سیگنال های زمین لرزه ای را جدای از مقیاس، موقعیت وقوع و مقدار صدای پس زمینه شناسایی کند. نکته جالب اما آنکه هوش مصنوعی مورد استفاده توسط آنها برای شناسایی زمین لرزه ها نیازی به در اختیار داشتن طول کامل سیگنال ها نداشت و صرفا بخشی از دیتای ثبت شده برای این کار کفایت می کرد.

وقتی دانشمندان دیتای پیوسته از پایگاه داده ای Guy-Greenbrier را در اختیار سیستم خود قرار دادند، الگوی طراحی شده توسط آنها که ظرف تنها یک ساعت آن هم روی لپ تاپ آموزش دیده بود توانست ۱۱۰۲ زمین لرزه و ریزلرزه ناشی از شکستگی هیدرولیکی، حرکت پساب روی زمین و حرکت صفحه تکتونیک زمین را تشخیص دهد و در این میان ۷۷ موردشان پیشتر شناسایی نشده بودند.

آنها در مقاله ای که پیرامون همین موضوع منتشر کردند اینطور آورده اند:

الگوی ما قادر است بالغ بر ۷۰۰ ریزلرزه به کوچکی ۱.۳ ریشتر را با فاصله نسبتا زیاد از منشاء شناسایی کند.

آنها همچنین گزارش داده اند که الگوی طراحی شده شان در تمامی تست ها به عملکرد فوق العاده در قیاس با دو سیستم لرزه نگاری مشابه دست یافته است. این دانشمندان باور دارند که سیستم مبتنی بر هوش مصنوعی شان که به راحتی هم با حسگرهای مختلف قابل بهینه سازی است میتواند در محیط های مستعد زمین لرزه برای پایش این رویدادها به خدمت گرفته شود.

The post تشخیص زمین لرزه های کوچک با کمک هوش مصنوعی ممکن شد appeared first on دیجیاتو.