ناسا : فضایی ها احتمالا از زمین دیدن کرده اند

یک محقق ناسا مدعی شده که ممکن است  ربات های بیگانه‌ فضایی ها احتمالا از زمین دیدن کرده اند اما به دلایل مختلفی کره خاکی را ترک گفته و در سیاره‌ی دیگری سکنی گزیده باشند.

بر اساس تحقیقاتی که جدیداً انجام شده، «Silvano Colombano» پژوهشگر مرکز Ames واقع در مانتین ویوی کالیفرنیا مدعی شده که انسان‌ها باید تصور خودشان درباره‌ی حیات فرا زمینی را کنار بگذارند و ارگانیسم متفاوتی برای آنها متصور شوند.

او در اینباره می‌گوید:

«من خیلی راحت می‌خواهم به این مطلب اشاره کنم که حیات فرا زمینی که ما در آینده با آن مواجه می‌شویم (یا اینکه او تصمیم میگیرد در مقابل ما قرار بگیرد)، ممکن است پیش از این یکبار با ما ملاقات کرده باشد. همچنین این احتمال وجود دارد که اصلا همانند ما انسان ‌ها، ارگانیسم کربنی نداشته باشد. به همین بدلیل من باور دارم که ما باید در تمامی تصورات و پیش داوری‌های خود درباره‌ی حیات فرا زمینی تجدیدنظر کنیم و تغییری در آنها ایجاد کنیم.»

بر اساس این تحقیق، اگر حیات غیر زمینی کربنی نباشد و در این زمینه با انسانها تفاوت داشته باشند، آنگاه دیگر طول عمری کوتاهی نخواهند داشت و حتی ممکن است محدودیتی در این زمینه نداشته باشند. این احتمال وجود دارد که با گونه‌ای از بیگانه‌های رباتیک مواجه شویم به علت ماهیت خود بیسیار پیشرفته باشند و تکنولوژی آنها چندین قرن از ما جلوتر باشد.

این محقق باور دارد که در صورتی که برای مثال تمدن بیگانه‌ها ۱۰ ها هزار سال پیش شکل گرفته باشد و آنها چدین هزار سال از انسان‌ها جلوتر باشند، بشر ممکن است با مشکل بسیار بزرگی مواجه شود و این احتمال هم وجود دارد که آنها زمین را تحت نظر قرار داده باشند و انسان ها گونه‌ی خطرناکی به حساب نمی‌آید و در صورتی که بیشتر پیشرفت کند آنگاه زنگ خطری برایشان به صدا درمی‌آید. در این صورت از نظر او اصلا بعید نیست که فضایی ها احتمالا از زمین دیدن کرده اند

The post ناسا : فضایی ها احتمالا از زمین دیدن کرده اند appeared first on دیجیاتو.

تنها سنگ ریزه‌های یافت شده از ماه به قیمت ۸۵۵ هزار دلار فروش رفتند

از گذشته تا بحال گفته شده که همه چیز قیمت خود را دارد و هر کسی که ثروت زیادی بدست آورد قادر خواهد بود حتی عشق را نیز خریداری کند. حال در تصدیق همین ضرب المثل قدیمی، جدیداً شخصی توانسته در یک حراجی با پرداخت ۸۵۵ هزار دلار، تنها سنگ ‌های یافت شده از سطح سیاره ماه را خریداری کند و آنها را به کلکسیون خود اضافه نماید.

به گزارش سایت CollectSpace در جریان حراجی Sotheby که به اشیائ فضایی اختصاص داشت، بیش از ۲.۵ میلیارد دلار برای خرید این وسایل منحصر به فرد خرج شد. این اشیا‌ئ فروخته شده، شامل عکس‌های گرفته شده از سطح ماه و مریخ، نقشه‌های موشک‌های مختلف، مدل‌های استفاده شده در ناسا، کره‌‌های سماوی یا کیهانی ( کره‌هایی که نقشه ستارگان را به نمایش می‌گذارد)، امضای یوری گاگارین ( نخستین فضانورد جهان) می‌شد.

علاوه بر این در میان آنها چند البسه‌ی فضانوردی، ابزار مختلف فضاپیماها، یک ست کامل شطرنج مخصوص بازی در فضا و یک کتابچه‌ی راهنمای برای پروژه مریخ (Project Mercury) نیز دیده می‌شود.

با این وجود با ارزشترین شی فروخته شده در جریان این حراجی، تنها اولین سنگ ریزه‌هایی است که از سطح سیاره ماه جمع آوری شده است. بد نیست بدانید سال ۱۹۷۰ میلادی اولین کاوشگر شوروی با نام Luna-16 روی ماه فرود آمد و موفق شد که سه سنگ ریزه را جمع آوری کند. این سنگ ریزه ها که مدت‌هاست در محفظه‌ای شیشه‌ای در روسیه نگهداری شده‌اند، جمعاً فقط ۲۰ میلی گرم وزن دارند و گفته شده به سنگینی یک قطره‌ی بارانند.

پیش از این سنگ ریزه‌های یاد شده به Nina Ivanovna Koroleva تعلق داشتند که او هم پس از مرگ Sergei Pavlovich Korolev، سرپرست برنامه‌های فضایی شوروی صاحب آنها شده بود. او سال ۱۹۹۳ میلادی آن را به گذاشته بود و این سنگ‌های بار ارزش مدتها توسط کلکسیون‌داران شخصی دست به دست شده بود تا اینکه بار دیگر، فروشش رکوردشکنی کرد.

The post تنها سنگ ریزه‌های یافت شده از ماه به قیمت ۸۵۵ هزار دلار فروش رفتند appeared first on دیجیاتو.

تقارن ابرماه و ماه گرفتگی کامل در رویداد نادر سماوی

چیزی تا ژانویه (دی-اسفند) نمانده و آنطور که اخترشناسان گفته اند در این زمان، ابرماه با یک خسوف کامل مقارن می شود و شاهد پدیده ای به نام ابرماه خونی خواهیم بود. این در واقع تنها خسوف کامل (یا ماه خونی) است که در سال ۲۰۱۹ میلادی اتفاق خواهد افتاد. اگر خاطرتان باشد آخرین نمونه از این پدیده در تاریخ ۶ مرداد امسال رخ داد و آنطور که دانشمندان گفته اند تا سال ۲۰۲۱ دیگر تکرار نمی شود.

ماه گرفتگی های کامل در واقع زمانی رخ می دهند که زمین مستقیما میان خورشید و ماه قرار بگیرد. این یعنی ماه زیر سایه زمین می رود. طبق اعلام موزه های سلطنتی گرینویچ انگلستان در جریان یک ماه گرفتگی کامل ماه معمولا به رنگ سرخ تیره در می آید زیرا به واسطه نوری روشن می شود که از اتمسفر زمین عبور کرده و به لطف پدیده انعکاس مجددا به سطح ماه بازگشته است. در واقع گرد و غبار موجود در اتمسفر موج های نوری آبی رنگ که فرکانس بالاتری دارند را مسدود می کنند و در مقابل به موج های سرخ با طول موج بیشتر اجازه عبور می دهند.

ابرماه خونی

ماه گرفتگی کامل که در ساعات اولیه روز دوشنبه یکم بهمن (۲۱ ژانویه) رخ می دهد از آن جهت اهمیت دارد که با ابرماه مقارن شده؛ پدیده ای که در آن ماه در حالت کامل در نزدیک ترین فاصله اش با زمین قرار می گیرد و در نتیجه بزرگتر از حالت عادی دیده میشود که به این پدیده ابرماه خونی گفته می شود.

گفته شده مرکز و شرق آفریقا، اروپا و آسیا می توانند یک ماه گرفتگی جزئی را مشاهده نمایند و بهترین راه مشاهده این پدیده استفاده از دوربین های دوچشمی است. البته به گفته دانشمندان تلسکوپ ها هم برای این منظور مفید هستند اما این دستگاه ها نمایی نزدیک از ماه را نشان می دهند و در نتیجه توصیه می شود برای دیدن این پدیده در آسمان سیاه شب از دوربین های دو چشمی استفاده شود.

اشاره کنیم که اولین ابرماه امسال در ژانویه رخ می دهد و دو مورد دیگر نیز در ۳۰ ام بهمن ماه و یکم فروردین به وقوع می پیوندند.

The post تقارن ابرماه و ماه گرفتگی کامل در رویداد نادر سماوی appeared first on دیجیاتو.

فضاپیمای اُسیریس رِکس پس از دوسال به سیارک بنو رسید

فضاپیمای « اسیریس رکس » پس از سفری ۲۷ ماهه سرانجام با موفقیت به مقصد رسیده و برای نخستین بار آماده نمونه برداری از یک سیارک می شود.

این فضاپیما که نامش برگرفته از سرواژه های«ریشه‌ ها، تفسیر طیفی، شناسایی منابع، امنیت و کاوشگر رگولیت» است، دو سال قبل از مرکز «کیپ کاناورال» در فلوریدا و با استفاده از راکت «اطلس ۵» عازم فضا شد. مقصد نهایی این فضاپیما سیارک «بنو» بود که در مداری بین زمین و مریخ به دور خورشید می گردد.

طی ۲۷ ماه گذشته اُسیریس-رِکس مسیری دور و دراز را در منظومه شمسی طی کرده و حالا در نقطه هدف یعنی ۲۰ کیلومتری سیارک بنو مستقر شده است. محققین معتقدند این صخره فضایی، بقایای ۴.۵ میلیارد ساله ای از ابتدای پیدایش منظومه شمسی و مبدأ پیدایش حیات را در خود دارد.اسیریس رکس

فضاپیما طی ۴ هفته آتی چندین پرواز را با هدف جمع آوری داده های از توده فیزیکی بنو انجام داده و ۲۷ روز دیگر وارد مدار سیارک می شود. این ماموریت بنو را به کوچکترین جرم فضایی تاریخ بدل می کند که فضاپیمایی در مدار آن چرخیده است.

طی ۱۸ ماه آینده اسیریس رکس شروع به نقشه برداری از سطح این جرم آسمانی می کند. از این داده ها می توان برای پاسخ به سوالاتی نظیر چگونگی سفر سیارک ها در فضا و امکان استفاده از آنها به عنوان یک منبع استفاده کرد. این فضاپیما همچنین ایمن ترین و بهترین مکان را نیز برای فرود و نمونه گیری انتخاب خواهد کرد.

اسیریس رکس پس از فرود بر سطح سیاره بنو با استفاده از بازوی رباتیک حداقل ۶۰ گرم از خاک، صخره یا رگولیث را جمع آوری کرده و پس از ترک بنو در سال ۲۰۲۱ با خود به زمین خواهد آورد.

فضاپیمای ناسا از ابزارهایی برای اندازه گیری نورهای مرئی و نزدیک به مادون قرمز، دما، مواد شیمیایی و معدنی و اشعه ایکس بهره می برد. علاوه بر این به سه دوربین مجهز است که نقشه برداری سه بعدی برای تولید مدل های ۳D از سطح سیارک را میسر می سازند.

 

تماشا کنید: انتشار اولین ویدیوی با رزولوشن ۸K از فضا توسط ناسا

The post فضاپیمای اُسیریس رِکس پس از دوسال به سیارک بنو رسید appeared first on دیجیاتو.

هوش مصنوعی احتمال جدایی زوج ها را پیش بینی می‌کند

اخیراً محققان مدرسه‌ی کسب و کار کالج امپریال لندن با همکاری سایت های دوستیابی به بررسی چگونگی تاثیر هوش مصنوعی بر روابط اجتماعی پرداخته‌اند و متوجه شدند که دستیار های هوشمند خانگی نظیر الکسا و گوگل هوم می توانند با دقت ۷۵ درصد میزان موفقیت روابط زوج‌ ها را تخمین بزنند.

بر اساس تحقیقات انجام شده، این دستگاه‌ ها تا سال ۲۰۲۱ میلادی قادر خواهند بود مکالمه‌ی یک زوج را تحلیل کنند. این دیوایس‌ها حتی می‌توانند در صورت وقوع جر و بحث فراوان میان دو طرف، دخالت کرده و راه حلی برای آنها ارائه دهند.

علاوه بر این گفته شده که این سیستم ها با بررسی دی ان ای می‌توانند بهترین گزینه را برای ازدواج و رابطه اشخاص برگزینند.

کارشناسان مدعی شد‌ه‌اند این مسئله می‌تواند مثال مناسبی برای تاثیر تکنولوژی بر بهبود روابط اجتماعی باشد. هوش مصنوعی در حال حاضر می تواند حس و حال افراد یا حتی دیتای رفتاری کاربران را با استفاده از پوشیدنی هایشان بدست آورده و بررسی کند. این مسئله می‌تواند به کمک کاربران آمده و به آنها هشدار های مناسبی ارائه دهد.

پژوهشگران پروژه یاد شده باور دارند که در ۱۰ سال آینده، تکنولوژی می‌تواند تغییرات شگرفی بر روابط اجتماعی بگذارد. برای مثال دستیار هوش مصنوعی می تواند به کاربران خود توصیه هایی ارائه دهد و نقش مربی یا مشاور ازدواج را برای آنها ایفا کند.

سریال humans به بررسی حضور ربات‌ها در خانواده می‌پردازد

بدین ترتیب در آینده هوش مصنوعی نه تنها به بازیگر مهمی در تحقیقات و علوم مختلف بدل خواهد شد بلکه می‌تواند روابط احساسی انسان‌ها را نیز دستخوش تغییر کند.

بدین ترتیب بعید نیست که گفته های ایلان ماسک و برخی کارشناسان درست باشد و هوش مصنوعی بتواند با نفوذ به تمامی وجوه زندگی، کم کم وابستگی نسل انسان به خود را بسیار بالا ببرد. این میزان وابستگی می‌تواند در آینده به ضرر آدمی تمام گردد و برایش مشکلاتی ایجاد کند.

The post هوش مصنوعی احتمال جدایی زوج ها را پیش بینی می‌کند appeared first on دیجیاتو.

افزایش چشمگیر سرعت التیام زخمها از طریق بانداژ الکتریکی

چند وقتی است که محققان متوجه شده‌اند که الکتریسیته می‌تواند به درمان زخم ها کمک کند و به همین دلیل دستگاه های الکتروتراپی زیادی در بسیاری از کلینک ها وجود دارد.

حال دانشمندان راهی یافته‌اند که از اثر شفابخش نیروی برق در جراحت کوچک نیز استفاده کنند و کاربر بتواند همواره از آن برای بهبود زخم‌هایش استفاده کند. از این رو آنها موفق شده‌اند بانداژ الکتریکی خاصی توسعه دهند که می‌توان آن را با حرکت بدن شارژ نمود.

این بانداژ که توسط محققین دانشگاه ویسکانسین-مدیسن طراحی شده است، به بند بزرگی متصل می‌شود و کاربر باید آن بند را زیر لباسش بپوشد. در این بند تجهیزاتی به نام نانوژنراتور تعبیه شده که قادرند انرژی را از حرکت بدن کاربر بدست آورند و انرژی مورد نیاز بانداژ الکتریکی را فراهم نمایند.

برای مثال کاربر تنها با نفس کشیدن موجب می‌شود که بند یاد شده تکان خورده و حرکت نماید. بدین ترتیب تنها با نفس کشیدن کاربر، باتری بند یاد شده پر شده و انرژی مورد نیاز برای درمان جراحات تامین می‌شود.

پالس های الکتریکی کم شدت جمع آوری شده آرام به الکترود موجود در بانداژ منتقل می شوند و در تماس مستقیم با بافت آسیب دیده قرار می‌گیرند. محققان برای آزمایش این بانداژ ابتدا از موش ها استفاده کردند و پژوهشگران با این پاسمان موفق شدند جراحتی که فرآیند درمان معمولی آن ۱۲ روز به طول می‌انجامد را طی سه روز بهبود بخشند.

این پالس های الکتریکی شدت کمی دارند و بر خلاف دیگر گجت های الکتروتراپی که حجم بالایی از برق را منتقل می‌کنند، ضرری برای بافت های بدن ندارند. ضمن اینکه جریان پایین برق، می‌تواند سلول های پوست بیشتری را برای درمان جراحات کنارهم جمع کرده و مواد بیوشیمی بهتری برای رشد بهتر بافت مذکور فراهم آورد.

 

تماشا کنید: پوست‌ مالتی تاچ بدن انسان را به کنترلر‌هایی از راه دور تبدیل می‌کند

The post افزایش چشمگیر سرعت التیام زخمها از طریق بانداژ الکتریکی appeared first on دیجیاتو.

تعیین زمان ماندگاری شی خارجی در بدن با خوردن لگو

متخصصان اطفال گاهی اوقات حین سرو کله زدن با کودکان با شرایط غیرمنتظره ای مواجه می شوند که شامل خوردن انواع و اقسام اشیا نیز می شود و حالا این متخصصان برای دستیابی به دانسته های بیشتر در این باره دست به آزمایش جالبی زده اند.

رنگ های جذاب و اشکال بامزه اسباب بازی ها اغلب کودکان را به خوردن آنها ترغیب می کند. این اشیاء حتی اگر از گلوی نحیف کودکان عبور کنند ممکن است مشکلات گوارشی و هاضمه را برای آنها در پی داشته باشند. گروهی ۶ نفره از متخصصان اطفال برای پرداختن به این مشکل داوطلب خوردن لگوهایی کوچک شده اند.

هدف اصلی از این آزمایش مشخص کردن زمانی است که شی خارجی در بدن انسان باقی می ماند. محققان بدین منظور چندین لگوی کوچک را بلیعده و پس از آن مدفوع خود را به منظور پیدا کردن آنها بررسی کرده اند. در این میان عادت مزاجی شرکت کنندگان بر اساس امتیاز SHAT استانداردسازی شده تا نقش آن در نتیجه نهایی مشخص شود.متخصصان اطفالاین تحقیق نشان می دهد که زمان گردش یک شی خارجی غیرخوراکی در بدن چندان زیاد نیست و به صورت میانگین ۱٫۷۱ روز طول می کشد. عوارض جانبی چندانی هم در بدن افراد مشخص نشده که حاکی از نقش کم رنگ یا بی اثر بودن ورود شی خارجی کوچک در دستگاه گوارش است. هرچند نباید فراموش کرد که ابعاد و قدرت بدنی این متخصصان اطفال نسبت به کودکان به مراتب بزرگتر و بیشتر است.

نکته جالب این جاست که یکی از متخصصان مرد هنوز لگو را در مدفوعش پیدا نکرده است. نویسندگان مقاله این مساله را اینگونه توجیه کرده اند که ممکن است زنان در جستجوی مدفوعشان دقت بیشتری به خرج داده باشند.

بلیعده شدن اجسام خارجی توسط کودکان سالانه تلفاتی را به همراه دارد و شاید در وهله اول این مطالعه مضحک به نظر می رسد اما تحقیقاتی از این دست می تواند در پیشرفت علم پزشکی تاثیرگذار باشد.

The post تعیین زمان ماندگاری شی خارجی در بدن با خوردن لگو appeared first on دیجیاتو.

چالش ۳ میلیون دلاری ریچارد برانسون برای اختراع مجدد دستگاه تهویه مطبوع [تماشا کنید]

با گرم شدن تدریجی دما احتمالا افراد بیشتری برای خنک نگه داشتن محیط زندگی‌شان از دستگاه‌های تهویه مطبوع هوا استفاده خواهند کرد. اما همین تکنولوژی پر مصرف می‌تواند گرمای زمین را تشدید کند. تا حدی که به عقیده‌ی برانسون، ۰.۵ درجه افزایش دمای زمین به علت استفاده از دستگاه تهویه‌ی مطبوع هواست.

جایزه‌ی خنک کننده‌ی جهانی یا Global Cooling Prize مسابقه‌ای است که تلاش می‌کند ایده‌های جدید و بهینه‌تر را برای خنک کردن دنیا تشویق نماید. جایزه‌ی این مسابقات ۳ میلیون دلار خواهد بود.

این مسابقات با پشتیبانی حکومت هند شکل می‌گیرد که شرکای دیگری مثل ریچارد برانسون هم دارد که به عنوان سفیر این مسابقات شناخته شده است. ترتیب دهندگان این مسابقه شدیدا به دنبال تغییر روش‌هایی هستند که امروزه ما برای خنک کردن خانه‌هایمان از آن‌ها استفاده می‌کنیم. آن‌ها بر این عقیده‌اند که حدود ۱.۲ میلیارد کولر خانگی فعال در خانه‌ها وجود دارد و بهینه‌ترین آن‌ها تنها ۱۴ درصد بهینگی از نظر تئوری را رعایت می‌کنند. به عنوان مثال در حال حاضر چراغ‌های LED موفق شده‌اند تا ۸۹ درصدبهینگی از نظر تئوری را رعایت کنند.

در همین حین، ۳.۳ میلیارد کولر خانگی دیگر احتمالا از امروز تا سال ۲۰۵۰ در خانه‌ها نصب شوند و احتمالا در صورت حفظ روش کنونی، از لحاظ بهینگی پیشرفت چشمگیری نخواهند داشت. بر اساس ادعای برگزار کنندگان این مسابقه، این موضوع به این دلیل است که در صنعت، به دنبال کاهش قیمت هر واحد از دستگاه‌های تهویه‌ی مطبوع هوا هستند، نه به دنبال کاهش مصرف انرژی آن‌ها در گذر زمان.

بنابراین این مسابقه به دنبال این است تا با اهدای جایزه‌ی این چنینی، بهترین ایده برای اختراع مجدد کولر را تشویق کرده و همچنین راه حلی برای این معضل بزرگ پیدا کند. اگر کسی موفق شود از پس این چالش بر بیاید این جایزه را دریافت خواهد کرد. البته محصول نهایی باید یک سری از استاندارد‌های مشخص شده را با موفقیت پشت سر بگذارد.

کسانی که در این مسابقه شرکت می‌کنند باید یک تکنولوژی جدید برای تولید کولر ایجاد کنند که بتوانند در خانه‌ها نصب شوند و یک پنجم تاثیر مخرب در تغییرات اقلیمی داشته باشند و هزینه‌ی تمام شده‌ی آن‌ها کمتر از دوبرابر باشد. مصرف انرژی آن نباید بیش از ۷۰۰ وات باشد و نباید به صورت روزانه بیشتر از ۱۴ لیتر آب مصرف کند.

ثبت نام در این مسابقه از یک ماه پیش آغاز شد. شرکت کنندگان باید ایده‌های اولیه‌ی خود را ثبت کنند. تا پایان ماه آگوست (اوایل شهریور) شرکت کننده‌ها می‌بایست جزئیات عملیاتی خود را مشخص کنند. ۱۰ فینالیست ۲۰۰،۰۰۰ دلار دریافت خواهند کرد تا بتوانند نمونه‌ای اولیه از محصولشان را در ماه نوامبر (مهر تا اواسط آبان) تولید کنند. برنده‌ی نهایی در ماه نوامبر یا دسامبر ۲۰۲۰، یک میلیون دلار جایزه دریافت خواهد کرد.

در ادامه می‌توانید توضیحات ریچارد برانسون درباره‌ی این مسابقات را مشاهده کنید:

The post چالش ۳ میلیون دلاری ریچارد برانسون برای اختراع مجدد دستگاه تهویه مطبوع [تماشا کنید] appeared first on دیجیاتو.

ساخت ستاره مرگ فیلم جنگ ستارگان ممکن است؟ علم فیزیک به دنبال پاسخ

در ۳ قسمت از مجموعه فیلم های جنگ ستارگان شاهد ستاره مرگ بودیم؛ سازه ای طراحی شده توسط بشر که مشابه با یک ماه برای سیاره نزدیک به خود به نظر می رسد. اما آیا در دنیای واقعی هم می توان چنین سازه آخر الزمانی را در فضا ایجاد کرد؟ فیزیکدانان می خواهند به این سوال پاسخ دهند.

ستاره مرگ در اپیزودهایی از جمله چهارم، ششم، سوم و نیز در قسمت روگ وان نشان داده شده بود؛ سازه ای به شکل یک قمر با قطر ۱۲۰ کیلومتر که از دید سیاره تخیلی آلدران (با ظاهر و ابعادی شبیه به زمین) به شکل یک قمر عجیب به نظر می رسید. اگر در مورد شماره های اپیزودها گیج شده اید حق دارید، چرا که اولین سری از فیلم های جنگ ستارگان از شماره ۴ شروع می شود! «مارتین آرچر» فیزیکدان از دانشگاه کوئین مری لندن بررسی کرده که ساخت ستاره مرگ چگونه ممکن می شود.

ستاره مرگ

آن طور که در داستان جنگ ستارگان گفته می شود این ستاره از فولاد کوادانیوم ساخته شده، آلیاژی تخیلی که هنوز وجود خارجی ندارد. در ستاره مرگ امکان اسکان دادن ۲ میلیون خدمه از جمله کارمندان امپراتوری، خلبانان و استورم تروپرها وجود دارد. البته باید اشاره کرد که در اپیزودهای مختلف جنگ ستارگان دو نسخه از این سازه نشان داده می شود که دومی پیشرفته تر است. در این مطلب قصد نداریم به جزئیات جذاب فیلم بپردازیم و آنها را فاش کنیم.

میزان مواد اولیه مورد نیاز برای ساخت ستاره مرگ چه قدر است؟

اما از خلاصه ماجرا بگذریم و ببینیم آیا با به دست آوردن طرح های سازه می توان مشابه آن را ساخت؟ اول بگذارید میزان مواد اولیه مورد نیاز برای ساخت و ساز را بررسی کنیم. با میزان تولید فولاد کنونی ۱۸۲ برابر سن جهان را باید صرف کنیم تا میزان فلز مورد نیاز برای ایجاد ستاره مرگ فراهم شود. پس امکان تأمین فلز اولیه حداقل با شرایط فعلی ممکن نیست.

چه میزان انرژی باید تولید شود؟

نگرانی ها در مورد میزان انرژی مورد نیاز برای کارکرد ستاره مرگ از جمله انرژی مورد نیاز برای راه اندازی یکی سیستم جاذبه بیشتر از مواد اولیه خواهد بود. برای مقایسه باید به ایستگاه فضایی بین المللی اشاره کرد که به ازای هر متر مکعب نیاز به ۰٫۷۵ وات انرژی دارد. انرژی مورد نیاز ایستگاه فضایی از طریق ۸ مجموعه سلول های خورشیدی تأمین می شود که ۳۴ متر طول و ۱۲ متر پهنا دارند.

ستاره مرگ

ایستگاه فضایی بین المللی به ازای هر متر مکعب نیاز به ۰٫۷۵ وات انرژی دارد که توسط پنل های خورشیدی تأمین می شود.

اگر تمامی سطح ستاره مرگ را با سلول های خورشیدی فرضاً با صد درصد بازدهی بپوشانیم باز هم ۴۵ برابر کمتر از این میزان (۰٫۷۵ وات برای هر متر مکعب) انرژی تولید خواهیم کرد.

فراموش نکنیم که سلول های خورشیدی عمدتاً بازدهی کمی بیش از ۲۰ درصدی دارند. علاوه بر این تصور کنید اگر ستاره ساخته دست بشر از خورشید یا هر منبع نوری دیگری دورتر باشد مشکلات تأمین انرژی خورشیدی باز هم بیشتر می شود.

جاذبه ستاره مرگ چگونه ایجاد می شود؟

فیلم «۲۰۰۱: ادیسه فضایی» استنلی کوبریک را دیده اید؟ حتماً یکی از جالبترین صحنه های آن را از یاد نبرده اید؛ صحنه ای که شخصیت «دیوید بومن» روی یک مسیر دایره ای به راحتی می دود و این موضوع به دلیل ایجاد جاذبه در ایستگاه فضایی ممکن می شود. در واقع به این منظور بخشی دایره ای از ایستگاه حول یک مرکز با سرعت مشخصی گردش می کند تا نیروی جاذبه مشابه با زمین فراهم شود.

اگر قرار باشد جاذبه ای مشابه با زمین (یک برابر نیروی گرانش یا به عبارتی ۹٫۸۱ متر بر مجذور ثانیه) در ستاره مرگ هم ایجاد شود سازه ستاره باید هر ۳٫۵ دقیقه یک بار به دور خود بچرخد.

ستاره مرگ

جاذبه مصنوعی در فیلم «۲۰۰۱: ادیسه فضایی» از استنلی کوبریک

البته دلیلی دارد که در فیلم کوبریک ایستگاه به شکل یک حلقه ساخته شده است. نیروی گریز از مرکزی که در اثر چرخش ستاره مرگ تولید می شود با شعاع از مرکز دایره نسبت مستقیم دارد.

در مورد ستاره مرگ به عبارتی وقتی که داخل ستاره هستید، هر چه از مرکز دورتر شوید جاذبه بیشتری را احساس می کنید . البته این جاذبه به دلیل نیروی گریز از مرکز به سمت خارج کره است و نه مثل زمین به سمت مرکز آن. در نتیجه هر چه به قطب ها یا مرکز ستاره نزدیک تر شوید جاذبه کمتری را احساس می کنید اما در خط استوا بیشترین میزان جاذبه وجود دارد.

البته در بخش حلقه ای سازه ادیسه فضایی این مشکل را نداریم چرا که نیاز است جاذبه در خارجی ترین بخش یک صفحه تولید شود که این موضوع هم با چرخش حل می شود. با این حال  از یاد نبرید که در همین فیلم برخی از قسمت های دیگر سازه که به مرکز نزدیکند فاقد جاذبه هستند.

ستاره مرگ

ایستگاه فضایی در فیلم ۲۰۰۱: ادیسه فضایی با قابلیت تولید جاذبه در برخی از بخش ها

به این ترتیب نمی توان با دانش فعلی جاذبه یکنواخت و مناسبی را در تمامی بخش های کره ایجاد کرد. در این صورت اگر قرار به ایجاد جاذبه به این شکل باشد دیگر چه نیازی به ساخت ستاره مرگ به صورت کروی وجود دارد؟ شاید راهکار ادیسه فضایی بهتر باشد؟

کره دایسون می تواند راهکار ایجاد جاذبه مصنوعی باشد؟

اما اگر در قلب ستاره مرگ یک ستاره مصنوعی را قرار دهیم چطور؟ آیا به این ترتیب می توان مشکل جاذبه را حل کرد؟ در این شرایط ایستگاه چیزی شبیه به کره دایسون می شود.

کره دایسون که ایده آن توسط «فریمن دایسون»، فیزیکدان نظری مطرح شده یک ابَر سازه فلزی است که به طور کامل یک ستاره را در بر می گیرد و می تواند انرژی به تولید شده از آن را مهار کند. البته باید اشاره کرد که پوسته کره دایسون در اثر نیروی جاذبه وارد شده از ستاره مرکزی متحمل فشارهای بسیاری می شود. حتی اگر کره از هم نپاشد، کوچکترین فشار خارجی می تواند نظم سازه را به هم زده و کل سازه را در ستاره مرکزی در هم بشکند.

از سوی دیگر باید گفت که ایده کره دایسون به طور معمول کره ای با ابعادی در حد مدار زمین که به دور ستاره قرار گرفته را متصور می شود. اگر ستاره مرگ کوچکتر از این باشد بیشتر مشکلات کره دایسون حل می شود.

در حالی که فولاد و تیتانیوم در این شرایط توان مقاومت را ندارند اما گرافن یکی از جایگزین هایی است که احتمالاً می تواند در این شرایط جاذبه تاب بیاورد. علاوه بر این ها شاید در آینده نیازی به ستاره ای قرار گرفته در مرکز ستاره مرگ نیازی نداشته باشیم و با بهره بردن از فرایند همجوشی هسته ای به سادگی نیروی کافی مورد نیاز را فراهم کنیم.

ستاره مرگ

کره دایسون فرضی

در حال حاضر در آزمایش های همجوشی هسته ای بیش از این که انرژی به دست آوریم باید انرژی صرف این فرایند کنیم. بسیاری از فیزیکدانان حوزه پلاسما تصور می کنند که کلید حل این مشکل در بزرگتر کردن تجهیزات است و امیدوارند رآکتور گرماهسته ای آزمایشی بین الملی (ITER) با ابعادی در حد یک سوم استخر المپیک راه حل مورد نظر باشد. در این صورت می توان انتظار نیرویی ۲ میلیون برابر تمام آنچه توسط بشر استفاده می شود را برای ستاره مرگ در اختیار داشته باشیم.

اما هنوز مشکلاتی در سر راه خواهد بود. فشار وارده بر رآکتور ستاره مرگ ممکن است بسیار بالا باشد. گرانش ستاره مصنوعی ممکن است برای پلاسمای همجوشی کافی نباشد و به میزان بیشتری از جاذبه نیاز باشد. احتمالاً میدان مغناطیسی می تواند این مشکل فرایند همجوشی را هم حل کند.

ستاره مرگ

اما صبر کنید. باز هم مشکل از آنجایی ناشی می شود که باید قویترین آهنرباهای موجود در جهان را در اختیار داشته باشیم که با استفاده از یک نوع ستاره نوترونی با میدان مغناطیسی فوق قوی به دست می آید. ستاره نوترونی هسته فروپاشیده یک ستاره بزرگ است؛ ستاره ای که پیش از فروپاشی جرمی بین ۱۰ تا ۲۹ برابر جرم خورشید داشته است. این حد از قدرت مغناطیسی یک میلیون بار قوی تر از آنچه است که تا به حال در زمین ایجاد کرده ایم. پس موضوع ایجاد جاذبه با رآکتورهای همجوشی هم پیجیده تر از آن است که به سادگی بتوان به آن دست یافت.

امکان ساخت سلاح کشتار جمعی ستاره مرگ وجود دارد؟

در دانشنامه جنگ ستارگان، سلاح نابودگر ستاره مرگ به عنوان اسلحه ای با سوپر لیزر معرفی شده است. از آنجایی که لیزر در واقع پرتو است اسلحه می تواند با متمرکز کردن این نور روی یک نقطه خاص قدرت بالایی را به آن منتقل کنند. لیزر می تواند پرتو ثابتی را برای مدتی طولانی روی یک نقطه ایجاد کند یا پرتو قوی را در پالس های بسیار کوتاهِ هزاران یا میلیون ها عدد در هر ثانیه ایجاد نماید.

نورهای تقویت شده لیزر هم می توانند بسیار قوی باشند. یک سری از پالس های قوی می توانند حتی موادی از جمله تیتانیوم یا الماس را هم سوراخ کنند. لیزر با قدرت یک مگاوات می تواند یک هواپیمای جت را از فاصله ۱۰ کیلومتری سوراخ کرده و بسوزاند. برای این کار تنها یک یا ۲ ثانیه زمان نیاز است. حتی گفته می شود که لیزر می تواند ماهواره ها را ذوب و نابود کند.

ستاره مرگ

به این ترتیب به نظر می رسد همان طور که در تمامی قسمت های جنگ ستارگان دیده می شود لیزر بتواند به انسان ها صدمه بزند و آنها را بکشد، دیوارها را ذوب کرده و فضاپیما ها را نابود کند. اما بین لیزری که در جنگ ستارگان نشان داده می شود با آنچه ما در زمین قادر به ایجاد آن شده ایم تفاوت مهمی وجود دارد: اندازه.

برای اینکه لیزرهایی با انرژی به شدت بالا تولید کنیم نیاز به صرف انرژی بسیار بالا داریم. تولید این انرژی هم نیاز به فضای زیاد برای قرار دادن تجهیزات مورد نیاز دارد که البته در مورد ستاره مرگ مشکلی با فضای وسیع مورد نیاز نداریم. با این حال برای اینکه لیزری با قدرت دود کردن یک سیاره داشته باشیم باید در مقایسه با لیزر تولید شده توسط MIRACL (سلاحی لیزری که در دهه ۱۹۸۰ توسط نیروی دریایی ارتش ایالات متحده توسعه داده شده بود) میلیون ها میلیاردها برابر انرژی تولید کنیم.

البته برای اینکه سیاره را نابود کنیم الزاماً نیاز به حدی از انرژی که سیاره را بخار کند نداریم. برخی از محققان روشی را پیشنهاد داده اند که با استفاده از لیزر حفره ای باریک روی سیاره تا هسته آن ایجاد شود و سپس با حرارت دادن هسته، ذوب شدن و انفجار سیاره ممکن شود. البته شاید باز هم به این طریق انفجار سیاره ممکن نشود.

ستاره مرگ

ستاره مرگ به اندازی ای بزرگ است که می تواند فضاپیماهای متعدد به همراه سربازان و کارمندان را در خود جای دهد. در این تصویر سفینه امپراتوری در فیلم در عرشه ستاره پارک شده است.

در صورتی که بتوان چنین لیزر قدرتمندی را ساخت، شاید امکان ساخت اسلحه ستاره مرگ هم فراهم می شود. اما در این بین یک مشکل دیگر هم وجود دارد. در فیلم دیده می شود که چندین پرتو لیزر روی یک نقطه متمرکز می شوند و با تشکیل یک پرتو قوی تر به سمت هدف که سیاره آلدران باشد می تابند. منطقی به نظر می رسد که این نورها در جهات مختلف پخش شوند و خبری از یکپارچه شدن آنها حداقل به این شکل نباشد. به این ترتیب بدون اینکه به سیاره هدف برسند در فضا پخش می شوند.

در نهایت به نظر می رسد ساخت ستاره مرگ حداقل در دوره کنونی ممکن نیست و اگر هم ممکن شود نیاز به منابع عظیمی از مواد اولیه و البته انرژی برای تولید جاذبه و سلاح لیزری ویژه دارد.

The post ساخت ستاره مرگ فیلم جنگ ستارگان ممکن است؟ علم فیزیک به دنبال پاسخ appeared first on دیجیاتو.

کشف زنبور عسل هم نر و هم ماده، با دو پدر و بدون مادر

یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه سیدنی استرالیا نوعی زنبور عسل کشف کرده که هم نر و هم ماده است و بدون آنکه مادری داشته باشد، دو پدر دارد. این موضوع برای اولین بار در طبیعت مشاهده می‌شود. در مقاله‌ی منتشر شده توسط این تیم، درباره‌ی زنبور‌های عسل یاد شده و جزئیاتی که به دست آورده‌اند صحبت شده است.

زنبور‌های عسل موجودات آپلو دیپلوئیدی هستند. به این معنی که زنبور‌های عسل ماده از تخم‌های بارور شده تولید می‌شوند در حالی که جنس نر از تخم‌های بارور نشده ایجاد خواهند شد. به همین دلیل احتمال ایجاد زنبور‌های عسل هم نر و هم ماده یا گایناندرومورف (Gynandromorph) -که موجوداتی با هر دو بافت نر و ماده هستند- بیشتر است.

موجودات یاد شده با هرمافرودیت‌ها -که دارای یک جنسیت هستند اما ارگان‌های هردو جنسیت را دارند- متفاوت هستند. در این تحقیقات، محققان تلاش کردند تا مطالعه‌ی خود را روی مورد اول انجام دهند تا متوجه شوند چه موضوعی باعث ایجاد آن‌ها می‌گردد.

تحقیقات اولیه نشان می‌داد که احتمالا جهش‌های کمیاب منجر به تولید گایناندرومورف‌ها شده است. مکانیک این فرایند به این گونه است که چند زنبور عسل نر همراه با ملکه جفت گیری می‌کنند که باعث می‌شود بیش از یک اسپرم تخم را بارور کند.

محققان برای اینکه بیشتر راجع به ژنتیک دخیل در این فرایند مطالعه کنند، ۱۱ زنبور عسل گایناندرومورف را از یک کندو گرفتند و روی ژنوم‌هایشان مطالعه نمودند.

آرایش ژنتیکی آن‌ها نشان داد که ۵ تای آن‌ها دارای تخمدان‌های نرمال هستند در حالی که سه تا از آن‌ها تخمدان‌هایی شبیه به ملکه داشتند. همچنین یکی از این زنبور‌های عسل ارگان‌های عادی یک زنبور عسل نر را داشت. این در حالیست که تنها دو تا از آن‌ها دارای ارگان‌های دو بخشی جنسی بودند.

محققان همچنین متوجه شدند که از ۱۱ گایناندرومورف مورد آزمایش، ۹ تای آن‌ها دارای دو یا سه پدر هستند. از همه عجیب‌تر این بود که یکی از آن‌ها دارای دو پدر بود در حالی که هیچ مادری نداشت. موضوعی که تنها ممکن است به دلیل ادغام همجوشی اسپرم‌ها اتفاق افتاده باشد.

محققین همچنین یادآور شدند که گایناندرومورف‌ها دارای هیچ مزیت قابل تاملی نیستند. بدین ترتیب تولید آن‌ها احتمالا به علت وجود یک اشتباه رخ می‌دهد که منجر به جهش‌های شناخته نشده می‌گردد.

تیم تحقیقاتی دانشگاه سیدنی همچنین بر این عقیده است که وجود تعداد زیادی از گایناندرومورف‌ها در یک کندو نشان دهنده‌ی این است که ملکه این جهش را حمل می‌کند. آن‌ها همچنین یادآور شدند که گایناندرومورف‌ها در موجوداتی به جز زنبور‌های عسل هم دیده شده‌ است. مثل گونه‌ای از سخت‌پوستان، دیگر حشرات و برخی گونه‌های پرنده. دلیل به وجود آمدن گایناندرومورف‌ها در این موجودات زنده نیز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.

The post کشف زنبور عسل هم نر و هم ماده، با دو پدر و بدون مادر appeared first on دیجیاتو.