اولین راکت که برای سفر به فضا ساخته شد

یکی از سؤالات پیش پا افتاده در مورد تاریخ فضایی، به اولین راکت مخصوص سفر به فضا بر می گردد. کدام راکت برای اولین بار مخصوص سفر به خارج جو زمین طراحی و ساخته شد؟ راکت R-7 اتحاد جماهیر شوروی …

The post اولین راکت که برای سفر به فضا ساخته شد appeared first on دیجیاتو.

استارتاپ بریتانیایی از بزرگترین راکت تولید شده با پرینتر سه بعدی رونمایی کرد

شرکت استارتاپی اُربکس (Orbex) با انتشار تصویری در توییتر رسمی خود از مرحله‌ی دوم بزرگترین راکت تولید شده توسط پرینتر سه بعدی رونمایی کرد. این راکت همراه با موتور به کار رفته در آن ۱۷ متر طول دارند که تقریبا یک چهارم اندازه‌ی راکت فالکون ۹ اسپیس ایکس است.

این پیشرفت چند هفته بعد از آن رخ می‌دهد که شرکت Relativity Space پس از امضای قرارداد با نیروی هوایی ایالات متحده‌ی آمریکا تصمیم گرفت تا راکت چاپ سه بعدی شده‌ی خود را در فلوریدا به پرواز درآورد.

اُربکس با مهندسین با تجربه‌ی هوافضای ناسا و انجمن فضایی اروپا همکاری کرد تا مرحله‌ی دوم راکت خود که بخشی از یک راکت چند مرحله‌ای می‌شود را تولید کند. این راکت قرار است که یک فضاپیما را وارد مدار نماید.

پرینتر سه بعدی

استارتاپ اُربکس مدعی است که راکت تولید شده‌شان اولین راکت پرینت شده‌ی سه بعدی محسوب می‌شود که موتورش به طور کامل در یک قطعه و بدون وجود هیچ پیچ و مهره‌ای برای متصل شدن قطعات مختلف به تولید رسیده است. این موضوع به این معنی است که راکت یاد شده ۳۰ درصد سبک‌تر و ۲۰ درصد بهینه‌تر از پرتاب کننده‌های کوچک دیگر است. تولید به صورت یکپارچه و در یک قطعه می‌تواند باعث شود تا این راکت در دما و فشار بسیار بالا عملکرد بهتری داشته باشد.

همچنین این راکت طوری طراحی شده که از سوخت «بیو پروپان» استفاده کند. سوخت تجدید پذیری که تا ۹۰ درصد تولید گاز کربن را کاهش می‌دهد.

The post استارتاپ بریتانیایی از بزرگترین راکت تولید شده با پرینتر سه بعدی رونمایی کرد appeared first on دیجیاتو.

راکت با موتور هسته ای؛ راهکار روسیه برای انجام سفرهای فضایی بین سیاره ای

روسیه اعلام کرده مشغول ساخت نوعی راکت با موتور هسته ای است و قصد دارد از آن در ماموریت های فضایی اش به مریخ و فراتر از آن استفاده نماید. ولادیمیر کاشلوکف رئیس مرکز تحقیقاتی Keldysh در مسکو در همین رابطه به یکی از نشریات این کشور گفته که راکت مورد بحث قادر خواهد بود روی مریخ فرود بیاید و بعد از ۴۸ ساعت مجددا عازم ماموریت فضایی دیگری شود.

کاشلوکف که کارشناسان انتقال حرارت و الگورسازی ریاضی است اعلام داشت که دانشمندان روسی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون روی این راکت کار کرده اند و در ساخت آن از نوعی سیستم رانشی «بی نظیر» استفاده شده که بیشتر در داستان های علمی و تخیلی نمونه اش مشاهده شده است.

وی در ادامه گفت:

ماموریت به مریخ در آینده نزدیک امکان پذیر خواهد بود اما این کار به خودی خود هدف محسوب نمی شود. موتورهای ما مبنا و پایه ای برای مجموع ماموریت های فضایی آینده خواهند بود که هم اکنون غیرواقعی و غیرعملیاتی به نظر می رسند. او اضافه کرد که هیچ بازه زمانی مشخصی در رابطه با زمان آماده سازی راکت ها موجود نیست.

کاشلوکف همچنین خاطرنشان کرد:

چندبار مصرف بودن این راکت ها اولویت محسوب می شود. ما باید موتورهایی بسازیم که نیازی به بهینه سازی یا تعمیر بیشتر از یکبار در هر ده پرواز را ندارند. علاوه بر این ۴۸ ساعت بعد از بازگشت به زمین راکت باید مجددا آماده ماموریت باشد. این در واقع همان تقاضایی است که بازار دارد.

این راکت با موتور هسته ای قرار است که فضانوردان را به مراتب سریع تراز دیگر فضاپیماهای در دست توسعه (مثلا آنهایی که به پنلهای خورشیدی مجهز هستند) به آنسوی زمین برده و بازگرداند. همانطور که احتمالا می دانید تحقیقات مستمر روی موش ها نشان داده که حضور طولانی مدت در فضا پیامدهای منفی بسیاری روی سلامت افراد می گذارد و دانشمندان نگران هستند که این خطرات برای انسان نیز وجود داشته باشند. کاشلوکف در این رابطه می گوید که روسیه هم اکنون مشغول ساخت سیسم هایی است که مشخصا برای حضور در مدار یا بین سیارات مناسب باشند.

سفر بین سیاره ای/ راکت با موتور هسته ای

به گفته کاشلوکف اصلی ترین رقیب روسیه در این مسیر آمریکاست. او ضمن اشاره به این نکته که هم اکنون ایلان ماسک در شرکت اسپیس ایکس از تکنولوژی های قدیمی برای این منظور استفاده می کند ادامه داد:

ماسک راکت خود را براساس تکنولوژی های قدیمی و موتورهای استفاده شده توسعه داده است. او در واقع نقش یک بازرگان را ایفا نموده؛ بدان معنا که از راهکاری آماده و امتحان شده استفاده کرده و با موفقیت آن را برای اجرای برنامه هایش به کار برده است.

البته اشاره کنیم که شرکت ها ایده های مختلفی برای سفر به فضا دارند اما طرح و برنامه های آنها لزومی بر انجام موفقیت آمیزشان نیست؛ کما اینکه پیشتر پرتاب های ناموفق بسیاری توسط کشورها و شرکت های مختلف به ثبت رسیده اند.

The post راکت با موتور هسته ای؛ راهکار روسیه برای انجام سفرهای فضایی بین سیاره ای appeared first on دیجیاتو.

مروری بر بزرگترین پرتاب‌های ناموفق راکت به فضا در طول تاریخ

رفتن به فضا بسیار دشوار است و جایی برای کوچکترین اشتباه هم وجود ندارد. برای هر ماموریت فضایی موفق که تا به امروز شاهد آن بوده‌اید، بار‌ها شکست و آزمایش‌های شکست خورده صورت گرفته است.

در واقع مرز بین موفقیت و شکست در ماموریت‌های فضایی بسیار باریک است. وقتی در یکی از ماموریت‌های یاد شده، جزئی ترین اتفاق طبق برنامه پیش نرود، ممکن است خسارت‌های جبران ناپذیر مالی و جانی داشته باشد.

در این مطلب، نگاهی خواهیم داشت به ۱۱ پرتاب راکت ناموفق در تاریخ که توسط دوربین‌ها ضبط شده‌اند. با ماه همراه باشید.

ماشین تست ونگارد ۳

۶ دسامبر ۱۹۵۷

در سال ۱۹۵۷ میلادی، رقابت پرتاب راکت‌ها به فضا بین آمریکا و روسیه بالا گرفته بود و این دو سعی می‌کردند به اولین کشوری تبدیل شوند که موفق می‌شود خودش را به فضا برساند. بعد از آنکه روسیه اولین ماهواره‌ی خود را در اکتبر ۱۹۵۷ به فضا فرستاد، ایالات متحده تصمیم گرفت چند ماه بعد، اولین ماهواره‌ی خود را به فضا ارسال کند. این پرتاب یکی از اولین پرتاب‌های ناموفق تاریخ به شمار می‌رود که علی رغم تبلیغات زیاد راه به جایی نبرد و تنها چند لحظه پس از آغاز پرتاب منفجر شد.

تایتان ۱

۱۲ دسامبر ۱۹۵۹

راکت تایتان نیروی هوایی آمریکا یکی از اساسی‌ترین پروژه‌های راکتی ایالات متحده از سال ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۵ بود. اما اولین پرتاب‌های این راکت شکست‌های زیادی را متحمل آمریکا کرد. تنها ۴ ثانیه پس از شروع پرواز راکت تایتان ۱، انفجار در موتور راکت شکل گرفت و منجر به یک گلوله‌ی آتشین غول پیکر شد. در این حادثه خسارت جانی رخ نداد.

شاتل فضایی چلنجر

۲۸ ژانویه ۱۹۸۶

شاتل فضایی چلنجر ناسا در حال انجام دهمین سفر خود به فضا بود که ۷۳ ثانیه پس از صعود، منفجر شد. شاتل فضایی قرار بود ۶ فضانورد را از مدار زمین خارج کند و به علت حضور «کریستا مک‌اولیف» که از وی به عنوان اولین معلم در فضا یاد می‌شد، کودکان زیادی در سرتاسر آمریکا در حال تماشای زنده‌ی پرتاب شاتل فضایی چلنجر بودند. این فاجعه تاثیرات عمیقی در آمریکا برجای گذاشت و هر ۶ فضانورد حاضر در شاتل چلنجر جان خود را از دست دادند. این فاجعه به خاطر ایرادی در حلقه‌ی چنبری (O-ring) بود که برای آب و هوای سردی که در لحظه‌ی پرتاب وجود داشت طراحی نشده بود.

تایتان ۳۴D-9

۱۸ آپریل ۱۹۸۶

شروع سال ۱۹۸۶ برای ایالات متحده‌ی آمریکا بسیار دشوار و سخت بود. سالی که با فاجعه‌ی شاتل فضایی چلنجر آغاز شده بود، در ماه آپریل با انفجار تایتان ۳۴D-9 همراه شد که یکی از بزرگترین فجایع فضایی تاریخ محسوب می‌شود. تنها چند ثانیه پس از شروع پرتاب، راکت و ماهواره‌ی KH-9 که به آن متصل شده بود خود را در میان شعله‌های آتش یافتند. این بار به جای حلقه‌های چنبری، مشکل از اتصالات ضعیفی بود که قطعات بوستر راکت را به یکدیگر متصل می‌کردند.

راکت چینی CZ-3B

۱۵ فبریه ۱۹۹۶

ایالات متحده تنها کشوری نبود که با انفجار راکت‌ها دست و پنجه نرم می‌کرد. چین هم سهم خود را در فجایع فضایی تاریخ به خوبی ادا می‌کند. راکت چینی لانگ مارچ CZ-3B تنها چند ثانیه پس از شروع پرواز، از مسیر خود منحرف می‌شود تا به جای آنکه از مدار زمین خارج شود، در یک شهر کوچک در سیچوان سقوط کند. این فاجعه منجر به کشته شدن صد‌ها انسان شد. در ویدیوی بالا می‌توانید علاوه بر پرتاب ناموفق راکت، تاثیرات مخرب سقوط این راکت را هم مشاهده کنید.

ایرفورس دلتا ۲

۱۷ ژانویه ۱۹۹۷

نیروی هوایی آمریکا وقتی در حال پرتاب راکت بی سرنشین دلتا ۲ بود برنامه‌های زیادی در سر می‌پروراند. راکت ۵۵ میلیون دلاری حامل ماهواره‌ی مسیریاب GPS-II چهل میلیون دلاری بود که یکی از اولین ماهواره‌های GPS نسل دوم محسوب می‌شد که قرار بود به فضا ارسال شود. این راکت و ماهواره‌ای که حمل می‌کرد تنها بعد ۱۳ ثانیه پس از شروع پرواز منفجر شدند.

تایتان ۴

۱۲ آگوست ۱۹۹۸

راکت تایتان ۴ آخرین مدل تایتان محسوب می‌شد که توسط نیروی هوایی آمریکا به فضا ارسال می‌شود. این راکت‌ها در سال ۲۰۰۵ به طور کلی کنار رفتند. اما ارسال این راکت یکی از بزرگترین خسارت‌های تاریخ پرتاب راکت به فضا را رقم زد. تنها چند لحظه پس از شروع پرواز، تایتان ۴ تبدیل به یک گلوله‌ی آتشین شد و همراه با ماهواره‌ی جاسوسی که حمل می‌کرد منفجر شدند. این ماهواره‌ی جاسوسی یکی از ابزار‌های مهم نظامی کشور آمریکا محسوب می‌شد. خسارتی که این ماموریت ناموفق روی دست آمریکا گذاشت بیش از ۱ میلیارد دلار بود.

پروتون-M

۲ جولای ۲۰۱۳

راکت روسی پروتون سه ماهواره‌ی مهم جهت یابی را برای سیستم GLONASS حمل می‌کرد. اما این راکت و ماهواره‌هایی که حمل می‌کرد هرگز به فضا نرسید. چند ثانیه بعد از شروع پرواز، راکت در جهتی اشتباه حرکت کرد و سپس در مسیر مخالف با برخورد به زمین منفجر شد.

آنتارس ۱۳۰

۲۸ اکتبر ۲۰۱۴

شرکت Orbital Sciences آماده بود تا نسخه‌ی جدید راکت آنتارس خود را تحت عنوان آنتاریس ۱۳۰ به فضا ارسال نماید که این پرتاب با موفقیت همراه نشد. تنها چند ثانیه پس از شروع پرتاب، راکت یک انفجار بزرگ را ایجاد کرد و سپس به زمین برخورد نمود. آنتارس ۱۳۰ در حال حمل یک فضاپیمای بدون سرنشین CRS-3 بود که مایحتاج فضانوردان در ایستگاه فضایی را حمل می‌کرد. دلیل این فاجعه به خاطر استفاده‌ی این شرکت از موتور‌های مرمت شده‌ی ساخت شوروی بود که در دهه‌ی ۷۰ میلادی مورد استفاده قرار می‌گرفت. یک ایراد در تولید موتور و همچنین نگهداری ضعیف موتور از اصلی ترین دلایل این پرتاب ناموفق به شمار می‌روند.

راکت MOMO-2

۳۰ ژوئن ۲۰۱۸

Interstellar Technology نمونه‌ی ژاپنی شرکت معروف اسپیس ایکس محسوب می‌شود. این شرکت اولین شرکت خصوصی در ژاپن است که سودای تبدیل شدن به اولین کمپانی خصوصی آسیا که موفق می‌شود یک راکت به فضا ارسال کند را در سر می‌پروراند. دو آزمایش ابتدایی این شرکت با موفقیت همراه نشد. راکت اول MOMO-1 تنها پس از ۶۶ ثانیه پس از شروع پرواز منجر شد و راکت دوم سرنوشت به مراتب بدتری داشت و تنها پس از گذشت چهار ثانیه تبدیل به یک گلوله‌ی آتشین شد. علی رغم این شکست‌ها کمپانی ژاپنی اعلام کرده که با انگیزه‌ای بیشتر به دنبال ساخت راکت MOMO-3 است تا بتواند آن را به مدار زمین ارسال کند.

اسپیس ایکس

۲۰۱۳-۲۰۶

اسپیس ایکس که از سال ۲۰۰۲ فعالیت خود را آغاز کرده یک هدف مشخص داشته و آن هم پایین آوردن هزینه فعالیت‌های فضایی با استفاده از راکت‌های چندبار مصرف است. این پروسه‌ دارای پستی و بلندی‌های بسیاری بوده. «ایلان ماسک» مدیرعامل شرکت اسپیس ایکس ادغامی از پرتاب‌های ناموفق شرکت خود را در غالب یک ویدیو منتشر کرده است که در ویدیوی بالا قابل مشاهده است.

The post مروری بر بزرگترین پرتاب‌های ناموفق راکت به فضا در طول تاریخ appeared first on دیجیاتو.

ناسا چگونه با آب، انرژی پرتاب راکت ها را کنترل می کند [تماشا کنید]

ناسا در هنگام ارسال راکت ها به فضا از سیستم های ویژه ای استفاه می کند تا میزان صدای تولید شده و فشار احتراق را کاهش دهد. به این منظور تنها از آب ولی به مقدار بسیار زیاد استفاده می شود.

ناسا این سیستم را «تخلیه آب صداگیر و محافظت از فشار بیش از حد احتراق» می نامد که کارکرد آن واقعاً تماشایی است:

تنها در مدت زمانی بیشتر از یک دقیقه این سیستم در حدود یک میلیون و ۷۰۰ هزار لیتر آب را به ارتفاع ۳۰ متری پرتاب می کند. هدف این سیستم این است که از میزان حرارت فوق العاده بالای پرتاب راکت ها بکاهد و در عین حال انرژی وارد شده توسط آن را کنترل کند. این میزان آب تفاوت چندانی با آب مورد نیاز برای پر کردن یک استخر المپیک ندارد.

آزمایشی که مشاهده کردید در ۲۳ مهر ماه در سکوی پرتاب ۳۹B مرکز فضایی کندی انجام شده است. هدف از این آزمایش آماده شدن برای پرتاب مأموریت «Exploration Mission-1» است. این مأموریت قرار است در ماه ژوئن سال ۲۰۲۰ برای ارسال قوی ترین بوستر ساخته شده (SLS) اجرا شود.

The post ناسا چگونه با آب، انرژی پرتاب راکت ها را کنترل می کند [تماشا کنید] appeared first on دیجیاتو.