یک ماهواره‌ برای جمع آوری زباله های فضایی از توری غول پیکر استفاده می کند

یک ماهواره‌ی بریتانیایی که برای جمع آوری پس ماند های فضایی طراحی شده، موفق شد در یک شبیه سازی زباله‌ی فضایی تولید شده را پاکسازی کند. روز یکشنبه‌ ماهواره‌ی انگلستانی RemoveDEBRIS زباله‌ای فضایی تولید کرد و سپس موفق شد با بهره مندی از تاور غول پیکری که در آن تعبیه شده بود، زباله را پاکسازی کند. این نمایش نشان داد که ایده‌ای ساده مثل استفاده از یک تور عظیم می تواند برای پاکسازی همه‌ی زباله های فضایی که به دور کره‌ی زمین می چرخند موثر واقع شود.

ماهواره‌ی RemoveDEBRIS به منظور بررسی روش های متعدد برای پاکسازی پس ماند های فضایی ساخته شده. موضوعی که از زمان ورود بشریت به فضا روز به روز نگران کننده تر می شود. هزاران شی‌ء مرده و غیر قابل کنترل شامل ماهواره های از کار افتاده و قطعات اضافه‌ی فضاپیما ها به دور کره‌ی زمین می چرخند. همه‌ی این پس ماند ها با سرعتی بسیار بالا حتی تا ۱۷ هزار مایل بر ساعت که حدودا معادل است با ۲۷۳۶ کیلومتر بر ساعت به دور زمین در حال حرکت هستند. هرچه تعداد این زباله ها بیشتر شود، خطر احتمالی برای فضاپیما هایی که در آینده قرار است از مدار زمین خارج شوند هم بالا می رود.

شبکه‌ی نظارت فضایی ایالات متحده در حال بررسی نزدیک به ۸۰۰۰ شی‌ء هستند که به دور زمین می چرخند. این بررسی توسط آنتن هایی که روی زمین مستقر شده‌اند صورت می پذیرد. این بررسی ها به منظور محاسبه‌ی احتمال برخورد دو شی‌ء بزرگ به یکدیگر انجام می پذیرد. بسیاری از مهندسین در حال کار روی روش هایی هستند که بتوانند با استفاده از آن از تعداد بالای پس ماند های فضایی کم کنند تا احتمال این برخورد ها کاهش یابد. اما از آنجایی که این اشیاء با سرعت بسیار بالایی در حرکتند، کار سختی پیش روی این مهندسین قرار دارد. چرا که به خاطر سرعت بالای حرکت پس ماند های فضایی، جمع آوری آن ها بدون ایجاد زباله های بیشتر ریسک بالایی دارد. بسیاری از دانشمندان این حوزه روش هایی نو آورانه ارائه داده‌اند. نظیر استفاده از لیزر های فضایی برای بالا بردن دما و حتی ذوب کردن اشیا یا استفاده از سیم های الکترونیکی برای خارج کردن زباله ها از مدار.

زباله های فضایی

ماهواره‌ی RemoveDEBRIS توسط Surrey Space Centre در دانشگاه Surrey ساخته شده و هدفش بررسی روش های ساده تر برای رهایی از شر پس ماند های فضاییست. در کنار آزمایشی که همراه با توری عظیم انجام شد، این ماهواره همچنین به یک نیزه‌ی عظیم یا هارپون مجهز شده که می تواند زباله های فضایی را اصطلاحا به سیخ بکشد. همچنین RemoveDEBRIS از بادبانی بهره می برد که می تواند سرعت پس ماند های فضایی را کاهش دهد تا زودتر به سمت زمین سقوط کنند. در ابتدا هدف این است که شدنی بودن یا نشدنی بودن روش های مختلف بررسی و در صورت مناسب بودن روش ها، وارد فاز عملیاتی شوند. گولیمو آگلیتی مدیر ارشد مرکز فضایی Surrey و محقق اصلی پروژه‌ی RemoveDEBRIS در این باره می گوید:

فکر کردیم استفاده از تکنولوژی هایی نظیر هارپون یا تور تا حد قابل توجهی هزینه های کمتری دارند. اگر بتوانیم تکنولوژی هایی که به صرفه هستند را ایجاد کنیم، احتمال بیشتری برای موفق شدن در این امر وجود خواهد داشت.

ماهواره‌ی RemoveDEBRIS فروردین ماه امسال به پایگاه فضایی بین المللی ارسال شد. سپس در خرداد ماه با اضافه شدن به Nanoracks Kaber Microsatellite Deployer در فضا مشغول به انجام ماموریت های خود شد. از آن زمان این ماهواره‌ی بریتانیایی در مدار در حرکت است و هفته‌ی گذشته بود که اولین فاز از ماموریت هایش را آغاز کرد.

زباله های فضایی

ایده‌ای که پشت استفاده از تور قرار دارد بسیار ساده است. دریافت پس ماند های فضایی و انتقالشان به زمین تا سوزانده شوند. برای بررسی شدنی بودن این ایده، ماهواره‌ی RemoveDEBRIS به ماهواره‌ای کوچک به نام CubeSat مجهز شده که روز یکشنبه به فضا اعزام شد. این ماهواره‌ی کوچک کمی از ماهواره‌ی اصلی فاصله گرفت و سپس یک بالون را -برای بزرگتر شدن اندازه‌اش- باد کرد (این اتفاق برای شبیه سازی زباله‌ای واقعی تر و بزرگتر انجام شد). سپس RemoveDEBRIS وقتی در فاصله‌ای ۲۰ پایی از CubeSat قرار گرفت، تور غول پیکر خود را شلیک کرد تا بتواند زباله‌ی شبیه سازی شده را دریافت کند. در لبه های این تور بزرگ، توده‌ های حجیمی وجود دارند که به دور CubeSat می پیچند تا پس ماند شبیه سازی شده از تور رهایی نیابد.

به نظر می رسد در یکی دو ماه آینده CubeSat سقوطش به زمین تکمیل شود. اما اگر در آینده قرار باشد از این روش استفاده شود، تور مورد استفاده باید به نحوی طراحی شده باشد که مانند یک یدک کش بتواند پس ماند های فضایی را به زمین بیاورد. آگلیتی در این باره می گوید:

بعد از اینکه چیزی را با تور گرفتید، باید آن را تا اتسمفر زمین بکشید. ما فقط به آزمایش تور می پردازیم. نه کشیدن زباله ها تا اتسمفر.

به هر ترتیب ماهواره‌ی Remove Debris در آینده به دنبال راه های مناسبی برای کشیدن زباله ها به زمین خواهد بود. این آزمایش با چیزی شبیه به بادبان انجام می شود که طوری طراحی شده تا بتواند سرعت اشیاء را در مدار زمین کاهش دهد. در مدار هنوز اجزای بسیار ریزی از اتمسفر وجود دارند که این زباله ها را بمباران می کنند و با خارج کردن آن ها از مدار، آن ها را به زمین می کشد. بنابراین هر شیء که سطح بزرگتری داشته باشد، احتمال تاثیر پذیرفتنش از این اجزای ریز بیشتر می شود. بنابراین افزایش سطح فضاپیما با این بادبان ها باعث می شود آن ها زودتر به سطح زمین سقوط کنند.

زباله های فضایی

در ماه های آینده RemoveDebris بادبانی کوچک را به همین منظور شلیک خواهد کرد تا ماهواره را از مدار خارج کند. اما قبل از انجام این مورد، این فضاپیما ابتدا به آزمایش هارپون یا نیزه‌ی غول پیکر خود خواهد پرداخت. به زودی این ماهواره‌ی بریتانیایی یک شیء مسطح را از خود جدا خواهد کرد تا بتواند نیزه‌اش را تست کند. این آزمایش به منظور شبیه سازی جمع آوری زباله هایی مسطح تر در فضا انجام خواهد شد.

علاوه بر این، ماهواره‌ی RemoveDebris به دوربین هایی خاص و تکنولوژی LIDAR مجهز شده که می توانند از پس ماند های فضایی عکس برداری کنند و در امر جهت یابی یاری رسان این ماهواره باشند. همه‌ی این کار ها برای این است تا نشان داده شود که آیا این ابزار می توانند برای جمع آوری پس ماند های فضایی مفید واقع شوند یا خیر.

موضوع مهم اینجاست که این ماهواره ها در صورت موفق بودن در آزمایشات، برای جمع آوری زباله هایی که با سرعت بالایی در حال چرخش هستند نیازمند راننده خواهند بود. اما آگلیتی امیدوار است که RemoveDebris بتواند در این امر موفق ظاهر شود و نشان دهد این روش امکان عملیاتی شدن دارد:

اگر این شبیه سازی ها با موفقیت انجام شوند، اطلاعات زیادی به دست خواهیم آورد. ماموریت بعد این است که بتوانیم یک زباله‌ی واقعی را پاکسازی کنیم. ما فکر می کنیم این عملیات گام مهمی برای اثبات این موضوع است که ساخت ماهواره هایی برای جمع آوری زباله های فضایی قابل اعتماد خواهد بود.

The post یک ماهواره‌ برای جمع آوری زباله های فضایی از توری غول پیکر استفاده می کند appeared first on دیجیاتو.

هوش مصنوعی حالا قادر به تشخیص اشیا براساس توضیحات کلامی است

توانایی های تشخیص گفتار فعلی آنطور که باید و شاید تکامل یافته نیستند و نیازمند حجم عظیمی از حاشیه نویسی و رونوشت هستند تا قادر به درک آنچه بیان می شود باشند. با این حال ممکن است راهکاری طبیعی تر برای این مشکل وجود داشته باشد: آموزش دادن تشخیص اشیا به الگوریتم ها به همان شکلی که به کودکان آموزش داده می شود.

محققان اخیراً سیستم یادگیری ماشینی تازه ای توسعه داده اند که می تواند اشیای داخل یک تصویر را براساس توضیحات کلامی شان شناسایی کند. به عنوان مثال کافی است به یک تی شرت آبی رنگ در یک تصویر اشاره کنید و هوش مصنوعی قادر هایلایت این لباس بدون نیاز به یه هیچگونه رونوشت متنی است.

این تیم از محققان کار خود را با رویکردی سنتی تر آغاز کرد؛ زمانی که دو شبکه عصبی به پردازش تصاویر و گفتار می پردازند و تطابق دادن کپشن های صوتی را با تصاویری که سوژه ای خاص را در خود جای داده اند می آموزند. با این حال محققان چگونگی پردازش تصویر از سوی شبکه عصبی را به گونه ای تغییر داده اند که تصاویر را به به سلول هایی مشبک تقسیم می کند و شبکه صوتی هم همین کار را با اسپکتوگرام انجام می دهد.

بعد از تطابق تصویر صحیح با کپشن صحیح، پروسه آموزش امتیازی به عملکرد سیستم هوش مصنوعی اعطا می کند. در غایی ترین حالت، این روش مانند زمانی است که با نشان دادن و گفتن نام یک شی، به کودکان توضیح می دهید در حال نگاه کردن به چه چیزی هستند.

این روش می تواند چندین استفاده احتمالی داشته باشد اما محققان بیش از هر چیز به بررسی پتانسیل های آن در ترجمه متون تمایل دارند. به جای استفاده از یک تفسیر نویس دو زبانه برای برقراری ارتباط، می توانید از مردم بخواهید به زبان های مختلف سوژه ای یکسان را تشریح کنند؛ در این صورت سیستم هوش مصنوعی فرض را بر این می گذارد که یک توضیح، ترجمه توضیح دیگر است. به این ترتیب، تشخیص گفتار برای زبان های بسیار بیشتری در دسترس قرار می گیرد.

The post هوش مصنوعی حالا قادر به تشخیص اشیا براساس توضیحات کلامی است appeared first on دیجیاتو.

نخستین موبایل تاشو سامسونگ بدون لایه محافظتی گوریلا گلس از راه می رسد

برنامه ریزی سامسونگ برای عرضه نخستین موبایل تاشو اش طی اوایل سال آتی میلادی بر هیچکس پوشیده نیست اما بنابر گزارشی تازه، نمایشگر منحصر به فرد این اسمارت فون احتمالاً مشکلات بزرگی در زمینه مقاومت در برابر سقوط یا برخوردها داشته باشد.

درست مثل دیگر موبایل های امروزی، دیوایس تاشو سامسونگ که احتمالاً گلکسی F نامیده شود، از یک لایه محافظتی روی پنل جلویی بهره می برد که از نمایشگر محافظت خواهد کرد. در زمینه موبایل های پریمیوم، این موضوع معمولاً بدان معناست که باید منتظر تعبیه آخرین نسخه از لایه محافظتی گوریلا گلس روی پنل نمایشگر باشید. اما به خاطر ماهیت تاشو موبایل گلکسی F، این راهکار دیگر کارآمد تلقی نمی شود.

در عوض کمپانی کره ای به استفاده از نوعی پولیمید شفاف روی آورده که تامین آن برعهده کمپانی ژاپنی Sumitomo Chemical خواهد بود. در قیاس با گوریلا گلس، این راهکار جدید مقاومت کمتری از خود نشان می دهد، اما جنس پلاستیکی این لایه به معنای انعطاف پذیری بالا و مقاومت آن در برابر حرارت است که ویژگی هایی مهم برای یک موبایل تاشو به حساب می آیند.

گفتنی است که بنابر آخرین گزارش ها، کمپانی Corning که به تولید گوریلا گلس می پردازد، راهکار خاص خود را برای موبایل های تاشو توسعه داده است. اما متاسفانه به نظر می رسد که این راهکار از نظر سامسونگ آنقدرها پیشرفته نبوده و به همین خاطر، پولیمید شفاف برگزیده شده است.

با درنظرگیری این موضوع که نخستین اسمارت فون تاشو سامسونگ هنوز به مرحله تولید انبوه نرسیده، گفته می شود که تامین کنندگان لایه های محافظتی هنوز مشغول بهبود راهکارهای خود هستند. اما با برنامه ریزی های سامسونگ برای عرضه این موبایل در ماه ژانویه ۲۰۱۹، تا آغاز پروسه تولید انبوه زمان زیادی باقی نمانده است

The post نخستین موبایل تاشو سامسونگ بدون لایه محافظتی گوریلا گلس از راه می رسد appeared first on دیجیاتو.

داستان یک پرواز؛ ساترن ۵ چگونه انسان را به ماه رساند؟ [قسمت اول]

شانزدهم جولای ۱۹۶۳ – برابر با بیست و پنجم تیر ماه ۱۳۴۸ – ساعت ۹:۳۱ صبح در منطقه زمانی شرقی (EDT) زمین اطراف مرکز فضایی کندی در ایالت فلوریدای آمریکا به لرزش درآمد و مأموریت تاریخی آپولو ۱۱ برای رساندن فضانوردان به ماه آغاز شد. راکت عظیم الجثه ساترن ۵ که در این مأموریت به کار رفت، یکی از مشهورترین ساخته های دست بشر در قرن بیستم است که ساختنش به هیچ وجه ساده نبود.

تولد ساترن ۵ داستانی از جنس نوآوری های هوشمندانه، محافظه کاری، سیاست و کار کردن روی پروژه ایست که هیچکس تصور واضحی در موردش نداشت. احتمالاً شما هم تا به حال راکت ساترن ۵ را در مرکز فضایی کندی فلوریدا یا مرکز فضایی جانسون تگزاس ندیده اید، اما با مشاهده تصاویر آنها می توانید به راحتی تمام صفات مبالغه را به کار ببرید. این راکت نه تنها پایه گذار یکی از مهم ترین اقدامات در طول تاریخ بشریت است، بلکه مجموعه ای حیرت انگیز از رکوردها را برجای گذاشته که همچنان باقی هستند.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

ساترن ۵ با ارتفاع ۱۱۰٫۶ متر بلندترین راکت جهان است که حتی از مجسمه آزادی نیویورک یا ساعت بیگ بن لندن هم بالا می زند. این راکت همچنین با وزن ۲۹۷۰۰۰۰ کیلوگرم، سنگین ترین و قدرتمندترین راکت عملیاتی جهان است. رانش مرحله اول ساترن ۵ به ۷۸۹۱۰۰۰ کیلو نیوتن می رسد و می تواند محموله ۱۴۰ هزار کیلوگرمی را به مدار پایینی زمین ببرد، یا اینکه محموله ۴۸۶۰۰ کیلوگرمی را به ماه منتقل کند.

ساترن ۵ تنها وسیله ایست که انسان را به اعماق فضا برده است

ساترن ۵ بزرگ ترین راکت با سوخت مایع و بزرگ ترین ماشین پرنده جهان هم به شمار می رود و موتور مرحله اول F-1 هم قدرتمندترین موتور دنیاست. ساخت ۱۳ راکت ساترن ۵ به همراه ۱۹ برادر کوچک ترش یعنی ساترن ۱ و ساترن ۱B را بیش از ۲۰ هزار شرکت خصوصی و بالغ بر ۳۰۰ هزار نفر در سرتاسر آمریکا آمریکا بر عهده داشتند. این راکت از سوی ناسا به عنوان نخستین وسیله حمل و نقل فضایی واقعی شناخته شده و هنوز هم تنها ابزاریست که انسان را به اعماق فضا برده است.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

رکورد دیگری هم داریم: از ۳۲ پرتاب راکت های ساترن، هیچکدام با شکست مواجه نشده و هیچ محموله ای از دست نرفته است. با در نظر گرفتن اینکه مهندسین و فضانوردان ناسا پس از هر بار پرتاب موفق این راکت حیرت زده می شدند، می توان نتیجه گرفت که با رکورد حیرت انگیزی روبرو هستیم.

تولد آشوبگر

شاید داستان تولد ساترن ۵ از خودش جذاب تر باشد. ساخت ماشینی انقلابی در این سطح، در زمانی به شدت کوتاه و با پیچیدگی فوق العاده ای همراه بود. طراحی این راکت از سال ۱۹۶۰ الی ۱۹۶۲ در مرکز پروازهای فضایی مارشال در هانتسویل آلاباما انجام شد. ورنر فون براون (Wernher von Braun) و آرتور رادولف (Arthur Rudolph) از پیشگامان علوم موشکی دنیا روی این پروژه نظارت داشتند. اولین پرواز ساترن ۵ در سال ۱۹۶۷ انجام شد، یعنی فقط ۵ سال بعد از دریافت چراغ سبز برای اجرای مأموریت آپولو.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

این پنج سال پر از مشکلات عجیب و غریب، فرایندهای کم سابقه توسعه همزمان، تصمیم گیری پیچیده، درگیری های درون سازمانی، بحران های جهانی، و جابجایی مرزهای علم و فناوری بود، انگار خودتان با سرعت در حال حرکت هستید و باید به یک سیبل متحرک هم شلیک کنید. رویارویی داخلی، جنگ سرد، رقابت فضایی، تولد سازمان ها و نهادهای جدید، همگی دست در دست هم به مشکلات این پروژه اضافه کرده بودند، ولی همکاری بین دولت و شرکت های خصوصی همه موانع را از پیش رو برداشت. جالب اینجاست که هیچکس نمی دانست قرار است با این راکت چه کار کنند، تا اینکه بالاخره ناسا برنامه نهایی را اعلام کرد.

اولین جرقه

داستان ساترن ۵ به دوران جنگ جهانی دوم بر می گردد، زمانی که آلمان نازی موشک بالستیک V-2 را ساخت. این موشک که در شهر پنمونده آلمان ساخته شد، مهم ترین راکت سوخت مایع جهان به شمار می رفت و طراحی آن، تأثیر قابل توجهی روی راکت ناسا داشت. در واقع ساترن ۵ را می توان نسخه پیشرفته ای از V-2 دانست.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

در آخرین روزهای جنگ جهانی دوم، ورنر فون براون و ۷۰۰ دانشمند ارشد علوم موشکی آلمان خودشان را تسلیم ارتش آمریکا کردند. آنها همراه با انبوهی از نقشه ها و صدها راکت V-2 به شکل مخفیانه و در قالب عملیات پیپرکلیپ (Paperclip) به ایالات متحده منتقل شدند. فون براون تصور می کرد آمریکایی ها به او منابع کافی و آزادی عمل می دهند تا آرزوی دیرینه اش یعنی پرتاب راکت به سمت ماه را جامه عمل بپوشاند، اما دولتمردان ایالات متحده فکرهای دیگری داشتند.

دانشمندان آلمانی نقش اصلی را در تحول فضایی آمریکا ایفا کردند

دانشمندان آلمانی برخلاف انتظار، به شهر وایت سندز در ایالت نیومکزیکو منتقل شدند. آنها فقط می توانستند با V-2 های باقی مانده از جنگ بازی کنند، علوم موشکی را به مهندسین آمریکایی آموزش دهند و نهایتاً موشک های بالستیک کوتاه برد را برای ارتش آمریکا بسازند. در سال ۱۹۵۶ آژانس موشک بالستیک ارتش (ABMA) تأسیس شد و تیم فون براون توانستند طراحی راکت را تا حد قابل توجهی بهبود دهند، به طوری که دولت آمریکا مجبور شد مأمور ویژه ای را به نظارت روی فعالیت های آنها اختصاص دهد تا تصادفاً ماهواره ای را به فضا نفرستند. در همین زمان طراحی راکت های بزرگ بر عهده نیروی هوایی ارتش آمریکا قرار گرفته بود تا موشک های بالستیک قاره پیما را برای حمل کلاهک های هسته ای بسازند.

اواخر سال ۱۹۵۶ وزارت دفاع ایالات متحده به این نتیجه رسید که به یک راکت بزرگ برای پرتاب محموله ای سنگین و نامشخص به فضا نیاز دارد. بوستر این راکت باید بتواند ۹۰۰۰ تا ۱۸۰۰۰ کیلوگرم بار را حمل کند، ضمن اینکه ساخت راکت هم سریع و کم هزینه باشد. آوریل سال ۱۹۵۷ آژانس ABMA این چالش را پذیرفت و مطالعات اولیه برای ساخت راکتی به نام سوپر ژوپیتر (Super Jupiter) را آغاز کرد. این راکت با رانش ۱٫۵ میلیون پوند، ده برابر قوی تر از تمام راکت های ساخته شده تا آن زمان بود.

فون براون در ابتدا می خواست یک موتور بسیار بزرگ را استفاده کند، ولی نهایتاً تصمیم بر این شد که چهار موتور نسبتاً کوچک تر بسازد که بعدها با نام F-1 در تاریخ ماندگار شد. راکت تک موتوره وزن کمتری دارد، به سادگی ساخته می شود و احتمال خرابی آن هم کمتر است، اما طراحی و ساختش زمان بیشتری نیاز دارد. البته در این زمان فقط طراحی اولیه و مقداری از محاسبات فنی راکت سوپر ژوپیتر انجام شده بود و احتمال کنسل شدن پروژه وجود داشت.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

زمانی که دوایت آیزنهاور، رئیس جمهور وقت آمریکا اعلام کرد ایالات متحده قصد دارد یک ماهواره را در مدار زمین قرار دهد، همه چیز عوض شد. این تصمیم برای مشارکت در پروژه IGY 1957 گرفته شده بود. برای تأکید بر ماهیت صلح آمیز این پروژه که به نام ونگارد (Vanguard) شناخته می شد، قرار بود یکی از راکت های پژوهشی (موشک ژرفاسنج) نیروی دریایی را به گونه ای تغییر دهند که ماهواره ای به اندازه گریپ فروت را به مدار زمین بفرستد.

همه چیز خوب پیش می رفت تا اینکه اکتبر ۱۹۵۷ اتحاد جماهیر شوروی اولین ماهواره خود به نام اسپوتنیک (Sputnik-1) را در مدار زمین قرار داد و برای اینکه بیشتر حرص آمریکایی ها را درآورد، دومین و سومین ماهواره و اولین موجود زنده، یعنی سگی به نام لایکا را هم به فضا فرستاد.

روسیه با پرتاب ماهواره اسپوتنیک، نبرد فضایی را آغاز کرد

اگرچه سیاستمداران آمریکایی آرامش خود را در برابر اقدامات شوروی حفظ کردند، ولی مردم و رسانه های این کشور چندان آرام ننشستند. دولت ایالات متحده نه تنها متعجب نشده بود، بلکه اوضاع را به نفع خودش می دید چون مطمئن بود که حالا دیگر شوروی نمی تواند به پرتاب های آنها گیر بدهد. با این حال رسانه ها و افکار عمومی آمریکا که روسیه را پایین تر از خود می دیدند، پیشرفت آنها در عرصه فضا را تاب نمی آوردند، به خصوص اینکه حالا شوروی می تواند موشک های مجهز به سلاح اتمی را به سمت نیویورک یا واشنگتن نشانه رود.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

حالا پروژه ونگارد از یک برنامه علمی عادی به اولویت اصلی در سطح ملی بدل شده بود، ولی قدم اول چندان محکم برداشته نشد. نخستین تلاش برای پرتاب، به انفجار راکت روی سکو منتهی شد و بهانه را به دست شوروی داد تا تلاش بی نتیجه آمریکایی ها را به سخره بگیرند و اعتماد به نفس آنها را نابود کنند.

از طرف دیگر، فون براون چنین روزی را پیش بینی می کرد و چند راکت ژوپیتر آماده پرتاب را در اختیار داشت. زمانی که اسپوتنیک-۱ پرتاب شد، فون براون شجاعانه اعلام کرد که ظرف ۹۰ روز می تواند ماهواره آمریکایی را به فضا بفرستد. دومین تلاش ناموفق ونگارد، موقعیتی تاریخی را در اختیار او قرار داد تا تحت نظارت ABMA راکت ژوپیتر -که حالا به جونو-۱ تغییر نام داده بود- را در پایگاه کیپ کاناورال برپا کند. جونو-۱ اولین ماهواره آمریکا به نام اکسپلورر-۱ را در تاریخ ۳۱ ژانویه ۱۹۵۸ -برابر با یازدهم بهمن ۱۳۳۶- در مدار زمین قرار داد.

ناسا، آرپا و ساترن

شوروی با پرتاب اسپوتنیک، راه آمریکا را نیز هموار کرد تا فضا را به اولویت اصلی خود بدل کند. فوریه ۱۹۵۸ آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته (آرپا-ARPA که الان به نام دارپا-DARPA شناخته می شود) بنیان نهاده شد تا سردرگمی و بورکوراسی شدید دولت ایالات متحده در پروژه های فناوری و علوم پیشرفته را پایان دهد. آوریل همین سال، آیزنهاور فرمان تشکیل اداره کل ملی هوانوردی و فضا یا همان ناسا (NASA) را صادر کرد تا مسئولیت برنامه های فضایی را بر عهده بگیرد.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

ماه اوت ۱۹۵۸ برنامه سوپر ژوپیتر ABMA که اکنون به نام جونو-۵ شناخته می شود، با بودجه ARPA جان دوباره ای گرفت. این موضوع از آن جهت اهمیت داشت که توجه ارتش آمریکا به راکت های غول پیکر رو به افول بود و پروژه به دست فراموشی سپرده شده بود. البته در سال ۱۹۶۰ تمام پروژه، بدون هیچ بودجه ای به ناسا سپرده شد.

در این زمان اسم راکت هم عوض شده بود و اکنون رسماً به نام ساترن (Saturn) شناخته می شد. سازمان ABMA هم منحل شد و فون براون و تیمش به مرکز پروازهای فضایی مارشال (MSFC) منتقل شدند. اگرچه ساترن هنوز هم یک ایده روی کاغذ بود، ولی مهندسین پروژه تقریباً می دانستند که باید در چه مسیری حرکت کنند.

کدام ساترن؟

یکی از نشانه های به هم ریختگی پروژه ساترن در سال ۱۹۶۰ مشخص شد و آمریکایی ها دیدند که حداقل با پنج یا شش طرح راکت مواجهند. در واقع ساترن خانواده ای از راکت ها را شامل می شد که برای حمل بارهای مختلف و اجرای مأموریت های متنوع طراحی شده بودند. علاوه بر راکت های C-1 تا C-5، یک راکت Nova هم دیده می شد که حتی روی کاغذ هم به مراتب بزرگ تر از ساترن ۵ بود.

طراحان پروژه با ده ها طرح متنوع از راکت های ساترن روبرو شدند

دلیل این آشفتگی چیزی نبود جز هدف نهایی راکت ساترن؛ اینکه برای چه مأموریتی و با چه هدفی پرتاب خواهند شد. همچنین مسیر توسعه آنها هم به درستی تعیین نشده بود. تازه شش طرح اولیه فقط دسته بندی های اصلی را مشخص می کردند و هرکدم از آنها نمونه های نهایی متنوعی داشتند، به طوری که در برخی مراحل حتی متخصصین هم از آنها سر در نمی آوردند؛ ساترن های یک مرحله ای تا چهار مرحله ای، تک موتوره یا چند موتوره (خوشه ای)، طراحی با الهام از راکت های نظامی یا طراحی کاملاً جدید، راکت هایی با سوخت جامد و حتی بوسترهای کمکی. طراحان پروژه به دریایی درافتاده بودند که پایانش نمی دیدند.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

سؤال اساسی هنوز پابرجا بود: مأموریت چیست؟ تیم فون براون راکت ساترن را برای چه کسی و به چه دلیلی طراحی می کنند؟ در آغاز مسئولیت پروژه با ارتش بود اما آنها به تدریج علاقه خود را از دست دادند و به پروژه های خودشان بازگشتند. سپس کنترل تیم فون براون در اختیار ناسا قرار گرفت، اما این آژانس نوپا هم کوچک ترین ایده ای نداشت که با این راکت غول آسا چه باید بکند و طرح نهایی را بر چه اساسی انتخاب نماید.

اوضاع در ژانویه ۱۹۶۰ کمی شفاف تر شد، زمانی که ناسا به کنگره آمریکا اعلام کرد که ظرف ۱۰ سال تیمی از فضانوردان را به مدار ماه خواهد فرستاد و کمی بعد هم انسان را روی سطح ماه فرود خواهد آورد. البته این بازه زمانی هیچ اساس و مبنایی نداشت و ناسا فکر می کرد ده سال برای اجرای چنین مأموریت های جاه طلبانه ای کافیست.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

سپس همان طور که طرفداران رقابت فضایی می دانند، جان فیتزجرالد کندی رئیس جمهور وقت آمریکا در تاریخ ۲۵ ماه مه ۱۹۶۱ -برابر با چهارم خرداد ۱۳۴۰- سخنرانی تاریخی خود را در کنگره انجام داد. او اعلام کرد ایالات متحده اولین کشوریست که روی ماه قدم خواهد گذاشت:

این ملت باید برای رسیدن به این هدف متعهد شود. ما باید تا پایان دهه جاری یک انسان را روی ماه فرود آورده و سپس او را به سلامت به زمین باز گردانیم.

سخنرانی کندی به راحتی توانست مردم آمریکا را در مسیر این مأموریت تاریخی قرار دهد، ولی بیش از هفت ماه بحث و جدل پیش روی مسئولین پروژه قرار داشت. با وجود دستور صریح رئیس جمهور، ناسا هیچ راکتی از خودش نداشت و تجهیزات مربوط به پروژه مرکوری و پروژه جمنای هم جوابگوی نیاز آنها نبودند.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

طرح های ساترن هم که ماه به ماه تغییر می کردند؛ مدل های سه مرحله ای به دو مرحله ای تبدیل شدند و C-I به C-I و C-IB تقسیم شد. گاهی اوقات راکت Nova طرح محبوب آنها بود و گاهی راکت سوخت جامد با بوسترهای کمکی. در میانه ی این آشوب، فقط برنامه رسیدن به ماه بود که می توانست همه چیز را سر و سامان دهد.

پیش به سوی ماه

دلیل اصلی این همه تغییر و تحول در توسعه راکت ساترن، این بود که به روش های متعدد و متنوعی می شود به ماه رسید و هرکدام از آنها به راکت مخصوص به خود نیاز دارند. در سال ۱۹۶۱ ناسا چهار روش اصلی را بررسی می کرد.

صعود مستقیم

راکت ساترن 5 سفر به ماه

اولین گزینه محبوب پروژه، صعود مستقیم نام دارد. این روش که ساده ترین هم هست، به یک فضاپیمای کامل سوار بر یک راکت غول پیکر نیاز دارد. فضاپیما به شکل مستقیم به سمت ماه رفته و بدون قرار گرفتن در مدار ماه، روی سطح آن فرود می آید. در پایان مأموریت تمام فضاپیما یا بخشی از آن دوباره از سطح بلند شده و به سمت زمین حرکت می کند، حالا یا فرود می آید یا توی دریا سقوط می کند.

این روش کاملاً مناسب به نظر می رسد ولی یک ضعف اساسی دارد: فضاپیما به خاطر موتورهای بزرگ، محفظه های سوخت و دیگر تجهیزات مورد نیاز، بسیار سنگین خواهد بود. برآوردها نشان می داد وزن فضاپیمای این مأموریت به ۹۹ تن خواهد رسید. فون براون و تیمش نتیجه گرفتند که برای پرتاب چنین محموله ای به بوستر جدیدی به نام Nova با موتورهای کاملاً جدید و غول آسا نیاز دارند، راکتی که حتی ساترن ۵ در برابرش حرفی برای گفتن نداشت. البته مشکل اصلی این بود که اجرای پروژه به این روش، فرود یانکی ها روی ماه را تا دهه ۱۹۷۰ میلادی به تعویق می انداخت.

ملاقات در مدار زمین

راکت ساترن 5 سفر به ماه

همان طور که از اسمش هم مشخص است، در این حالت باید سفینه را در مدار زمین سرهم کرد. پس از آن فضاپیما به سمت ماه حرکت کرده، فرود آمده و سپس باز می گردد. البته می توان یک سفینه بدون سوخت را به مدار زمین فرستاد و سپس با استفاده از راکت دیگری به آن سوخت رساند. در هر دو حالت به راکت های کوچک تری نسبت به ساترن ۵ نیاز خواهیم داشت.

انجام این مأموریت شامل چند بار پرتاب راکت از سطح زمین و ملاقات در مدار برای سوختگیری یا اتصال خواهد بود. چنین عملیاتی را در قرن بیست و یکم به راحتی انجام می دهیم، ولی در سال ۱۹۶۱ کاملاً ناشناخته بودند. در آن زمان دو فضاپیما هیچگاه در مدار به هم نرسیده بودند، چه برسد به اینکه به هم متصل شوند. علاوه بر این راکت های آن زمان عمدتاً آزمایشی بودند و احتمال بروز خطا در آنها بالا بود، در حدی که شاید فضاپیمای حاضر در مدار زمین هیچگاه راکت دوم را ملاقات نمی کرد. هزینه بالای این اشتباهات احتمالی، ناسا را از اجرای آن بازداشت.

ملاقات در سطح ماه

راکت ساترن 5 سفر به ماه

برای ملاقات در سطح ماه، مجموعه ای از فضاپیماهای بدون سرنشین حاوی لوازم مورد نیاز، سوخت و فضاپیمایی برای بازگشت به زمین به سطح ماه فرستاده می شد. در حین مأموریت، یک فضاپیمای کوچک حامل فضانوردان هم به این مجموعه ملحق می شوند و نهایتاً فضانوردان با استفاده از فضاپیمای بازگشت، به زمین بر می گشتند. در این حالت هم راکت کوچک تری مورد نیاز بود.

ملاقات در سطح ماه علاوه بر مشکلات حالت قبلی، مسائل جدیدی را هم با خود داشت. برای ملاقات در مدار زمین تنها چند فضاپیما در یک زمان در مدار زمین قرار می گرفتند، اما ملاقات روی ماه به سیستم های فرود خودکار نیاز داشت که تا آن زمان اختراع نشده بود، ضمن اینکه باید همین عملیات را در چند مرحله و در یک مکان اجرا کرد. تازه پس از آن فرود فضاپیمای حامل سرنشین انسانی و سپس بلند شدن از سطح ماه برای برگشت را هم داشتیم. احتمال بالای خطا در هرکدام از این مراحل هم کمکی به ناسا نمی کرد.

ملاقات در مدار ماه

راکت ساترن 5 سفر به ماه

ملاقات در مدار ماه حالتیست که در آن یک فضاپیمای کامل و بزرگ به مدار ماه فرستاده می شود. زمانی که این فضاپیمای اصلی در مدار حضور دارد، سفینه کوچک سطح نشین حامل فضانوردان از آن جدا شده، روی سطح ماه فرود می آید و سپس دوباره به فضاپیمای اصلی می پیوندد. این راکت کوچک پس از رساندن فضانوردان به فضاپیمای اصلی از آن جدا شده و نهایتاً فضاپیمای مادر به زمین بر می گردد.

این روش را پیش تر برای برنامه آپولو هم در نظر گرفته بودند و اجرای آن به هیچ وجه ساده نبود. با این حال ناسا باید هرچه زودتر تصمیم نهایی را می گرفت.

انتخاب نهایی

در ابتدا روش صعود مستقیم انتخاب شد، چون هم ساده بود و هم به مانورهای ناشناخته مانند ملاقات مداری نیاز نداشت. زمانی که مشخص شد ساخت راکت Nova در این بازه زمانی ممکن نیست، بسیاری از اعضای تیم (از جمله فون براون) به روش ملاقات در مدار زمین روی آوردند. از طرفی جان هوبالت، مهندس پژوهشگاه لنگلی و جرج لو، رئیس ناسا روش ملاقات در مدار ماه (LOR) را ترجیح می دادند.

بحث بین دو گروه به قدری بالا گرفت که رئیس جمهور کندی شخصاً وارد ماجرا شد. فون براون تمام مهارت های دیپلماتیک خودش را به کار برد تا این جدال فنی به خصومت شخصی بین طرفین ماجرا کشیده نشود. در نهایت روش ملاقات در مدار ماه به عنوان کم هزینه ترین و سریع ترین روش انتخاب شد.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

این تصمیم، توسعه راکت ساترن را به مراحل پایانی طراحی نزدیک کرد و مسئولین پروژه حتی به مراحل ساخت و تست هم فکر می کردند. در تاریخ ۱۰ ژانویه ۱۹۶۲-برابر با ۲۰ دی ماه ۱۳۴۰- ناسا آغاز تولید ساترن C-5 با نام نهایی ساترن ۵ را به شکل رسمی اعلام کرد. مرحله اول این راکت از نوع S-IC به جای چهار بوستر، از پنج بوستر F-1 تشکیل شده بود تا نیروی کافی را تولید کند. مرحله دوم از نوع S-II با پنج موتور J-2 بود و مرحله سوم از نوع S-IVB هم یک موتور J-2 داشت. مرحله سوم راکت باید سفینه فرماندهی و خدمات آپولو را به همراه ماه نشین آپولو و دیگر تجهیزات اساسی حمل می کرد.

پروژه ماه به اندازه یک جنگ کامل برای آمریکا خرج داشت

در کنار ساترن ۵ توسعه دو راکت دیگر نیز در دستور کار قرار گرفت: ساترن I و ساترن IB که هردو بر اساس ساترن C-1 ساخته می شدند تا تست سخت افزاری ساترن ۵، اجرای تست های پرواز مقدماتی، حمل فضاپیمای آپولو به مدار زمین و ارسال اولین فضانوردان مأموریت آپولو را ممکن سازند. دو مورد آخر اهمیت فوق العاده ای داشت چون آپولو پیش از اعلام برنامه ساترن ۵ به طور کامل توسعه یافته بود.

ساترن I و ساترن IB که دومرحله ای بودند، ماهیت محافظه کارانه ی برنامه ساترن را نشان می دادند، چون پروژه ماه به اندازه یک جنگ تمام عیار در مقیاس کوچک برای آمریکا خرج داشت و باید در هزینه های جانبی صرفه جویی می کردند. مرحله اول این راکت ها بر اساس موشک های جونو و ردستون طراحی شده بود که بسیار کوچک تر از مرحله اول ساترن ۵ بوده و تنها پنج موتور H-1 داشتند. برای کاهش هزینه طراحی و ساخت محفظه های سوخت جدید، هشت مخزن سوخت از راکت های ردستون که مخصوص حمل سوخت موشک RP-1 و اکسیژن مایع بود را به مخزن سوخت جونو وصل کردند و اکسیژن بیشتری را به آن رساندند. بین این دو موشک، ساترن IB کمی بلندتر بود و سوخت بیشتری حمل می کرد.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

مرحله دوم این راکت ها به ترتیب S-IV و S-IVB نام داشتند. مدل S-IV از شش موتور RL-10 استفاده می کرد و مدل S-IVB هم تنها یک موتور J-2 داشت. جالب اینکه S-IVB سومین مرحله ساترن ۵ بود و مرحله چهارم را با خود حمل می کرد، اما در واقع پیشرفته ترین مرحله به شمار می رفت، چون باید دو مرتبه موتورهای خود را روشن می کرد و عملیات تغییر مسیر پیچیده ای را انجام می داد.

مسائل اساسی

در کنار تصمیمات پایه، یک سری اقدامات دیگر هم وجود داشتند که پیشرفت خارق العاده علوم موشکی در دهه ۱۹۶۰ میلادی را نشان می دادند. راکت های ساترن در طرح اولیه فقط از سوخت RP-1 استفاده می کردند که از کروزن (نفت سفید) و اکسیژن مایع تشکیل شده بود. این سوخت، ارتفاع راکت را بیش از حد افزایش می داد، تا جایی که ممکن بود تعادل راکت را در حین پرواز به هم بزند. می شد در مراحل بالایی از هیدروژن مایع استفاده کرد ولی فون براون با این موضوع مخالف بود، چون آمریکایی ها تجربه کافی با این سوخت نداشتند. علاوه بر این خواص هیدروژن مایع هنوز به اندازه کافی شناخته شده نبود، صنایع آمریکا برای تولیدش آماده نبودند و نهایتاً هزینه بالایی هم داشت.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

اینجا آبراهام سیلورستاین به کمک ناسا آمد. او که در دهه ۱۹۵۰ میلادی با هیدروژن مایع کار کرده بود و به کارآیی آن اطمینان داشت، نهایتاً توانست فون براون و دیگر دانشمندان اصلی پروژه را قانع کند، به خصوص با توجه به اینکه نیروی هوایی آمریکا راکتی به نام Centaur را با سوخت هیدروژن در دست توسعه داشت. در نتیجه تیم توسعه ساترن به طور کامل تغییر عقیده دادند و سوخت هیدروژن را برای مراحل دوم و سوم این راکت در نظر گرفتند.

یکی دیگر از تصمیمات تعیین کننده، محل پرتاب راکت به سمت ماه بود. هیچکدام از سایت های آن زمان آمریکا توانایی پرتاب ساترن ۵ را نداشتند، بنابراین باید مکان جدیدی برای احداث تأسیسات پرتاب انتخاب می شد. محل پرتاب نه تنها روی نحوه ساخت ساترن ۵، بلکه روی طراحی آن هم تأثیر داشت. قبل از اینکه کیپ کاناورال انتخاب شود، احتمال می رفت که آمریکا یکی از جزایر دوردست اقیانوس آرام را برای پرتاب انتخاب کند، مانند مکان هایی که برای تست بمب های اتم استفاده می شد. اگر چنین تصمیمی گرفته می شد، فون براون باید با زحمت بسیار، راکت را به گونه ای طراحی می کرد که قسمت های مختلفش از هم جدا شده و به شکل هوایی قابل حمل و نقل باشند.

 

منتظر ادامه ماجرای جذاب ساترن ۵ باشید …

The post داستان یک پرواز؛ ساترن ۵ چگونه انسان را به ماه رساند؟ [قسمت اول] appeared first on دیجیاتو.

اولین ساعت هوشمند Withings پس از بازخریدش از نوکیا معرفی شد

تقریباً دو سال پیش شرکت نوکیا استارتاپی فرانسوی را در حوزه‌ی سلامتی خریداری کرد تا آن را به بخش سلامت خود تبدیل کند. پس از آن کمپانی فنلاندی که استارتاپ یاد شده را با پرداخت ۱۷۰ میلیون دلار خریداری کرده بود، به این نتیجه رسید که نمی تواند بازار چنین محصولاتی را در اختیار خود درآورد و مجبور شد دوباره این برند را به مالک قبلی‌اش بفروشد. حال این کمپانی با لوگویی جدید بازگشته تا بار دیگر ساعت هوشمند Withings منحصر به فردی را ارائه نماید.

در این ساعت هوشمند که Steel HR Sport نام دارد، قابلیت‌هایی نظیر پیشتیبانی از GPS، سنسور‌های میزان دریافت اکسیژن و … تعبیه شده است. این ساعت به مدل قبلی ساعت‌های هوشمند سری Steel HR شباهت زیادی دارد.

از میان این شباهت‌ها می‌توان به عمری باتری ۲۵ روزه این گجت، یک حسگر سنجش فشار خون و سیستم اعلان‌های تلفن هوشمند اشاره نمود. اکنون پیشتیبانی از GPS به ساعت جدید Withings اضافه شده و کاربر می‌تواند با وصل شدن به تلفن هوشمندش فعالیت‌های ورزشی نظیر راه رفتن، دویدن و دوچرخه سواری خود را پیگیری کند و دیتایی در مورد آن داشته باشد.

نسل قبلی ساعت‌های این استارتاپ فرانسوی

از لحاظ زیبایی، ساعت هوشمند Steel HR Sport کمی از زبان طراحی همیشگی شرکت فرانسوی فاصله گرفته است چرا که بند اسپورت بکار رفته برای این ساعت‌ها آنچنان با واچفیس آنالوگ تعبیه شده در آن خوانایی ندارد. پیش از این بند چرمی اصلی این ساعت‌ها به آنالوگ بودنشان می‌آمد و شکلی کلاسیک به آنها بخشیده بود.

از دیگر مباحث ارتقا یافته در این گجت می‌توان به سیستم جدید اعلان‌های آن اشاره نمود. اکنون این ساعت از ۱۰۰ اپلیکیشن مختلف نظیر اپ خبرگذاری‌ها، سایتهای رزرو بلیط پرواز یا شبکه‌های اجتماعی پشتیبانی می‌کند. این مسئله می‌تواند رضایت کاربران ساعت‌ نسل قبلی را به ارمغان آورد چرا که ساعت قبلی تنها می توانست تماس تلفنی، پیغام اس ام اس یا رویداد‌های تقویم را در واچفیس خود به نمایش بگذارد.

Steel HR Sport در دو رنگ سفید یا مشکی عرضه می‌شود و یک بند سیلیکونی خاکستری آن را همراهی می‌کند. این گجت که فروشش از امروز در سایت‌های مختلف نظیر آمازون آغاز شده، ۱۹۹.۹۵ دلار قیمت دارد اما با صرف هزینه‌ی بیشتر می توان بندهایی در رنگ‌های مختلف برایش خریداری نمود.

 

تماشا کنید: استفاده از واقعیت ترکیبی برای نمایش قدرت طوفان فلورنس

The post اولین ساعت هوشمند Withings پس از بازخریدش از نوکیا معرفی شد appeared first on دیجیاتو.

این کشتی ۵۲ میلیون دلاری روزانه ۵ تن پلاستیک اقیانوس را بازیافت خواهد کرد

به تازگی از طراحی یک قایق تفریحی به ارزش ۵۲ میلیون دلار (۴۰ میلیون پوند) در شهر ساوتهمپتون انگلستان رونمایی شده که می‌تواند پلاستیک موجود در اقیانوس‌ها را جمع آوری کند. این قایق که «نجات دهنده‌ی اقیانوس» (Ocean Saviour) نام دارد، قادر است روزانه ۵ تن پلاستیک اقیانوس را جمع آوری کرده و با تبدیل آنها به سوخت تجدیدپذیر، انرژی مورد نیاز برای حرکتش را تامین کند.

مکانیزم بکار رفته در این کشتی بدین شکل است که پلاستیک ابتدا خرد می‌شود، سپس آسیاب شده و داخل یک دستگاه مخصوص فشرده می‌گردد. بدین صورت قسمتی از پلاستیک اقیانوس از بین میرود بدون آنکه آلودگی دیگری به محیط زیست اضافه گردد.

در هر دو طرف این قایق که به یک کمباین بر بستر مزرعه‌ی پلاستیک اقیانوس تشبیه شده، دو بازو ۷۰ متری تعبیه شده که وظیفه جمع آوری قطعات سطح آب و انتقال آنها به نوار نقاله را بر عهده دارند.

پلاستیک های خرد شده توسط این قایق در مرحله‌ی آخر به سوخت تجدیدپذیر تبدیل می‌شوند و برای تامین انرژی همین قایق مورد استفاده قرار می‌گیرند. این مسئله بدین معنی است که قایق یاد شده می‌تواند تا مدت‌ها بدون سوخت گیری و با استفاده از پلاستیک بازیافتی به طی کردن مسیر ادامه دهد.

محققان باور دارند که قایق «نجات دهنده‌ی اقیانوس» تلاش قابل قبولی برای حفظ محیط زیست به شمار می‌رود و به نظر می‌رسد در آینده‌ای نزدیک شاهد ساخته شدن طرح‌های مشابهی برای پاکسازی اقیانوس‌ها باشیم.

پلاستیک موجود در سطح اقیانوس‌ها مسئله‌ی مهمی به شمار می‌رود چرا که کارشناسان باور دارند از سال ۱۹۵۰ میلادی تا به حال ۸.۳ میلیارد تن پلاستیک تولید شده و ۶.۳ میلیارد تن از این مقدار پلاستیک دور ریخته می‌شود. جالب اینجاست که ۷۹ درصد از این زباله‌های پلاستیکی مستقیماً به محیط زیست وارد می‌گردند.

محققان پس از بررسی‌های فراوان تخمین می‌زنند که روزانه ۸ میلیون قطعه پلاستیک وارد اقیانوس‌ها می‌شود. بدین شکل با توجه به اینکه در حال حاضر ۱۵۰ میلیون تن پلاستیک در دریاها ریخته شده‌اند، کارشناسان پیش بینی می‌کنند که تا سال ۲۰۵۰ وزن پلاستیک‌ موجود در آب اقیانوس‌ها از وزن ماهی‌ها بیشتر شود.

 

تماشا کنید: به بهانه روز جهانی اقیانوس‌ ها، مروری بر تلخ ترین حقایق در مورد زمین

The post این کشتی ۵۲ میلیون دلاری روزانه ۵ تن پلاستیک اقیانوس را بازیافت خواهد کرد appeared first on دیجیاتو.

هر آنچه که باید در مورد Memoji های iOS 12 بدانید

زمانی که اپل برای اولین بار Memoji ها را در مراسم WWDC معرفی می‌کرد، فقط تیم کوک یکی از آن‌ها را در اختیار داشت. اما حالا که iOS 12 برای تمام کاربران در سراسر دنیا منتشر شده، شما هم می‌توانید با یک آیفون X مجهز به جدیدترین آی او اس، یکی از این شکلک‌های بامزه و انیمیشنی را برای خودتان بسازید.

در این مطلب هر چه که باید در مورد Memoji ها بدانید را برایتان گردآوری کرده‌ایم.

Memoji چیست؟

Memoji

Memoji یک نوع انیموجی جدید است؛ کاراکترهای انیمیشنی که با تکیه بر دوربین سلفی آیفون X حالت چهره‌تان را آنالیز کرده و تقلید می‌کنند. در واقع این شما هستید که با شکلک درآوردن، به این شخصیت‌های کارتونی جان می‌دهید.

به طور کلی سیستم کار Memoji تفاوت چندانی با انیموجی‌ها ندارد، با این تفاوت که این بار شخصیت‌های کارتونی شما اژدها و ببر و امثال آن نیستند. بلکه حالا می‌توانید یک انسان کارتونی بسازید که دقیقا شبیه به شماست.

چطور Memoji بسازیم؟

Memoji

این کار را باید در اپلیکیشن Messages انجام بدهید. کافیست یک مکالمه را باز کرده و روی آیکن Animoji اشاره کنید. سپس + را فشار دهید. اگر آیکن به علاوه را نمی‌بینید، به سمت راست سوایپ کنید تا گزینه‌اش ظاهر شود.

حالا از این قسمت می‌توانید شخصی‌سازی Memoji تان را شروع کنید. گزینه‌ها فراوانند: از رنگ پوست و حالت موها گرفته تا شکل سر، ابروها، چشم‌ها، بینی، لب، گوش، ریش و سبیل و کلاه و عینک، همه را می‌توانید طبق سلیقه شخصی‌تان انتخاب کنید.

نکته عالی اینکه ساخت Memoji محدودیتی ندارد و اگر خصوصیتی را در کاراکترتان دوست نداشتید، می‌توانید در همان لحظه به ویرایش و اصلاح آن ویژگی بپردازید.

بعد از ساخت Memoji چه کارهایی می‌توان با آن انجام داد؟

Memoji

حالا که Memoji مورد علاقه‌تان را ساختید، می‌توانید با آن کارهای جالبی بکنید. مثلا می‌توانید یک کلیپ ۳۰ ثانیه‌ای از کاراکتر کارتونی‌تان در حال صحبت کردن (یا حتی آواز خواندن) بسازید و به دوستان‌تان بفرستید. طبیعتا دوبله حرفه‌ای کار هم به عهده شماست!

یک خصوصیت جالب دیگر هم که در iOS 12 اضافه شده، استفاده از افکت‌های جدید اپلیکیشن Messages برای جابجا کردن کله Memoji ها با سر خودتان در عکس‌ها و ویدیوهاست. این ویژگی برای پنهان کردن چهره افراد در عکس‌های دسته‌جمعی می‌تواند بسیار جالب و سرگرم‌کننده باشد.

The post هر آنچه که باید در مورد Memoji های iOS 12 بدانید appeared first on دیجیاتو.

لنوو با ThinkSmart Hub 700 صدای دالبی را به اتاق کنفرانس می‌آورد

سال گذشته لنوو ThinkSmart Hub 500 معرفی نمود و قصد داشت با این محصول آینده‌ی ویدیو کنفرانس‌ها را متحول کند. حال این شرکت چینی دوباره از محصولی مشابه به نام ThinkSmark Hub 700 رونمایی کرده که قادر است با متحوای صوتی را با کیفیت دالبی پخش کند.

ThinkSmark Hub 700 به قدری نوآورانه طراحی شده که با قرار دادن آن روی میز حس می‌کنید که نمونه‌ی کوچکی از بشقاب پرنده‌های فضای سراغتان آمده است. با این وجود طراحی زیبای این محصول موجب نشده که بسیاری ویژگی‌های جالب در آن تعبیه نگردد.

برای مثال سنسور‌های IR قرار گرفته در این گجت، به صورت اتوماتیک متوجه ورود افراد و نزدیک شدن آنها می‌شود. این دیوایس از پلتفرم اینترنت اشیا‌ء ویندوز ۱۰ استفاده می‌کند و بیشتر به درد کاربرانی می خورد که توانایی نصب و اجرای نرم‌افزار اتاق کنفرانس روی لپتاپ‌هایشان نیست یا نمی‌توان گجت‌های دیگر را به این لپتاپ‌ها متصل نمود.

سیستم گجت یاد شده مستقیماً به نرم‌افزار‌های کنفرانسی معروفی نظیر اسکایپ، زوم، Business و BlueJeans متصل می‌شود. علاوه بر این سالنمایی را به نمایش در می‌آورد که افراد می‌توانند از جلسه‌های آتی هفته باخبر گردند.

کاربر با فشردن تنها یک دکمه می‌تواند جلسه ها آغاز کرده یا به آنها بپیوندد. ضمن اینکه سیستم صوتی دالبی تعبیه شده در ThinkSmark Hub 700 کیفیت بالایی دارند و می‌تواند محتوای صوتی بدون نقصی را پخش نمایند.

قرار دادن چندین کانال ورودی و خروجی مختلف مهمترین ویژگی قرار داده شده در این سیستم به شمار می‌رود چرا که کاربران می‌توانند به اشکال مختلف به این سیستم وصل شوند و دیتا یا اطلاعات به خصوصی نظیر فایل‌های مختلف را با دیگر افراد حاضر در جلسه به اشتراک بگذارند. ضمن اینکه امکان اتصال بی سیم نیز به ThinkSmart Hub 700 وجود دارد.

هنوز قیمتی برای این گجت در نظر گرفته نشده اما گفته شده ThinkSmart Hub 700 قرار است در سه ماه‌ی ابتدایی سال ۲۰۱۹ میلادی به بازار عرضه گردد.

The post لنوو با ThinkSmart Hub 700 صدای دالبی را به اتاق کنفرانس می‌آورد appeared first on دیجیاتو.

سامسونگ خبر از نمایشگر بی کران گلکسی +J4 و گلکسی +J6 می دهد

سامسونگ در اردیبهشت ماه از گوشی های سری گلکسی J از جمله J4 و J6 رونمایی کرده بود اما ظاهراً نسخه های بزرگتر این گوشی ها در راه است.

شعبه هند سامسونگ پوسترهای تبلیغاتی از گلکسی +J4 و گلکسی +J6 را منتشر کرده که خبر از نمایشگر بی کران و حسگر اثر انگشت تعبیه شده در قاب کناری گوشی می دهند.

در دورانی که حسگرهای اثر انگشت معمولاً در پشت دستگاه یا پایین نمایشگر تعبیه می شوند سامسونگ قصد دارد مشابه با سونی این حسگر را در قاب کناری قرار دهد.

به نظر می رسد نسبت نمایشگر نیز ۱۶ به ۹ نباشد و به عبارتی از نوع کشیده باشد. علاوه بر این بر اساس تصاویر منتشر شده لبه های نمایشگر هم مشابه با پرچمداران سری گلکسی اس به شکل خمیده است.

قابلیت دیگری که به آن اشاره شده اموتیفای است که به نظر می رسد مدل ساده ای از اموجی های واقعیت افزوده سامسونگ باشد. ظاهراً با استفاده از اموتیفای می توان آواتارهای ساده و نه مدل های پیشرفته سه بعدی را تولید کرد. قابلیت دیگری که به آن اشاره شده دوربین اصلی دوگانه است.

قرار است گلکسی +J4 و گلکسی +J6 در ۳ مهر ماه از راه برسند. احتمالاً در روزهای آتی اطلاعات بیشتری از آنها منتشر خواهد شد.

 

تماشا کنید: درخشش سامسونگ در تست مقاومت گلکسی نوت ۹

The post سامسونگ خبر از نمایشگر بی کران گلکسی +J4 و گلکسی +J6 می دهد appeared first on دیجیاتو.

پایانی بر انتظار چندماهه؛ iOS 12 برای دانلود در دسترس قرار گرفت

iOS 12، تازه ترین نسخه از سیستم عامل اپل برای دیوایس های آیفون و آیپد هم اکنون برای دانلود در دسترس تمام کاربران قرار گرفته است. برای نصب این نرم افزار کافیست به تنظیمات مراجعه کرده، به بخش General بروید و Software Update را برای دریافت این به روزرسانی انتخاب کنید.

دوازدهمین نسخه از سیستم عامل اپل برای نخستین بار در کنفرانس WWDC، طی اوایل سال جاری میلادی معرفی شد و قرار است تمرکزی مظاعف بر بهبود عملکرد داشته باشد تا همه چیز شکلی سریع تر به خود بگیرد؛ خصوصاً روی دیوایس های قدیمی تر که بعد از مدتی با کاهش سرعت مواجه می شوند.

اپل قابلیت های تازه ای به iOS 12 آورده که به کاربران کمک می کنند تا چگونگی کار با موبایل یا تبلت شان را خود انتخاب کنند؛ از جمله این قابلیت ها می توان به Screen Time برای پایش مدت زمانی که صرف کار با دستگاه و اپلیکیشن های آن شده و نوتیفیکیشن های بهبودیافته که به صورت گروهی نمایش داده می شوند و مدیریت شان آسان تر از قبل است اشاره کرد.

علاوه بر این ها، قابلیت های سرگرم کننده بیشتری مانند انیموجی های تازه و مموجی ها نیز از راه رسیده اند که امکان شخصی سازی آنها توسط کاربر وجود دارد. اپلیکیشن هایی مانند iBooks ،Stock ،Voice Memos و اپل نیوز هم از نو طراحی شده اند. در نهایت نیز باید به مهم ترین قابلیت iOS 12، یعنی فیس تایم گروهی با ۳۱ نفر دیگر به صورت همزمان اشاره کرد که البته با تاخیر در عرضه مواجه شده و طی فصل پاییز به دست کاربران می رسد.

لیست دستگاه هایی که از این به روزرسانی پشتیبانی می کنند به شرح زیر است:

  • iPhone X
  • iPhone 8 and 8 Plus
  • iPhone 7 and 7 Plus
  • iPhone 6S and 6S Plus
  • iPhone SE
  • iPhone 6 and 6 Plus
  • iPhone 5S
  • iPad Pro (مدل های ۹٫۷ و ۱۰٫۷ اینچی به همراه هر دو نسل از آیپد پروهای ۱۲٫۹ اینچی)
  • iPad (مدل سال ۲۰۱۸)
  • iPad (نسل پنجم)
  • iPad Air و iPad Air 2
  • iPan Mini ،iPad Mini 2 و iPad Mini 3
  • iPod Touch (نسل ششم)

The post پایانی بر انتظار چندماهه؛ iOS 12 برای دانلود در دسترس قرار گرفت appeared first on دیجیاتو.