بررسی سریال Kung Fu Panda: The Paws of Destiny؛ پاندای کونگ‌فوکار استاد می‌شود

پاندای کونگ فوکار، فرنچایزی است که از فروش سه گانه سینمایی خود به تنهایی میلیاردها دلار درآمد داشته و اولین بار حدود ده سال پیش معرفی شد. این انیمیشن که داستان پو (Po) پاندا و تبدیل شدن او به استاد هنرهای رزمی را دنبال می کند؛ در طول ده سال گذشته بینندگانی را در هر رده ی سنی  مجذوب خود کرده است. برای این فرنچایز تاکنون انیمیشن‌های کوتاه متعدد، کلیپ‌های کوتاه و یک مجموعه تلویزیونی در چند فصل ساخته شده است. اکنون، مجموعه جدیدی از بخش تلویزیونی استودیوی انیمیشن دریم ورکز از راه رسیده تا خانواده ی پوی پاندا را توسعه دهد و افسانه ای جدید را در مجموعه پاندای کونگ فوکار: پنجه های سرنوشت (Kung Fu Panda: The Paws of Destiny ) به هواداران خود معرفی کند.

این مجموعه توسط تهیه کنندگان برنده جایزه امی، میچ واتسون، الیون اون و لین لیوراس ساخته شده است. این مجموعه تلفیق مناسبی از پیشرفته ترین تکنیک های انیمیشن سازی و داستان سرایی قهرمانی الهام گرفته از فیلم های سینمایی این فرنچایز دوست داشتنی است. کل سیزده قسمت سی دقیقه ای این مجموعه هم اکنون برای علاقه‌مندان در دسترس موجود است.

 

از صداپیشگان مجموعه می توان به کریسی متز (این ما هستیم)، میک وینگرت (انتقام جویان، فرنچایز پاندای کونگفوکار)، جیمز هونگ (فرنچایز پاندای کونگفوکار، ایمی هیل (پاندای کونگ فوکار:افسانه های شگفت انگیز، دوست دختر سابق دیوانه) و لیا دلیون هیز (دکتر مک استافینز) اشاره کرد.متاسفانه همانطور که مشاهده می‌کنید خبری از بازیگران شهیر هالیوودی نظیر جک بلک و آنجلیناجولی در نقش صداپیشگان کاراکترهای این سریال نیست اما این موضوع دلیلی بر افت کیفیت کار صداپیشگان فعلی هم نیست چرا که آنها کار خود را به درستی انجام داده‌اند.

با این حال باید خاطر نشان شد که شخصیت های جدیدی که به فرنچایز اضافه شده اند مرکز توجه این مجموعه هستند. چهار شخصیت جدید از دهکده پاندا (دهکده‌ای که بعد از قسمت سوم معرفی شد و حالا در این سریال بیشتر به آن پرداخته می‌شود) به فرنچایز اضافه شده اند که بعضی از آن ها رویای آموزش دیدن زیردست پوی افسانه ای را در سر دارند. آن ها توسط نو های (Nu Hai) رهبر با انرژی گروه کوچکشان که توسط هیلی جو صداگذاری شده هدایت می شوند.

نو های رویاهای بزرگی برای تبدیل شدن به یک استاد کونگ‌فو در سر دارد و هر آنچه که از نظر مهارت کم دارد با علاقه و اراده پولادین خود جبران می کند. بائو (گانر سیزمور) برادر دوقلوی نو های، پاندایی بازیگوش و شوخ طبع است که مدام در حال دردسر درست کردن است. به جز دوقلوها دو عضو دیگر گروه جینگ و فان تونگ نام دارند. جینگ پاندای کونگ فوکار عجیب و غریبی که توسط لیا دلیون هیز و فان تونگ رفیق مهربان و وفاداری که بر حسب اتفاق رکورد بزرگترین نوزاد متولد شده در دهکده پاندا را در اختیار دارد توسط ماکانا سی صداگذاری شده اند.

شخصیت های ناهمگون آنان که اکثر اوقات در تضاد با یکدیگر است و با کمک پو و سایر بزرگان دهکده ضمیر پنهان هر یک از این پانداها بیشتر آشکار می شود. همچنین تضادی جالب میان کاراکترها و قدرت های شگفت انگیزی به شکلی غیرمترقبه بهشان اعطا شده دیده می شود که این موضوع بار کمدی اصلی سریال را به دوش می کشد.

پاندای کونگ‌فوکار: پنجه های سرنوشت داستان چهار بچه پاندا دنبال می کند که خود را در غاری جادویی در زیر دهکده پاندا می یابند و به صورت اتفاقی چی (chi) و یا انرژی جنگجویان کونگ‌فوکار باستان را که به چهار صورت فلکی معروفند جذب می کنند. این واقعه در قسمت اول رخ می دهد اما این سفر بچه پانداها در پی کشف اسرار و راه های بهره گیری از قدرت هایشان زیر نظر پو است که به این مجموعه ارزش دیدن می بخشد. پو و بچه ها باید قدرت های چهار صورت فلکی؛ اژدهای آبی، لاک پشت سیاه، ببر سفید و ققنوس سرخ، را بر اساس ستاره شناسی سنتی چینی ترکیب کنند تا شانسی در برابر شکست استاد فاسدشان جیندیائو داشته باشند. جیندیائو از اساتید باستانی هنرهای رزمی است که دوباره زنده شده و می خواهد به هر روش ممکنی قدرت چی تاریک را به دست بیاورد.

نکات مثبت بسیاری در پاندای کونگ فوکار:پنجه های سرنوشت وجود دارد که می تواند شما را مجذوب خود کند. هواداران فرنچایز از اشاراتی که در این مجموعه به سایر فیلم ها و سریال های تلویزیونی آن مثل ایستراگ ها و حضور کوتاه شخصیت ها می شود لذت خواهند برد و از سوی دیگر طرفداران جدید می توانند  چهار عضو جدید جذابی که به این فرنچایز پیوسته اند را ملاقات کنند. این چهار تن هیچ کمی از پنج مبارز اصلی انیمیشن اول این سری ندارند و شخصیت پردازی‌های کامل تک تک آنها، باعث جذاب‌تر شدن محصول نهایی شده است.

افسانه این چهار پاندای دوست داشتنی در طی روند مجموعه گسترش پیدا می کند و می توان به آن مانند آغاز فرنچایز جدیدی نگاه کرد که احتمالا فصلهای بعدی آن نیز به زودی ساخته خواهد شد. نقش پو در این میان کم‌رنگ است و شاید این موضوع کمی دل طرفداران را برنجاند ولی او کماکان همان استاد خنگ و دست پاچلفتی است که باید باشد.

حال، سرنوشت پو این است که برای نجات دهکده شان و دنیا باید این بچه پانداها که تجسم چهار صورت فلکی می شوند را رهبری، راهنمایی و آموزش دهد و در این راه از آن ها محافظت کند. همانطور که استاد خودش در قسمت سوم این فرنچایز به او گفته بود چه بخواهد و چه نخواهد؛ بالاخره نوبت اوست که مقام استادی را برعهده بگیرد.

خوشبختانه کیفیت انیمیشن، اکشن و طنز این انیمیشن ساخته ی دریم ورکز همچنان در صدر قرار دارد و یک سر و گردن بالاتر از سایر انیمیشن‌های سریالی این روزهاست. دریم‌ورکس برخلاف دیزنی، سریال‌های قوی از دل مجموعه‌های خود تولید می‌کند و پتانسیل قدرتمندی را درون آنها جاری می‌سازد. سریالKung Fu Panda: The Paws of Destiny عناصر همیشگی این فرنچایز را به خوبی به جا آورده و آینده ای روشن پیش روی این سری، لااقل در دنیای تلویزیون، قرار داده است.

The post بررسی سریال Kung Fu Panda: The Paws of Destiny؛ پاندای کونگ‌فوکار استاد می‌شود appeared first on دیجیاتو.

بررسی دیجیاتو : آیفون XR ؛ پادشاه یک چشم

احتمالاً شما هم افراد زیادی را می بینید که به آیفون های قدیمی خود وفادارند و عزم جدی برای ارتقای آنها ندارند. درست است که آیفون های قدیمی هنوز هم برای استفاده عادی به اندازه کافی قدرتمند هستند، ولی اگر از آنها در این باره سؤال کنید اکثرشان با قیمت +۱۰۰۰ دلاری آیفون های جدید کنار نمی آیند، به خصوص در بازارهای بی سر و سامانی که محصولات اپل با قیمت نامعقول به فروش می رسند. اپل امسال آیفون XR را معرفی کرد تا شاید بتواند بخشی از این کاربران قدیمی را به خرید گوشی جدید وادار کند.

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

آیفون XR (که آیفون تِن آر تلفظ می شود ولی به آیفون ایکس آر هم معروف است) آمده تا گزینه معقول تری باشد برای افرادی که می خواهند قوی ترین گوشی سال را داشته باشند اما انگیزه یا توان خرید آیفون XS یا XS مکس (بررسی دیجیاتو) را ندارند. طبیعتیست که در ازای پرداخت حداقل ۲۵۰ دلار کمتر، باید بعضی چیزها را فدا کنید. ابتدا مشخصات آیفون XR را با هم مرور می کنیم:

  • فریم آلومینیومی با بدنه شیشه ای و گواهی IP67
  • نمایشگر ۶٫۱ اینچی IPS LCD
  • چیپست شش هسته ای A12 بایونیک
  • ۳ گیگابایت رم، ۶۴/۱۲۸/۲۵۶ گیگابایت حافظه داخلی
  • دوربین اصلی ۱۲ مگاپیکسلی
  • دوربین سلفی ۷ مگاپیکسلی
  • باتری ۲۹۴۲ میلی آمپر ساعتی
  • قیمت مدل پایه: ۷۵۰ دلار / حدود ۱۱ میلیون تومان

همان طور که می بینید آیفون XR آنقدرها هم با آیفون XS تفاوت ندارد. ایجاد تعادل بین قیمت، ویژگی های شاخص و قدرت سخت افزاری در دنیای موبایل کار بسیار سختیست. حالا اینکه اپل توانسته بین این سه مورد تعادل برقرار کند یا خیر، سؤالیست که در بررسی آیفون XR می خواهیم به آن پاسخ دهیم.

با تشکر از فروشگاه عیاران که آیفون XR را برای این بررسی در اختیار دیجیاتو قرار داد. برای خرید آیفون های جدید و رجیستر شده به آدرس این فروشگاه در مجتمع کامپیوتری پایتخت، طبقه همکف پلاک ۱۶ مراجعه کنید یا با شماره تلفن ۸۸۸۸۶۸۴۹ تماس حاصل نمایید.

گرفتار در حاشیه

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

زبان طراحی آیفون XR همانیست که در دیگر اعضای خانواده X می بینیم ولی تفاوت هایی هم وجود دارد. اول اینکه وزن گوشی به نسبت ابعادش، بیشتر از انتظار است و در دست سنگینی می کند، تا حدی که استفاده درازمدت از آن خسته کننده خواهد بود. ضخامت زیاد هم مزید بر علت شده تا همین ابتدای کار سطح توقعتان پایین بیاید. البته وقتی گوشی را روشن کنید، وزن و ضخامت دستگاه به کل از یادتان می رود و تمام فکر و ذکرتان معطوف حاشیه زیاد اطراف نمایشگر می شود، حاشیه ای که آن را به بک لایت صفحه LCD نسبت می دهند اما حداقل در طرفین نمایشگر می توانست به مراتب کمتر از این باشد. بعضی ها یکسان سازی حاشیه اطراف نمایشگر را بهانه می آورند که اینجا هم ناچ بالای صفحه کل موضوع را زیر سؤال می برد.

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

فریم استیل و براق آیفون XS جای خودش را به فریم آلومینیومی در آیفون XR داده که البته تصمیم خوبیست، چون آلومینیوم دوام بیشتر و رنگ پذیری بهتری دارد و مثل فریم استیل به راحتی خش نمی افتد. در واقع یکی از نقاط تمایز اصلی این گوشی با دیگر اعضای خانواده، رنگ بندی جذاب و متنوع آن است که می تواند خریداران بیشتری را به سمت خودش بکشاند. آیفون XR به جز رنگ های کلاسیک سفید و مشکی، در رنگ های آبی آسمانی، زرد، مرجانی (همان نارنجی خودمان) و قرمز هم عرضه می شود.

پشت و روی آیفون XR از شیشه ساخته شده و حتی اگر به بیان اپل با «مقاوم ترین شیشه دنیای موبایل» هم روبرو باشیم، باز هم چیزی از استرس در دست گرفتن این گوشی کم نمی شود. در ضمن توجه داشته باشید که شیشه پشت آیفون XR مقاومت کمتری نسبت به آیفون XS دارد. همین موضوع در کنار لک شدن سریع بدنه، استفاده از قاب محافظ برای این دستگاه را اجباری می کند.

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

تفاوت دیگر بین آیفون XR و آیفون XS در لبه پایینی دیده می شود، جایی که دیگر از خطوط آنتن دهی مزاحم خبری نیست و حفره های اسپیکر اصلی و میکروفون به شکل متقارن در طرفین درگاه لایتنینگ قرار گرفته اند. البته این نشانه خوبی نیست چون حذف خطوط آیفون به معنای آن است که آیفون XR از LTE گیگابیتی پشتیبانی نمی کند و حداکثر سرعت دانلودش در شبکه موبایل به ۶۰۰ مگابیت بر ثانیه می رسد.

خبری از امولد نیست

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

آیفون XR به نمایشگر ۶٫۱ اینچی IPS LCD با رزولوشن ۸۲۸×۱۷۹۲ پیکسل مجهز شده که تراکم ۳۲۶ پیکسل را در هر اینچ به ارمغان می آورد، دقیقاً همان رقمی که روی آیفون ۸ و آیفون های غیر پلاس قبلی دیده ایم و برای استفاده روزمره کاملاً کافیست، اما اگر با دقت و از نزدیک به صفحه نگاه کنید می توانید پیکسل ها را از هم تشخیص دهید.

از آنجا که اپل برای اولین بار صفحه LCD را در زبان طراحی جدیدش استفاده کرده، تصمیم گرفته نام تازه ای را هم برایش انتخاب کند: Liquid Retina HD Display یا صفحه اچ دی رتینای مایع؛ از آن نام های من درآوردی و بی معنی که فقط از تیم های مارکتینگ بر می آید.

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

با این حال مثل همیشه اپل بهترین پنل IPS را برای این گوشی به کار گرفته. حداکثر روشنایی این صفحه به رقم خیره کننده ۷۰۰ نیت می رسد که از پنل های اولد بیشتر است و فقط گوشی هایی مثل هواوی میت ۲۰ یا ال جی G7 تینکیو از آن بالاتر هستند. بنابراین تحت هیچ شرایطی برای مشاهده محتوای صفحه به مشکل نخواهید خورد. از طرفی به خاطر پشتیبانی از فضای رنگی عریض DCI-P3 و فناوری True Tone اپل، همیشه واقعی ترین رنگ ها را روی آیفون XR می بینید. متأسفانه این نمایشگر به شکل سخت افزاری از فناوری های دالبی ویژن و HDR-10 پشتیبانی نمی کند و تاچ سه بعدی هم ندارد.

بدین ترتیب تا زمانی که آیفون XR را کنار آیفون XS یا پرچمداران اندرویدی مجهز به صفحه سوپرامولد قرار ندهید، نه تنها هیچ کمبودی از نظر کیفیت و وضوح نمایشگر احساس نمی کنید، بلکه از تماشای هرگونه محتوایی روی این گوشی لذت خواهید برد.

از سادگی لذت ببرید

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

آیفون های امسال همگی با iOS 12 معرفی شدند، نسخه ای که در اختیار تمام آیفون های موجود در بازار یعنی از آیفون XS Max تا آیفون ۵C قرار گرفت. آیفون XR که به دست ما رسید، همان ابتدا و پس از طی مراحل فعالسازی، آپدیت iOS 12.1 شامل قابلیت فیس تایم گروهی و ۷۰ اموجی جدید را هم دریافت کرد.

استفاده از گوشی بدون نیاز به دکمه های کنترلی و فقط با تکیه بر ژست های حرکتی، یکی از جذابیت های سیستم عامل iOS است. البته اگر مثل من از دنیای اندروید به iOS آمده باشید، کمی طول می کشد تا به فقدان دکمه های ناوبری و حسگر اثر انگشت عادت کنید، اما پیاده سازی بی نقص این فرایند توسط اپل، این دوره انتقال را به حداقل می رساند. این روش تعامل به قدری شهودی و ساده است که ناخودآگاه روی گوشی های دیگر هم آن را اجرا می کنید. البته ناگفته نماند که فقدان دکمه بازگشت (Back) در آیفون گاهی اوقات واقعاً کلافه کننده است.

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

فرایند قفل گشایی آیفون XR هم مانند دیگر آیفون های جدید بسیار لذت بخش است. فقط کافیست گوشی را برداشته و به بالا سوایپ کنید تا وارد صفحه هوم شوید. طی همین فرایند کوتاه، سیستم تشخیص چهره فعال شده و قفل دستگاه را باز می کند.

هرچقدر سیستم عامل iOS از نظر تجربه کاربری کم نقص است، در برخی زمینه های پیش پا افتاده لنگ می زند. از نظر قابلیت شخصی سازی که iOS در مقایسه با اندروید عملاً دست و پای شما را می بندد. اپلیکیشن تنظیمات (Settings) بسیار شلوغ شده و در بسیاری از موارد به ناچار باید گزینه موردنظر را با جستجو بیابید. بارها باید این سؤال را از خودتان بپرسید که چرا تنظیمات دوربین یا مرورگر سافاری درون خودشان نیست و در منوی اصلی تنظیمات گوشی قرار گرفته، و مواردی مانند اینها که به سادگی قابل حل هستند.

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

دیگر قابلیت های جذابی که به تازگی با آپدیت iOS 12 در اختیار کاربران قرار گرفته اند را در این مطلب بررسی کرده ایم و نیازی به مرور دوباره آنها نیست. مواردی نظیر میانبرهای سیری برای خودکار سازی فرایندهای پر استفاده یا اسکرین تایم برای کاهش اعتیاد به برنامه های خاص و مدیریت زمان، قابلیت هایی هستند که در درازمدت اثربخشی آنها معلوم می شود. در حال حاضر همین که بهینه ترین و روان ترین سیستم عامل دنیای موبایل را روی قوی ترین گوشی حال حاضر تجربه می کنیم، به اندازه کافی هیجان انگیز است.

قوی، قوی، قوی تر

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

آیفون XR شاید به اندازه آیفون XS لوکس و چشم نواز نباشد، اما از نظر قدرت سخت افزاری جای هیچ گلایه ای را باقی نمی گذارد. چیپست A12 بایونیک در حال حاضر قدرتمندترین چیپ دنیای موبایل است و احتمالاً تا چندین ماه این عنوان را حفظ کند، مگر اینکه اسنپدراگون ۸۵۵ در دنیای واقعی بتواند نتایج خیره کننده ای را به دست آورد.

دو هسته پرقدرت A12 بایونیک (موسوم به Vortex) پانزده درصد نسبت به نسل قبل سریع تر شده و اولین پردازشگر گرافیکی اختصاصی اپل در این چیپست هم ۵۰ درصد کارآیی بهتری نسبت به A11 بایونیک دارد. این سطح از توان سخت افزاری در کنار بهینگی سیستم عامل iOS باعث شده تا آیفون XS و آیفون XR پرچمدار بلامنازع بنچمارک های مختلف باشند. ما تست های آنتوتو و تری دی مارک را روی آیفون XR انجام دادیم که نتیجه به دست آمده را در کنار عملکرد آیفون XS Max می بینید:

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

واضح است که آیفون XR نه تنها چیزی از برادران پریمیوم خود کم ندارد، بلکه بهتر از آنها هم عمل می کند، آن هم با یک گیگابایت حافظه رَم کمتر. بنابراین شک نکنید که با قوی ترین گوشی سال ۲۰۱۸ طرف هستید. در دنیای واقعی، آیفون XR بی نقص عمل می کند و بیشتر از حد نیاز شما یا هر کاربر حرفه ای دیگری در سطح جهان، نیرو دارد. به جز مواردی نظیر واقعیت مجازی، به سختی می توان استفاده ای برای این گوشی متصور شد که از تمام قدرت سخت افزار آن استفاده کند. شاید یکی دو سال دیگر بتوان این سخت افزار را به چالش کشید، آن هم فقط به خاطر اینکه سه گیگابایت رَم دارد.

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

تنها تفاوت اصلی بین کارآیی آیفون XR و آیفون XS در پشتیبانی از شبکه LTE است. در حالی که آیفون XS نخستین گوشی اپل با LTE گیگابیتی به شمار می رود، آیفون XR از این قابلیت بی بهره است. شاید تصور کنید که با وضعیت شبکه های موبایل کشورمان این ویژگی آنقدرها هم کاربردی نیست، ولی LTE گیگابیتی برای حفظ ارتباط در شبکه های ضعیف یا افزایش سرعت شبکه های عادی هم به درد می خورد.

نقطه اوج صدا

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

آیفون XR همان اسپیکرهای استریویی را در اختیار دارد که در آیفون XS هم دیده بودیم. اپل اسپیکرهای استریو را برای اولین بار در آیفون ۷ معرفی کرد و سپس در آیفون ۸ و آیفون X آنها را ارتقاء داد. حالا شاهد نسل جدید و بهبود یافته اسپیکرهای استریو در آیفون XS و آیفون XR هستیم که توانایی فوق العاده ای در پخش صدا دارند.

در بررسی آیفون XS هم گفتیم که بلندگوهای جدید اپل هیچ رقیبی در دنیای موبایل ندارند، به خصوص بلندگوی مکالمه که در دیگر گوشی های بازار فقط نقش مکمل را ایفا می کند ولی در آیفون XR تقریباً همپای بلندگوی اصلی در پخش صداهای زیر و بم نقش دارد. جالب اینکه حتی با افزایش ولوم صدا هم تفاوت محسوسی در کیفیت آن به وجود نمی آید.

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

برای گوش دادن به موسیقی اما اپل همچنان به راه خودش می رود. ابتدا جک هدفون را حذف کرد و حالا مبدل جک ۳٫۵ میلیمتری به لایتنینگ را از درون جعبه آیفون ها برداشته. ایرپادهای همراه آیفون با گوش بعضی کاربران (از جمله خود من) سازگار نیستند و ایرپادهای بیسیم هم وضعیت مشابهی دارند. برای استفاده از هدفون های ثالث هم باید هزینه خرید مبدل را بپردازید.

یک چشمِ بینا

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

آیفون هم از آن گوشی هاییست که عکس بد تحویل شما نمی دهد. استفاده از اپلیکیشن دوربین iOS بسیار ساده است و حتی عکاسان مبتدی هم به آسانی از آن سر در می آورند، البته بیشتر به خاطر اینکه اپل حق انتخاب زیادی به شما نمی دهد. همان معدود تنظیمات پایه دوربین هم داخل اپ نیست و برای تغییر آنها باید به اپ تنظیمات گوشی سر بزنید.

دوربین اصلی آیفون XR با آیفون XS یکیست: حسگر ۱۲ مگاپیگسلی، ضریب اف ۱٫۸، لرزشگیر اپتیکال، فلاش LED چهارگانه دورنگ، و توانایی ضبط ویدیوهای ۴K با نرخ ۶۰ فریم بر ثانیه. دوربین سلفی هم تغییری نکرده و از سنسور ۷ مگاپیکسلی با ضریب اف ۲٫۲ بهره می برد، ضمن اینکه ویدیوهای تمام اچ دی را با نرخ ۶۰ فریم بر ثانیه ضبط می کند. با این حساب شما در مقایسه با آیفون های گران قیمت، بزرگنمایی اپتیکال ۲ برابری و عمق سنجی با لنز ثانویه را از دست می دهید.

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

خوشبختانه اپل قابلیت پرتره را در آیفون XR حذف نکرده و فقط روش پیاده سازی آن را تغییر داده. در واقع به جای استفاده از لنز ثانویه برای عمق سنجی و جداسازی سوژه، اپل از روشی مشابه گوگل برای ثبت پرتره با دوربین اصلی بهره می گیرد. به همین دلیل، حالت پرتره در آیفون XR فقط در صورتی عمل می کند که چهره یک فرد درون کادر قرار گیرد. همان طور که در تصویر زیر می بینید، آیفون XR حتی با یک دوربین، دقیق تر و بهتر از گلکسی اس ۹ پلاس پرتره می گیرد. این موضوع نشان می دهد که الگوریتم های پردازش تصویر هم به اندازه سخت افزار موجود، اهمیت دارند.

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

حالا بپردازیم به کیفیت دوربین آیفون XR که به تازگی از سوی وب سایت تخصصی DxOMark به عنوان بهترین دوربین تک لنز دنیای موبایل معرفی شده است. آسمان پاک و آبی تهران به ما فرصت داد تا دوربین این گوشی را بهتر بررسی کنیم.

همان طور که می بینید آیفون XR در نور کافی عکس های جذابی می گیرد، که جز این هم انتظاری نمی رود. حتی برش ۱۰۰ درصد این تصاویر هم به اندازه کافی جزئیات دارند که بتوان عکس ها را در ابعاد بزرگ به چاپ رساند. کیفیت قابل توجه تصاویر حتی با کاهش نسبی نور یا در هوای ابری هم به خوبی حفظ می شود.

با نزدیک شدن به غروب خورشید و تاریک شدن هوا، کم کم ردپای نویز در تصاویر دیده می شود اما نه به اندازه ای که لذت تماشای تصاویر را مختل کند. انتقال رنگ بین طیف های مختلف با ملایمت صورت می گیرد و توازن کلی بین بخش های تاریک و روشن تصویر برقرار است.

نهایتاً پس از غروب خورشید، آیفون XR مثل تمام گوشی های دیگر (به جز آنهایی که حسگر بزرگی دارند) در حفظ توازن بین رنگ و نور و جزئیات به مشکل می خورد. در قسمت های تاریک تصویر به وضوح می توان نویز را مشاهده کرده و جزئیات عکس هم تا حد زیادی از بین می رود، تا جایی که در بزرگنمایی کامل شاهد حالت آبرنگی هستیم.

در محیط داخلی هم شاهد هنرنمایی آیفون XR هستیم که عکس هایی بدون نویز و خوش آب و رنگ را ثبت می کند. توازن سفیدی هم نسبتاً دقیق برقرار است. فقط برخلاف آیفون XS که فوکوس بی نظیری داشت، اینجا گاهی اوقات مجبور به لمس صفحه برای فوکوس مجدد هستید.

دوربین سلفی این گوشی هم در نور کافی عملکرد خوبی دارد. اگر اختلاف نوری زیادی با پس زمینه وجود داشته باشد، دوربین به شکل خودکار حالت HDR را فعال می کند تا نوردهی تصویر را متعادل کند. نتیجه این حالت را در تصویر زیر می بینید:

در مجموع آیفون XR تجربه لذت بخشی از عکاسی را در اختیار شما قرار می دهد، اما نه به اندازه ی دوربین های حرفه ای مثل هواوی میت ۲۰ پرو یا دیگر گوشی های مجهز به لنز ثانویه. بزرگنمایی اپتیکال یکی از مهم ترین قابلیت های لنزهای دوگانه است که اینجا از آن محروم هستیم، و البته تنظیمات دستی که اپل چندان اعتقادی به آنها ندارد.

یک روز با خیال راحت

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

آیفون XR که از نظر ابعاد مابین آیفون XS و آیفون XS Max قرار می گیرد، از نظر ظرفیت باتری هم چنین وضعیتی دارد. این گوشی به باتری ۲۹۴۲ میلی آمپر ساعتی لیتیوم-یونی مجهز شده که ۲۵۸ میلی آمپر ساعت بیشتر از آیفون XS و ۲۳۲ میلی آمپر ساعت کمتر از آیفون XS مکس است. با این حال از آنجا که باتری پرقدرت برادر بزرگ این خانواده بیشتر صرف تغذیه نمایشگرش می شود، آیفون XR بالاترین شارژدهی را در بین سه آیفون جدید دارد.

البته واضح است که بهترین آیفون هم از نظر شارژدهی به گرد پای پرچمداران اندرویدی (به خصوص خانواده میت هواوی) نمی رسد، اما همین که با آیفون XR در میانه روز به شارژر نیاز نداشته باشید هم غنیمت است. این گوشی حتی با استفاده نسبتاً سنگین هم تا پایان روز همراه شما خواهد بود اما به سختی می توان آن را به روز دوم رساند؛ یعنی می شود ولی آن چند درصد باقی مانده در ادامه روز به درد کسی نمی خورد.

بهتر است از شارژر ۵ واتی داخل جعبه دستگاه که بیشتر شبیه توهین به خریداران آیفون است، بگذریم و فقط خوشحال باشیم که اپل قابلیت شارژ وایرلس را در آیفون XR حفظ کرده است.

هر آنچه گفتیم

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

وقتی برای اولین بار با آیفون XR مواجه می شوید، شاید این سؤال را از خودتان بپرسید که در ازای پرداخت حداقل ۲۵۰ دلار کمتر چه چیزهایی را در مقایسه با آیفون XS از دست می دهید. پس از چند روز استفاده اما ماهیت سؤال کاملاً عوض می شود و باید به این فکر کنید که با پرداخت حداقل ۲۵۰ دلار بیشتر چه چیزهایی به دست می آورید؟ البته قبل از همه اینها باید با خودتان کنار آمده باشید که چرا باید بالای ده میلیون تومان برای خرید یک گوشی موبایل هزینه کنید و اصلاً چه اتفاقی افتاد که با این قیمت ها روبرو شده ایم.

آیفون XR در مقایسه با دو برادر دیگرش فقط یک نمایشگر با کیفیت امولد و یک دوربین کم دارد، و البته مقداری هم از نظر لوکس بودن در سطح پایین تری قرار می گیرد، اما در عمل همان تجربه کاربری را در اختیار شما می گذارد. این شما هستید که باید تصمیم بگیرید پرداخت چند میلیون تومان بیشتر، ارزشش را دارد یا خیر؛ نظر ما که منفیست. تازه با خرید آیفون XR دستتان برای انتخاب رنگ هم به مراتب بازتر است.

بررسی دیجیاتو بررسی آیفون XR

مقایسه با رقبای هم قیمت اندرویدی هم کار بیهوده ای به نظر می رسد چون به هر حال شما یا آیفون می خواهید یا گوشی اندرویدی. با این حال در دنیای اندروید هم محصولات ارزشمندی نظیر سامسونگ گلکسی اس ۹ [پلاس]، هواوی میت ۲۰ [پرو]، گوگل پیکسل ۳ و دیگران حضور دارند که با قیمت هایی پایین تر می توانید آنها را بخرید.

مجدداً از فروشگاه عیاران که آیفون XR را برای این بررسی در اختیار دیجیاتو قرار داد تشکر می کنیم. برای خرید آیفون های جدید و رجیستر شده به آدرس این فروشگاه در مجتمع کامپیوتری پایتخت، طبقه همکف پلاک ۱۶ مراجعه کنید یا با شماره تلفن ۸۸۸۸۶۸۴۹ تماس حاصل نمایید. در ادامه نقاط قوت و ضعف آیفون XR را مرور می کنیم

نقاط قوت آیفون XR
  • کیفیت ساخت عالی
  • رنگ بندی جذاب
  • روشنایی مطلوب نمایشگر
  • رابط کاربری روان و کم نقص
  • قدرت سخت افزاری بی رقیب
  • دوربین حرفه ای
  • کیفیت صدای فوق العاده
  • شارژدهی مناسب
نقط ضعف آیفون XR
  • ضخامت و وزن بالای بدنه
  • رزولوشن پایین نمایشگر در مقایسه با اکثر گوشی های بازار
  • حاشیه زیاد و بی دلیل اطراف نمایشگر
  • پشتیبانی نکردن از شبکه LTE گیگابیتی
  • فقدان لنز ثانویه برای بزرگنمایی اپتیکال
  • شارژر ضعیف درون جعبه دستگاه
  • قیمت بالا

The post بررسی دیجیاتو : آیفون XR ؛ پادشاه یک چشم appeared first on دیجیاتو.

بررسی اپل واچ سری ۴؛ آنچه شما خواسته اید

چه با ساعت هوشمند موافق باشید چه مخالف، چه کاربر اپل باشید چه مخالف اپل، در هر صورت اپل واچ موفق و پر فروش ترین ساعت هوشمند بازار به حساب می آید. اپل واچ سری ۴ نیز بهترین ساعت هوشمند ساخته شده به دست این شرکت محسوب می شود که بعد از مدتها شاهد تغییراتی در طراحی بوده و قابلیت های جدیدی دارد.

از شما دعوت می کنیم در ادامه با بررسی اپل واچ سری ۴ (نسل پنجم ساعت های اپل) همراه شوید. این محصول توسط فروشگاه اینترنتی آیدیبا برای بررسی در اختیار دیجیاتو قرار گرفت.

بهبود طراحی

اپل واچ امسال جشنواره ای از تحولات مختلف را تجربه کرده است. از تغییرات عمده در صفحه نمایش که مهم ترین بخش دستگاه به حساب می آید، تا تغییر ابعاد بدنه که برای اولین بار رخ می دهد. اپل واچ تا امروز همیشه در دو سایز ۳۸ و ۴۲ میلی متری ساخته می شد، اما این بار ابعاد دستگاه بزرگتر شده و شاهد دو نسخه ۴۰ و ۴۴ میلی متری هستیم که در این بررسی نسخه بزرگتر مورد استفاده قرار گرفته است.

صفحه نمایش بزرگ و کم حاشیه

اپل در کنار افزایش ابعاد بدنه، حاشیه اطراف صفحه نمایش را هم کاهش داده است، در نتیجه مساحت صفحه نمایش اپل واچ سری ۴ حدود ۳۰ درصد بیشتر شده است.

طبعاً برای اینکه کیفیت صفحه نمایش کم نشود، اپل در کنار افزایش ابعاد، تراکم صفحه نمایش را هم از ۳۰۳ پیکسل در هر اینچ به ۳۲۶ پیکسل افزایش داده است.

و اما آخرین تغییر که به فناوری صفحه نمایش مربوط است. اپل مدتی پیش پتنت هایی مربوط به استفاده از فناوری LTPO ثبت کرده بود که احتمال می رفت از آن برای ساخت صفحه نمایش آیفون های بعدی استفاده کند، اما در نهایت این فناوری را در اپل واچ سری ۴ به کار گرفت.

لغت LTPO مخفف Low-Temperature Polycrystalline Oxide به حساب می آید، اما گول نام عجیبش را نخورید. در حقیقت این فناوری همان OLED است که بر اساس پتنت اپل در مصرف انرژی بین ۵ تا ۱۰ درصد بهینه تر عمل می کند.

علاوه بر این صفحه نمایش اپل واچ تصاویر متحرک را با فرکانس ۶۰ هرتز نمایش می دهد و موقعی که تصویر ثابت باشد نرخ تازه سازی تصویر را به ۳۰ هرتز کاهش می دهد. این موضوع در کنار مصرف انرژی بهینه تر پنل جدید به اپل امکان داده با وجود بزرگتر شدن صفحه نمایش، عمر باتری دستگاه را در حد نسل قبلی حفظ کند.

عمر باتری مثل همیشه

اپل از چندین نسل قبل عمر باتری ساعت هوشمند خود را حدود ۱۸ ساعت اعلام می کند و اپل واچ سری ۴ هم غیر از این نیست. به گفته اپل این مقدار یعنی می توانید روزی ۹۰ بار ببینید ساعت چند است، ۹۰ بار نوتیفیکیشن ها را چک کنید، ۴۵ دقیقه از اپلیکیشن های ساعت استفاده کنید و نیم ساعت حین ورزش به موسیقی گوش دهید.

اگر استفاده ی شما از این مقدار تجاوز نمی کند، می توانید مطمئن باشید که بعد از یک روز کاری، تا قبل از بازگشت به منزل شارژ ساعت تمام نمی شود. حتی شاید با یک بار شارژ بتوانید تا دو روز هم دوام بیاورید، البته در صورتی که اپل واچ را به عنوان یک قطعه زینتی استفاده کنید و چندان دنبال به کار گرفتن قابلیت های آن نباشید.

اگر احساس کردید شارژ دستگاه رو به پایان است، می توانید حالت Power Reserve را فعال کنید. این حالت، همه ی عملکردهای دستگاه را غیر فعال می کند به جز «نمایش زمان»، اما در عوض عمر باتری ساعت تا چند روز افزایش پیدا می کند.

بهترین تجربه صوتی

صدای اسپیکر اپل واچ در سری چهار ۵۰ درصد بلندتر شده است. علاوه بر این اپل میکروفون را از کنار اسپیکر به سمت دیگر بدنه و پایین دکمه ی چرخان انتقال داده است که این موضوع موقع مکالمه میزان اکو یا پژواک صدا را کاهش می دهد. با این تغییرات حالا میکروفون آنقدر خوب کار می کند که وقتی با کسی تماس می گیرد متوجه نمی شود از طریق آیفون با او صحبت می کنید یا اپل واچ. صدای طرف مقابل هم وضوح خوبی دارد و در این نسل راحت تر از همیشه می توانید از ساعت هوشمند خود برای پاسخ دادن به مکالمات تلفنی استفاده کنید.

اپل واچ سری ۴ هم مثل نسل قبلی تا ۵۰ متر در برابر آب مقاوم است، اما در این نسل هم باید وقتی از استخر یا زیر دوش خارج شدید، قطرات آب را با مکانیزمی که اپل تدارک دیده از سوراخ های اسپیکر خارج کنید. برای این منظور از پایین صفحه به سمت بالا سوایپ کنید تا منوی موسوم به «کنترل سنتر» ظاهر شود. در این منو، آیکونی که عکس قطره ی آب دارد را انتخاب کنید و دکمه چرخان کنار بدنه را بچرخانید تا اسپیکر با پخش صدا قطرات آب را از داخل خود تخلیه کند.

امکانات نرم افزاری جدید

در اپل واچ سری ۴ شاهد واچ فیس های جدید هستیم و این همان جایی است فضای بیشتر صفحه نمایش به درد می خورد. این دو واچ فیس جدید کاملاً ماژولار هستند. در تصویر پایین سمت چپ، دایره ها و ۴ گوشه ی تصویر قابل شخصی سازی هستند. در تصویر پایین سمت راست نیز می توانید ۳ کادر دایره و ۲ کادر مربعی را شخصی سازی کنید.

اطلاعات قابل نمایش در این بخش ها به شرح زیر هستند:

  • زمان طلوع/غروب خورشید
  • کرنومتر
  • وضعیت بازار سهام
  • کنترلر اسپاتیفای
  • یادآورها
  • کنترلر موسیقی
  • وضعیت فاز های ماه
  • ضربان قلب
  • تقویم
  • میانبر اپلیکیشن تمرین تنفس
  • درصد باتری
  • وضعیت کیفیت هوا
  • زنگ ساعت
  • میزان فعالیت فیزیکی کاربر
  • تقویم
  • وضعیت کره زمین
  • میانبر دسترسی به اپلیکیشن واکی-تاکی
  • میزان اشعه ماورای بنفش
  • وضعیت سیاره های منظومه شمسی
  • پیشبینی وضعیت هوا
  • وضعیت وزش باد
  • فعال کردن پایش ورزش
  • ساعت جهانی
  • وضعیت خورشید

چندتایی هم واچ فیس جدید اضافه شده که ماژولار نیستند، اما مثل فیلم، متحرک هستند. یکی از واچ فیس ها حرکت شعله های آتش را نمایش می دهد، دیگری دود و یکی آب.

بعضی از امکانات نرم افزاری جدید نیز به WatchOS 5 مربوط هستند. سیستم عامل ساعت هوشمند اپل در این نسخه نوتیفیکیشن های هر اپلیکیشن را مثل iOS 12 در یک گروه نمایش می دهد. در این نسخه، اپلیکیشن «پادکست» به پلتفرم ساعت هوشمند اپل آمده است. اپلیکیشن واکی-تاکی هم جدید است. با استفاده از این اپلیکیشن می توانید با کسانی که اپل واچ دارند ارتباط صوتی برقرار کنید.

ساعت هوشمند اپل حالا می تواند به شکل خودکار فعالیت ورزشی شما را تخشیص دهد و ثبت کند. چندتایی هم برنامه تمرینی جدید داریم که ورزشهایی مثل یوگا و کوه نوردی را شامل می شوند.

اما مهم تر از همه اینکه به لطف قدرت سخت افزاری اپل واچ جدید، در این نسل همه چیز به سرعت برق و باد انجام می شود و موقع استفاده از دستگاه تقریباً هیچ گیر یا تاخیری مشاهده نمی کنیم.

حساس ترین ساعت اپل

اپل بالاخره در این نسل دقت حسگرهای شتاب سنج و چرخش نما (ژیروسکوپ) را افزایش داده است. حالا شتاب سنج می تواند تا ۳۲ جی نیروی گرانش را اندازه گیری کند و سرعت ثبت داده های مربوط به حرکت تا ۸ برابر افزایش داشته است. این دو حسگر بسیار در عملکرد اپل واچ مهم هستند و تقریباً همه کارکردهای دستگاه به آنها وابستگی دارند، از تشخیص نشستن/ایستادن کاربر گرفته تا شمارش تعداد قدم ها و حتی شناکردن.

بهبود عملکرد حسگرهای دستگاه یک قابلیت جدید را هم امکان پذیر کرده است. اگر اپل واچ سری ۴ را روی مچ داشته باشید و زمین بخورید، دستگاه یک پیام هشدار نمایش می دهد، ۱۵ ثانیه صبر می کند و اگر از شما خبری نشد با شماره اضطراری که در حافظه ذخیره کرده اید تماس می گیرد.

اگر یکبار تجربه زمین خوردن اطرافیان مسن خود را داشته باشید، حتماً می دانید که این ویژگی چقدر می تواند برای کاربران سن بالا مفید باشد. اگر موقع راه اندازی دستگاه سن خود را بالاتر از ۶۵ سال وارد کنید، این ویژگی به شکل پیش فرض فعال می شود، در غیر این صورت خودتان باید به شکل دستی فعالش کنید.

اپل واچ سری ۴ هم مثل نسل قبلی به حسگر ضربان قلب نوری مجهز است، اما دقت این حسگر افزایش داشته اشت. علاوه بر این WatchOS 5 به دستگاه امکان می دهد ضربان قلب غیر عادی را تشخیص و به کاربر هشدار دهد. ساعت هوشمند جدید اپل ضمناً می تواند با استفاده از الکترودهای جدیدی که دارد، با دقت ابزارهای پزشکی از شما نوار قلب تهیه کند و نتیجه را به شکل فایل PDF برای پزشک شما ارسال نماید. البته اپلیکیشن مربوط به این قابلیت هنوز عرضه نشده است.

جمع بندی

ساعت هوشمند اپل همان ساعت همیشگی است، با این تفاوت که حالا از همیشه بهتر شده است. این محصول یکی از لوکس ترین ساعت های هوشمند بازار به حساب می آید و خریدش در این نسل با قیمت های فعلی ارز، بالغ بر ۶ میلیون تومان هزینه دارد.

با پرداخت این هزینه می توانید از قابلیت های جدید دستگاه استفاده کنید، صفحه نمایش بزرگتر با حاشیه اندک، پایش دائمی ضربان قلب و قابلیت گرفتن نوار قلب، حسگرهای داخلی دقیق تر از قبل با قابلیت تشخیص سقوط کاربر، اسپیکر قوی تر و برنامه های تمرینی جدید برای یوگا و کوه نوردی.

اپل واچ پر قدرت ترین ساعت هوشمند بازار است و قابلیت های بسیار متنوعی برای کاربران آیفون دارد، اما از نظر عمر باتری و تنوع واچ فیس ها نسبت به رقبای اندرویدی در رده پایینتری قرار می گیرد. اپل واچ سری ۴ اولین انتخاب کاربرانی به حساب می آید که یک ساعت هوشمند واقعاً لوکس و خوش ساخت با قابلیت های متنوع می خواهند، البته در صورتی که یک آیفون هم برای راه اندازی و استفاده از دستگاه داشته باشند.

نکات مثبت
  • قدرت سخت افزاری و رابط کاربری روان
  • کیفیت ساخت و صفحه نمایش
  • قابلیت تشخیص سقوط
  • قابلیت ثبت نوار قلب
  • بندهای متنوع
  • کیفیت اسپیکر
نکات منفی
  • امکان استفاده فقط با آیفون
  • نداشتن حالت Always On
  • افزایش قیمت نسبت به نسل قبل
  • عدم امکان پایش کیفیت خواب کاربر
  • محدودیت تنوع واچ فیس ها در مقایسه با پلتفرم اندروید
  • عمر باتری کمتر نسبت به برخی محصولات ارزان تر

The post بررسی اپل واچ سری ۴؛ آنچه شما خواسته اید appeared first on دیجیاتو.

بررسی دیجیاتو: سامسونگ گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸؛ چشم سوم

وضعیت گوشی های سری گلکسی A سامسونگ کمی عجیب و غریب شده است. اواخر سال ۲۰۱۴ و ابتدای سال ۲۰۱۵ که برای اولین بار با خانواده گلکسی A آشنا شدیم تکلیف کاملاً روشن بود چون گوشی های گلکسی A3، گلکسی A5 و گلکسی A7 به ترتیب قامت و قدرت مرتب شده بودند. این روند در سال ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ هم تکرار شد جز اینکه یکی دو مدل گلکسی A8 و گلکسی A9 هم آن وسط ها داشتیم.

آخرین روزهای سال ۲۰۱۷ سامسونگ تصمیم گرفت تنوع این خانواده را کم کند و به همین دلیل، گلکسی A8 و مدل پلاس آن را (بررسی دیجیاتو) به جای مدل های قبلی معرفی کرد، ولی با رونمایی از گلکسی A6 و A6 پلاس دوباره اوضاع به هم ریخت. مدل های ۲۰۱۸ گلکسی A7 و گلکسی A9 هم اخیراً به این جمع اضافه شده اند تا کار شما را برای انتخاب مدل مناسب سخت تر کنند، تازه اگر در این بازار رنگارنگ به سامسونگ روی بیاورید.

گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸ حدود دو ماه قبل معرفی شد تا سامسونگ هم به جمع سازندگان گوشی هایی با دوربین سه گانه بپیوندد. این گوشی به بازار فوق العاده رقابتی حدود ۳۰۰ دلار تعلق دارد، جایی که محصولات متنوع و ارزشمندی از برندهای خوش نام چینی مثل هواوی، آنر، شیائومی و اوپو هم دیده می شوند. اما سامسونگ برای متمایز شدن در این بازار چه کرده است؟ بیایید ابتدا مشخصات گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸ را با هم مرور کنیم.

  • بدنه شیشه ای با فریم پلاستیکی
  • نمایشگر ۶ اینچی تمام اچ دی با تراکم ۴۱۱ پیکسل در هر اینچ
  • چیپست ۸ هسته ای و ۱۴ نانومتری اگزینوس ۷۸۸۵
  • ۴ یا ۶ گیگابایت حافظه رم
  • ۶۴ یا ۱۲۸ گیگابایت حافظه داخلی
  • دوربین اصلی سه گانه ۲۴، ۸ و ۵ مگاپیکسلی
  • دوربین سلفی ۲۴ مگاپیکسلی
  • باتری ۳۳۰۰ میلی آمپر ساعتی
  • اندروید ۸ با رابط کاربری سامسونگ اکسپرینس ۹
  • قیمت حدود ۳۰۰ دلار (حدود ۴ میلیون تومان در بازار کشور)

گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸ دو مشخصه اصلی سامسونگ یعنی نمایشگر سوپر امولد و چیپست اگزینوس را با خود دارد و دوربین اصلی سه گانه هم محور اصلی تبلیغات این گوشی به شمار می رود. با این حال سامسونگ چند تصمیم عجیب هم گرفته تا خیلی در مورد این محصول جدید هیجان زده نشوید. در ادامه با بررسی گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸ همراه ما باشید.

مورد عجیب شیشه و پلاستیک

زمانی که برای اولین بار گلکسی A7 را در دست می گیرید سبک بودنش جلب توجه می کند، به خصوص با توجه به اینکه ابعاد گوشی در حد گلکسی اس ۹ پلاس و حتی کمی بزرگ تر از آیفون XS مکس است. از آنجا که پشت و روی گوشی از شیشه ساخته شده، پس این سبک وزنی تنها یک دلیل می تواند داشته باشد. بله، همان طور که حدس می زنید (یا از چند سطر قبل در خاطرتان مانده) قالب اصلی گلکسی A7 پلاستیکی است و سامسونگ برای جلوه دادنش از پوشش براق استفاده کرده، در حالی که تمام گلکسی A های سال قبل و امسال (حتی گلکسی A6 مدل ۲۰۱۸) فریم آلومینیومی یا بدنه یکپارچه فلزی داشتند.

بدنه شیشه ای همان داستان همیشگی را به همراه دارد. اول اینکه کاملاً شکننده است و از آنجا که انتظار نداریم سامسونگ شیشه مقاومی را روی این گوشی به کار گرفته باشد، بنابراین تهیه قاب محافظ برای گلکسی A7 الزامی است (این مورد را جدی بگیرید چون ما شکستن شیشه پشت گوشی ها را به دفعات تجربه کرده ایم). دومین مسئله هم انباشت لک و اثر انگشت روی بدنه دستگاه است که آن هم با قاب محافظ حل می شود ولی همراه آن، تمام زیبایی های گوشی زیر حجاب می رود، به خصوص رنگ آبی دلربایی که برای بررسی در اختیار ما قرار گرفته بود (دقیقاً همین رنگ را پیش تر در گوشی های هواوی و آنر، به خصوص نوا ۳e دیده بودیم).

اگر کاربر قدیمی سامسونگ هستید، دنبال دکمه های تنظیم صدا در سمت چپ بدنه نگردید چون به سمت راست منتقل شده اند. سامسونگ همچنین برای اولین بار (و احتمالاً آخرین بار) به تبعیت از سونی، دکمه پاور مجهز به حسگر اثر انگشت را در بهترین جای ممکن، یعنی لبه ی سمت راست قرار داده که علاوه بر قابلیت دسترسی مناسب، سرعت و دقت خوبی هم دارد. البته صدای کلیک دکمه های ولوم و پاور کمی آزاردهنده است.

دیگر تصمیمات عجیب سامسونگ در گلکسی A7 مانند استفاده از درگاه میکرو USB به جای USB-C و درج لوگوی بزرگ Duos برای اشاره به دو سیم کارت بودن دستگاه در آستانه ورود به سال ۲۰۱۹ میلادی، فقدان هرگونه مقاومت در برابر آب و گرد و غبار با وجود گواهی IP68 در نسل قبلی و دیگر مواردی که برشمردیم، نشان می دهد که گلکسی A7 برخلاف نسل قبل، آن گوشی پریمیومی که انتظارش را داریم نیست و فقط یک موبایل میان رده و نسبتاً ارزان قیمت است که عنوان «دوربین اصلی سه گانه» را یدک می کشد.

بزرگ، درخشان، نه چندان بیکران

نمایشگر درخشان و خوش آب و رنگ گلکسی A7 را می توان یکی از معدود بقایای ابهت خانواده گلکسی A دانست. این صفحه ۶ اینچی سوپرامولد با رزولوشن تمام اچ دی (۲۲۲۰×۱۰۸۰ پیکسل) و تراکم ۴۱۱ پیکسل در هر اینچ به اندازه کافی وضوح و کیفیت دارد که از تماشای هرگونه محتوا روی آن لذت ببرید. حتی اگر این گوشی را کنار پرچمداران سامسونگ مانند گلکسی اس ۹ پلاس یا گلکسی نوت ۹ قرار دهید، تفاوت کیفیت نمایشگر آنقدرها محسوس نیست. البته تفاوت حاشیه اطراف صفحه در مقایسه با پرچمداران به اندازه کافی محسوس است که استفاده از نام بیکران برای این نمایشگر کمی طنزآمیز به نظر برسد.

ما حداکثر روشنایی نمایشگر گلکسی A7 را در حالت دستی حدود ۴۰۰ نیت اندازه گرفتیم که البته در حالت خودکار به حدود ۶۰۰ نیت می رسد. این سطح از روشنایی برای کار کردن با گوشی در اکثر شرایط نوری کفایت می کند و حتی در زیر نور خورشید هم به خاطر نسبت کنتراست بسیار خوب، مشکلی ایجاد نمی شود. نمایشگر همیشه روشن (AOD) و قابلیت فیلتر نور آبی را هم به این موارد اضافه کنید. بدین ترتیب نمایشگر گلکسی A7 را می توان نقطه قوت اصلی آن در نظر گرفت.

پرتوان، اگر خیلی سخت نگیرید

گلکسی A7 گوشی جدیدی است که آخرین نسخه سیستم عامل اندروید را در اختیار ندارد. این گوشی به اندروید ۸٫۰ و رابط کاربری سامسونگ اکسپرینس ۹٫۰ مجهز شده، یعنی همان ترکیبی که الان در گلکسی اس ۹ می بینیم. با این حال پرچمداران اخیر سامسونگ حتماً به اندروید ۹ (و شاید ۱۰) آپدیت می شوند ولی در مورد گلکسی A7 به عنوان یک میان رده نسبتاً ارزان قیمت نمی توان با اطمینان چنین نظری داد.

حالا اگر خیلی روی آپدیت بودن گوشی جدیدتان حساس نیستید، می توانید از تجربه روان و کم نقص اندروید روی یک گوشی با سخت افزار معمولی لذت ببرید. سامسونگ اکسپرینس با همان امکانات همیشگی یکی از بهترین رابط های کاربری اختصاصی دنیای اندروید به شمار می رود. از شخصی سازی تمام بخش های گوشی با تم ها و پس زمینه های مختلف گرفته تا برنامه های اختصاصی مانند گیم لانچر، فولدر ایمن یا گالری که حتماً با آنها آشنا هستید.

علاوه بر اجرای روان اپ های سیستمی و رابط کاربری، گلکسی A7 به راحتی برنامه های ثالث و حتی بازی های گرافیک بالا را هم اجرا می کند اما قبل از نتیجه گیری در مورد توان سخت افزاری، بهتر است ابتدا نگاهی به نتایج بنچمارک این گوشی بیندازیم. ما مثل همیشه برنامه های آنتوتو، گیکبنچ، پی سی مارک و تری دی مارک را روی این دستگاه اجرا کردیم که نتایج به دست آمده را در تصویر زیر می بینید.

سخت افزار اصلی گلکسی A7 با گلکسی A8 (مدل ۲۰۱۸) یکیست، یعنی چیپست ۱۴ نانومتری و ۸ هسته ای اگزینوس ۷۸۸۵، پردازشگر گرافیکی Mali-G71 و چهار گیگابایت حافظه رَم. البته در برخی بازارها می توان گلکسی A7 را با ۶ گیگابایت حافظه رَم خرید. بنابراین نتایج مشابهی را هم در تست های سخت افزاری شاهد هستیم. برای مقایسه باید اشاره کرد که گلکسی A8 در تست های فوق به ترتیب امتیازات ۱۱۵۰۰۰، ۱۵۰۰، ۴۳۶۰، ۵۰۱۹ و ۹۸۰ را به دست آورده است.

همان طور که در بررسی گلکسی A8 هم گفتیم، توان پردازش کلی این گوشی نسبت به نسل قبل (گلکسی A7 مدل ۲۰۱۷) به مراتب بهتر شده اما از نظر قدرت پردازش گرافیکی اندکی ضعیف تر عمل می کند (گلکسی A7 قبلی در تست Sling Shot امتیاز ۱۱۲۵ را به دست آورده است). با این حال ما سه بازی وکتور ۲، شدو فایت ۳ و آسفالت ۹ را روی گلکسی A7 اجرا کردیم که دو مورد اول به صورت کاملاً روان به اجرا درآمدند و آسفالت ۹ هم با تنظیمات متوسط عملکرد رضایت بخشی داشت. بنابراین می توانید برای اجرای معمول بازی های سه بعدی روی این گوشی حساب کنید.

امکانات ارتباطی گلکسی A7 نیاز تمام کاربران را برآورده می کنند: حداکثر سرعت دانلود ۳۰۰ مگابیت بر ثانیه در شبکه موبایل، وای فای دو بانده و بلوتوث ۵٫ خوشبختانه درگاه کارت حافظه این گوشی هم مستقل از دو درگاه سیم کارت است و از کارت هایی با حداکثر ظرفیت ۵۱۲ گیگابایت پشتیبانی می کند.

توانایی پخش صدای گلکسی A7 در همان حدیست که از یک گوشی میان رده با اسپیکر مونو روی لبه پایینی انتظار داریم. افزایش حجم صدا به اعوجاج و نویز منجر می شود و برای تجربه موسیقی با کیفیت باید حتماً از هدفون های حرفه ای استفاده کنید. هدفون موجود درون جعبه این دستگاه هم از نظر کیفیت ساخت و کیفیت صدا در سطح متوسط قرار دارد. جالب اینجاست که گلکسی A7 از استاندارد دالبی اتموس هم پشتیبانی می کند اما نامی از این گوشی در فهرست محصولات وب سایت رسمی دالبی دیده نمی شود، ضمن اینکه فعال کردن این قابلیت تغییر محسوسی را در کیفیت پخش صدا ایجاد نمی کند.

نیم نگاهی به چشم سوم

دوربین اصلی سه گانه را می توان مشخصه اصلی گلکسی A7 نامید که به عنوان نخستین میان رده با این قابلیت معرفی می شود. البته همان طور که در این مطلب هم گفتیم خیلی به تعداد دوربین ها و رزولوشن آنها توجه نکنید، چون موارد مهم تری مثل اندازه و نوع سنسور و گشودگی دیافراگم در کیفیت عکس خروجی نقش دارند. مشخصات چهار دوربین گلکسی A7 به قرار زیر است:

  • دوربین اصلی ۲۴ مگاپیکسلی با ضریب اف ۱٫۷ (احتمالاً ۱/۲٫۸ اینچی)
  • دوربین ثانویه ۸ مگاپیکسلی با لنز فوق عریض و ضریب اف ۲٫۴ (احتمالاً ۱/۴٫۰ اینچی)
  • دوربین تشخیص عمق ۵ مگاپیکسلی با ضریب اف ۲٫۲ (احتمالاً ۱/۵٫۰ اینچی)
  • دوربین سلفی ۲۴ مگاپیکسلی با ضریب اف ۲٫۰ (احتمالاً ۱/۲٫۸ اینچی)

طبق مشخصات فوق می توان گفت که شما عملاً یک دوربین اصلی ۲۴ مگاپیکسلی با کیفیت مطلوب را در اختیار دارید. حالا اگر شرایط نوری کاملاً مناسب بود می توانید از لنز فوق عریض برای ثبت منظره های وسیع استفاده کنید و سنسور تشخیص عمق هم که تحت کنترل شما نیست و در مواقع لزوم، خودش فعال می شود. جمعاً می شود گفت که گلکسی A7 دوتا و نصفی دوربین دارد.

رابط کاربری دوربین گلکسی A7 حالت های عکاسی متعددی را در اختیار شما قرار می دهد که با سوایپ به طرفین فعال می شوند. حالت Pro تنظیمات دستی را فعال می کند که متأسفانه قابلیت فوکوس دستی ندارد. حالت Live Focus برای محو کردن پس زمینه به کار می آید. گزینه ای به نام Scene Optimizer هم دیده می شود که ظاهراً قرار است ۱۹ صحنه مختلف را به شکل هوشمند تشخیص داده و تنظیمات مناسب آنها را اعمال کند، ولی در عمل کار خاصی را انجام نمی دهد. بهتر است از این موارد بگذریم و کیفیت عکس های گلکسی A7 را بررسی کنیم.

همان طور که انتظار می رود، عکس ها در نور کافی بسیار جذاب و خوش آب و رنگ هستند. کنتراست عکس ها نسبتاً خوب است و رنگ ها به زیبایی به نمایش در می آیند. البته جزئیات تصویر به اندازه رقم ۲۴ مگاپیکسل نیست و اگر با بزرگنمایی کامل به عکس نگاه کنید، می بینید پردازشگر تصویر گوشی به نقاشی آبرنگ روی آورده است. مشکل کاهش جزئیات در بزرگنمایی کامل، تقریباً در تمام تصاویر دیده می شود.

با این حال اگر عکس ها را بیش از حد بزرگ نکنید، نتیجه قابل قبولی از دوربین اصلی گلکسی A7 خواهید گرفت. در ادامه چند تصویر دیگر را که با این گوشی در نور کافی ثبت شده اند را می بینید:

اما دوربین ۸ مگاپیکسلی با لنز عریض به چه کار می آید؟ همان طور که از اسمش پیداست، این دوربین با لنز فوق عریض، فضایی به وسعت ۱۲۰ درجه را پوشش می دهد و با استفاده از آن می توانید مناظر وسیعی را ثبت کنید. در تصویر زیر می توانید فضای تحت پوشش دوربین اصلی (سمت راست) و دوربین فوق عریض (سمت چپ) گلکسی A7 را با هم مقایسه کنید.

البته بهتر است از لنز فوق عریض فقط در فضاهای باز استفاده کنید چون در محیط های بسته به خاطر انحنای بیش از حد کناره ها، تصویر حالت نامناسبی خواهد داشت. همچنین توجه داشته باشید که دوربین ثانویه قابلیت فوکوس خودکار ندارد و با فوکوس ثابت عکس می گیرد.

دوربین سوم که در واقع فقط یک سنسور عمق سنج است، وظیفه جداسازی سوژه از پس زمینه را دارد و در این زمینه هم خوب عمل می کند. مقدار محو شدن پس زمینه را می توانید قبل یا بعد از ثبت عکس به دلخواه تنظیم کنید. در زیر عکسی که در دو حالت عادی (راست) و لایو فوکوس (چپ) ثبت شده را می بینید.

البته همچنان علت وجود دوربین سوم برای عمق سنجی در هاله ای از ابهام قرار دارد، چون اکثر شرکت ها از جمله خود سامسونگ می توانند تنها با یک دوربین، این افکت را با همین سطح از دقت، شبیه سازی کنند. به عنوان مثال در ادامه عکس پرتره با دوربین اصلی (به کمک دوربین سوم) و سپس پرتره با دوربین سلفی را می بینید.

حالا نوبت به عکاسی شبانه می رسد، جایی که پیکسل های کوچک و اپرچر بسته آفت دوربین های موبایل هستند. دوربین اصلی گلکسی A7 به خاطر حسگر کوچک و رزولوشن بالا، پیکسل های بسیار کوچکی دارد (حدود ۰٫۹ میکرون) که برای جذب نور در محیط تاریک، کافی نیستند. با این حال اگر صبر و حوصله به خرج دهید می توانید تصاویر قابل قبولی را با آن ثبت کنید. وضعیت دوربین ثانویه کمی بحرانی است، به گونه ای که پیشنهاد می کنیم کلاً قید تصاویر فوق عریض شبانه را بزنید.

 

در مجموع باز هم تأکید می کنیم که دوربین سه گانه گلکسی A7 برای کاربر نهایی آنقدرها هم کاربرد ندارد که سامسونگ روی آن مانور می دهد. بهتر است به جای تعبیه دوربین های متعدد، یک دوربین حرفه ای با سنسور پیشرفته داشته باشیم که در تمام شرایط بتوانیم روی آن حساب کنیم.

همراه یک روزه

گلکسی A7 باتری ۳۳۰۰ میلی آمپر ساعتی لیتیوم-پلیمری دارد که در مقایسه با باتری ۳۶۰۰ میلی آمپر ساعتی نسل قبل و باتری ۳۵۰۰ میلی آمپر ساعتی گلکسی A8 پلاس، به ترتیب ۳۰۰ و ۲۰۰ میلی آمپر ساعت کمتر شده. به همین دلیل شاهد اختلاف ۱ و ۲ ساعته در شارژدهی این گوشی در تست باتری PCMark نسبت به موارد یادشده هستیم.

البته با همین مقدار شارژدهی هم به راحتی می توانید از یک روز کاری سنگین به سلامت عبور کنید. تجربه ما نشان داد گلکسی A7 در صورت استفاده معمول حدود یک روز و نیم دوام می آورد که برای اکثر کاربران کفایت خواهد کرد. متأسفانه علاوه بر تحمل درگاه میکرو USB، باید فقدان فناوری شارژ سریع را هم در این گوشی تحمل کنید. شارژر ۷٫۷۵ واتی همراه گوشی هم به حدود دو ساعت و نیم زمان نیاز دارد تا شارژ باتری گلکسی A7 را از صفر به صد برساند.

هر آنچه گفتیم

گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸ دیگر با انتظارات ما از یک موبایل پریمیوم فاصله گرفته و محصولی که قرار بود فاصله بین میان رده های معمول و پرچمداران را پر کند، حالا فقط یک گوشی متوسط است که به سختی با رقبای چینی دست و پنجه نرم می کند. البته گلکسی A7 موبایل زیبایی است، ولی به نظر من مشتریان این بخش از بازار بیشتر به کارآیی اهمیت می دهند تا زیبایی.

سامسونگ از گلکسی A7 به عنوان یک موبایل عکاسی محور یاد می کند، ولی در این حوزه هم به سختی می توان مزیت رقابتی خاصی را برای این گوشی متصور شد. اول اینکه این گوشی سه تا دوربین ندارد چون یکی از آنها در اختیار شما نیست. دوربین ثانویه با لنز فوق عریض هم فقط در شرایط نوری بی نقص می تواند عکس های لندسکیپ خوبی بگیرد. بنابراین در اکثر شرایط فقط می توانید روی دوربین اصلی ۲۴ مگاپیکسلی حساب کنید که انصافاً در این رده قیمتی، امتیاز قبولی را می گیرد.

فریم پلاستیکی، بدنه شیشه ای شکننده و آسیب پذیر در برابر آب، سخت افزار مشابه نسل قبل و فقدان درگاه USB-C را می توان از جمله مواردی برشمرد که در یک میان رده پریمیوم انتظارشان را نداریم. با این حال نمایشگر فوق العاده، سخت افزار مناسب برای استفاده روزمره، دوربین اصلی با کیفیت، شارژدهی خوب باتری و پشتیبانی از فناوری دالبی اتموس را می توان از نقاط قوت گلکسی A7 برشمرد. در ادامه فهرست نقاط قوت و ضعف این گوشی را مرور می کنیم.

نقاط قوت گوشی سامسونگ گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸
  • وزن کم
  • طراحی زیبا
  • نمایشگر فوق العاده
  • دوربین اصلی با کیفیت
  • دوربین ثانویه با لنز فوق عریض
  • درگاه کارت حافظه مستقل
  • سخت افزار مناسب برای استفاده روزمره
  • شارژدهی مناسب باتری
نقاط ضعف گوشی سامسونگ گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸
  • فریم پلاستیکی
  • بدنه شکننده
  • فقدان مقاومت در برابر آب و گرد و غبار
  • استفاده از درگاه میکرو USB
  • پردازشگر گرافیکی نسبتاً ضعیف
  • عملکرد ضعیف دوربین ثانویه در نور کم
  • فقدان فناوری شارژ سریع

The post بررسی دیجیاتو: سامسونگ گلکسی A7 مدل ۲۰۱۸؛ چشم سوم appeared first on دیجیاتو.

نگاهی به سنسور دوربین های موبایل؛ چرا مگاپیکسل اهمیتی ندارد؟

اگر تا امروز موبایل یا دوربین خریده باشید، واژه ی «مگاپیکسل» را هم شنیده اید که یک عدد احتمالاً دو رقمی هم همراهش می آید. شرکت های سازنده در تبلیغ محصولاتشان روی این عدد خیلی مانور می دهند و در چنین شرایطی حتماً شما هم وسوسه می شوید دوربینی با رزولوشن بالاتر بخرید، اما آیا رزولوشن بیشتر به معنای کیفیت بهتر است؟

روزهای اولیه عکاسی دیجیتال اگر خیلی خوش شانس بودید یک دوربین ۱٫۲ مگاپیکسلی به دستتان می رسید، چیزی در حد وبکم لپ تاپ های امروزی. الان دوربین های کامپکت حدود ۱۵ تا ۲۰ مگاپیکسلی و دوربین های DSLR سطح متوسط هم ۲۰ تا ۲۵ مگاپیکسلی هستند، اما از طرفی بعضی گوشی ها را می بینیم که رزولوشن خیلی بالایی دارند؛ مثل لومیا ۱۰۲۰ با حسگر ۴۱ مگاپیکسلی، یا پرچمداران اخیر هواوی با حسگر ۴۰ مگاپیکسلی. طبیعتاً انتظار ندارید که این گوشی ها بهتر از یک دوربین DSLR عکس بگیرند، بنابراین به سادگی می توان دریافت که رزولوشن به تنهایی کافی نیست. در ادامه این موضوع را بیشتر بررسی می کنیم.

سنسور دوربین چیست؟

سنسور دوربین یا همان حسگر تصویر، یک وسیله الکترونیکی است که اطلاعات نور را پس از عبور از میان دریچه لنز (که به روزنه یا اپرچر معروف است) جمع آوری می کند. این اطلاعات می تواند مواردی نظیر رنگ و شدت نور را در بر بگیرد. مدت زمان جذب نور توسط سنسور هم اهمیت زیادی دارد که از طریق سرعت شاتر تعیین می شود.

یکی دیگر از پارامترهای مهم سنسورهای دوربین، توانایی تقویت اطلاعات نور دریافتی در زمان انتقال به دنیای دیجیتال و ذخیره سازی به عنوان فایل است که با مقدار ISO تعریف می شود. البته این تقویت سیگنال همیشه به بهای افزایش نویز تصویر تمام می شود، در نتیجه بهتر است تا جای ممکن نور ورودی را افزایش دهیم.

حسگرهای تصویر به دو دسته اصلی تقسیم می شوند؛ حسگرهای CMOS (نیم رسانای اکسید فلزی مکمل) و حسگرهای CCD (دستگاه بار جفت شده). در این مطلب نیازی به بیان تفاوت های دو نوع حسگر نیست و فقط کافیست بدانید به دلیل عملکرد بهتر و هزینه کمتر، تقریباً تمام دوربین های دیجیتال کنونی (از جمله دوربین های موبایل) به حسگرهای CMOS مجهز هستند.

حسگرهای CMOS را می توان بر اساس ابعاد فیزیکی (سطح دریافت کننده اطلاعات نور که بر حسب اینچ بیان می شود) و تعداد پیکسل های موجود در سطح (همان مگاپیکسل) دسته بندی نمود.

پیکسل چیست؟

همان طور که گفتیم، سنسور دوربین یک صفحه مستطیلی است که از میلیون ها پیکسل مربعی کوچک تشکیل شده. پیکسل ها وظیفه جمع آوری اطلاعات نور را بر عهده دارند. هر پیکسل فقط یک بخش کوچک از تصویر، یعنی فقط یک رنگ را ثبت می کند و نه بیشتر از آن. نهایتاً ترکیب میلیون ها پیکسل، تصویری که می بینیم را تشکیل می دهد. برای اینکه کارکرد پیکسل ها را بهتر درک کنید، تصویر زیر را که با گلکسی اس ۹ پلاس ثبت شده است ببینید:

همان طور که می بینید با بزرگنمایی کافی مشخص می شود که هر پیکسل فقط یک رنگ خاص را به ثبت رسانده است و هیچ اطلاعات دیگری را ارائه نمی دهد. اگر تمام پارامترهای عکاسی مانند سرعت شاتر، ایزو و اپرچر به درستی تنظیم شده باشند، هر پیکسل دقیقاً همان رنگی را ثبت می کند که عکاس با چشمانش می بیند.

مگاپیکسل که به یک واحد سنجش استاندارد در دنیای تکنولوژی تبدیل شده، به معنای یک میلیون پیکسل است. به عنوان مثال دوربین اصلی گلکسی اس ۹ پلاس که حسگر ۱۲ مگاپیکسلی دارد، عکس هایی با رزولوشن ۳۰۲۴×۴۰۳۲ پیکسل ثبت می کند. با ضرب این دو عدد به رقم ۱۲,۱۹۲,۷۶۸ یا همان ۱۲ مگاپیکسل می رسیم. برای اندازه گیری و نمایش ابعاد پیکسل ها از واحد میکرومتر یا همان میکرون استفاده می کنند. اندازه پیکسل ها از حدود ۱ میکرون در گوشی های موبایل تا حدود ۸٫۴ میکرون در حسگرهای فول فریم متغیر است.

چرا رزولوشن دیگر اهمیتی ندارد؟

واقعیت این است که تمام دوربین های موبایل، رزولوشن کافی و حتی بیش از اندازه دارند. شما تصاویر و ویدیوهای ضبط شده را روی مانیتورهای فول اچ دی یا نهایتاً تلویزیون های ۴K تماشا می کنید، که به ترتیب رزولوشن ۲٫۱ و ۸٫۳ مگاپیکسل دارند، یعنی به مراتب کمتر از رزولوشن دورقمی دوربین موبایل. بنابراین در حالت عادی نمی توان تفاوت رزولوشن یک عکس ۱۲ مگاپیکسلی و یک عکس ۴۰ مگاپیکسلی را تشخیص داد. مثلاً تصویر بالا دو عکس با رزولوشن ۱۲ مگاپیکسل (سمت چپ) و ۶ مگاپیکسل (سمت راست) را روی نمایشگر تمام اچ دی نشان می دهد.

رزولوشن بالاتر از ۸ مگاپیکسل فقط به درد کراپ کردن و بزرگنمایی می خورد. اگر یک گوشی با دوربین ۱۲ مگاپیکسلی داشته باشید، می توانید تصویر خروجی را تا ۵۰ درصد بزرگ کنید و باز هم افت کیفیت محسوسی را روی تلویزیون ها یا نمایشگرهای ۴K احساس نکنید. مثلاً عکس فوق با دوربین ۱۲ مگاپیکسلی گلکسی اس ۹ پلاس ثبت شده؛ سمت چپ عکس با سایز اصلی و سمت راست عکس کراپ شده با بزرگنمایی ۵۰ درصدی را می بینید که تفاوت محسوسی با هم ندارند. بنابراین باید به دنبال فاکتورهای دیگری باشیم که تفاوت کیفیت در عکس دوربین های موبایل را رقم می زنند.

پس چه چیزی اهمیت دارد؟

همان طور که گفتیم، رزولوشن بالا به تنهایی دلیلی بر افزایش کیفیت تصویر نیست و حتی می تواند تأثیر منفی داشته باشد. دو پارامتر مهمی که باید به آنها توجه کنیم، اندازه حسگر و اندازه پیکسل ها هستند. البته هر سه ویژگی فوق یعنی اندازه حسگر، اندازه پیکسل و رزولوشن با یکدیگر ارتباط دارند و هنر سازندگان موبایل (و دوربین) این است که بتوانند ترکیب ایده آلی از این سه را در محصولشان به کار بگیرند.

هدف اصلی این است که پیکسل ها را بزرگ تر کنیم، چون پیکسل بزرگ تر به معنای توانایی بیشتر برای جذب اطلاعات نور است و نویز کمتر و کارآیی بهتری را در نور کم به همراه خواهد داشت. البته نمی توانیم پیکسل ها را بیش از حد بزرگ کنیم، چون در این صورت رزولوشن نهایی عکس ها خیلی پایین می آید. از طرفی اگر رزولوشن را بیش از حد افزایش دهیم، اندازه پیکسل ها کوچک و کوچک تر خواهد شد و توانایی جذب نور آنها تا حدی کاهش خواهد یافت که فقط زیر نور آفتاب می توان عکس مناسبی را ثبت کرد.

اگر بخواهیم هم رزولوشن و هم اندازه پیکسل ها را افزایش دهیم، تنها یک راه پیش رو داریم: حسگر بزرگ تری را به کار بگیریم، یعنی همان کاری که نوکیا در مدل های ۸۰۸ PureView و لومیا ۱۰۲۰ انجام داد. کافیست به تصویر زیر نگاه کنید تا ابعاد حسگرهای غول پیکر این دو گوشی در مقایسه با حسگرهای معمول آیفون ها و گلکسی ها دستتان بیاید.

هواوی هم در پرچمداران جدیدش یعنی پی ۲۰ پرو و میت ۲۰ پرو از همین راهکار استفاده کرده و حسگر ۱/۱٫۷ اینچی با رزولوشن ۴۰ مگاپیکسل را به کار گرفته تا بتواند در صدر جدول DxOMark جا خوش کند. در زیر تصویر سه دوربین اصلی پی ۲۰ پرو را می بینید. حسگر اصلی ۱/۱٫۷ اینچی در وسط، حسگر مونوکروم ۱/۲٫۷ اینچی در سمت چپ و حسگر تله فوتوی ۱/۴ اینچی در سمت راست قرار گرفته است.

سنسور دوربین های گوشی هواوی پی ۲۰ پرو

اما نکته مهم اینجاست که حتی چنین حسگر بزرگی هم برای رزولوشن ۴۰ مگاپیکسل کافی نیست و پیکسل های سنسور ۱/۱٫۷ اینچی هواوی هم به خاطر ابعاد کوچک، به تنهایی در جذب نور موفق نیستند. هواوی برای جبران این موضوع از فناوری Quad Bayer و روش «پیکسل بینینگ» استفاده کرده که معایب و مزایای خودش را دارد و در موقعیت مناسب به آن خواهیم پرداخت.

گفتنیست سونی هم به تازگی اولین سنسور ۴۸ مگاپیکسلی دنیای موبایل را معرفی کرده است. این سنسور ۱/۲ اینچی با پیکسل های ۰٫۸ میکرونی از فناوری Quad Bayer و پیکسل بینینگ استفاده می کند ولی برای ارزیابی کیفیت آن در شرایط نوری مختلف باید منتظر بمانیم.

آیا افزایش اندازه حسگر ضرورت دارد؟

طراحی و ساخت موبایل همین حالا هم با مشکلات و چالش های متعدد فنی و مهندسی روبروست؛ حالا اگر بخواهیم سنسور دوربین ها را هم بزرگ تر کنیم، اوضاع سخت تر خواهد شد. ظاهراً سازندگان برتر دنیای موبایل یعنی سامسونگ، اپل و گوگل هنوز چنین نیازی را احساس نکرده اند، چون اگر نگاهی به مشخصات دوربین جدیدترین محصولات آنها یعنی گلکسی اس ۹ و اس ۹ پلاس، گلکسی نوت ۹، آیفون XS و پیکسل ۳ بیندازیم، می بینیم همگی به حسگر ۱/۲٫۵ اینچی ۱۲ مگاپیکسلی مجهزند.

حسگرهای دوربین سامسونگ گلکسی اس ۹ پلاس

با این ترکیب، اندازه هر پیکسل به ۱٫۴ میکرون می رسد که در حال حاضر رقم ایده آل برای گوشی های موبایل است. جالب اینجاست که اکثر محصولات رده بالای فهرست DxOMark (مواردی که گفتیم به علاوه اچ تی سی +U12، شیائومی می میکس ۳ و می ۸) هم از سنسوری با همین مشخصات استفاده می کنند.

در نتیجه بیشتر شرکت ها تلاش خودشان را روی بخش نرم افزاری معطوف کرده اند تا بتوانند از همین حسگر معمول بهترین نتیجه را بگیرند. در واقع اهمیت الگوریتم های پردازش تصویر برای تولید عکس نهایی اگر بیشتر از ویژگی های سخت افزاری نباشد، کمتر نیست. مثلاً سونی در پرچمداران چند سال اخیرش از حسگر بزرگ ۱/۲٫۳ اینچی Exmor RS با رزولوشن ۱۹ مگاپیکسل استفاده کرده ولی اثری از نام محصولاتش در لیست DxOMark به چشم نمی خورد. در مقابل گوگل بدون افزایش تعداد دوربین ها همیشه رده های بالای جدول مورد بحث را به خود اختصاص می دهد.

جمع بندی

همان طور که گفتیم رزولوشن به تنهایی عدد نامفهومی است و فقط در کنار دیگر مشخصات سخت افزاری دوربین معنا پیدا می کند. بنابراین اولین و مهم ترین عدد در مشخصات دوربین موبایل، اندازه پیکسل است که طبق قانون «هرچه بزرگ تر، بهتر» جواب می دهد، هرچند شرکت های سازنده معمولاً آن را به وضوح اعلام نمی کنند.

پس از آن باید توجه ویژه ای به گشودگی دیافراگم داشته باشیم چون هرچه اپرچر بازتر باشد، نور دریافتی حسگر و کیفیت عکس خروجی (به ویژه در نور کم) بهتر خواهد بود. قابلیت تغییر اپرچر امکانات زیادی را در اختیار شما قرار می دهد اما فعلاً فقط پرچمداران اخیر سامسونگ یعنی گلکسی اس ۹، گلکسی اس ۹ پلاس و گلکسی نوت ۹ به این ویژگی مجهز هستند. در این مطلب به شکل ویژه به قابلیت تغییر گشودگی دیافراگم در گلکسی اس ۹ پرداخته ایم.

نهایتاً باید مواردی نظیر قابلیت بزرگنمایی اپتیکال، توانایی ذخیره عکس با فرمت خام (RAW) و تنظیمات دستی کامل را در نظر گرفت که البته در اکثر پرچمدار کنونی بازار حضور دارند و نمی توان آنها را به تنهایی، مزیتی رقابتی به شمار آورد.

The post نگاهی به سنسور دوربین های موبایل؛ چرا مگاپیکسل اهمیتی ندارد؟ appeared first on دیجیاتو.

بررسی دیجیاتو: روتر ۴G دی لینک DWR-953 نسخه B1

شما یادتان نمی آید اما روزگاری بود که برای دریافت اینترنت باید چندین مدرک شناسایی ارائه می کردیم و مدتها منتظر می ماندیم تا نتیجه مشخص شود. حالا هرجا سیگنال مخابراتی وجود داشته باشد اینترنت در دسترس شماست. مودم های متنوعی برای این منظور در بازار وجود دارند که به شما امکان می دهند اینترنت سیم کارت را در شبکه وای-فای اشتراک گذاری کنید. در این بررسی نگاهی داریم به امکانات یکی از روتر های جدید ۴G که ساخت D-Link است و به زودی وارد بازار ایران می شود. با بررسی روتر ۴G دی لینک مدل DWR-953 نسخه B1 همراه باشید.

  • ویژگی های روتر DWR-953 در یک نگاه:
  • دارای ۴ درگاه LAN و یک WAN
  • دارای دو آنتن ۴G خارجی جداشونده با قدرت ۳ دسیبل
  • دارای دو آنتن WiFi 5 GHz داخلی با قدرت ۳ دسیبل
  • دارای دو آنتن WiFi 2.5 GHz داخلی با قدرت ۳ دسیبل
  • پشتیبانی از اتصال ۳۲ دستگاه همزمان
  • پشتیبانی از استاندارد AC1200
  • مجهز به قابلیت Internet Failover Protection
  • پشتیبانی از سیم کارت در ابعاد استاندارد
  • (سیم کارت نانو یا میکرو در صورت استفاده از آداپتور تبدیل)

طراحی و امکانات

از روتر DWR-953 دو نسخه در ایران موجود است. مدلی که قبل تر وارد بازار شده بود به شکل خوابیده روی میز قرار می گیرد و از نظر ظاهری شبیه مودم های ADSL است، اما مدل دوم که در این بررسی می بینیم قرار است با نسخه سخت افزاری B1 به بازار ایران وارد شود. این نسخه هرچند از نظر سخت افزاری با مدل قبلی اشتراک زیادی دارد، اما از نظر ظاهری کاملاً متفاوت ساخته شده است.

این مدل نسبت به قبلی ظاهر مدرن تری دارد و به شکل ایستاده روی میز قرار می گیرد. بدنه ی دستگاه از پلاستیک براق است و اثر انگشت زیادی جذب می کند، اما خوشبختانه قرار نیست کسی زیاد این ابزار را لمس کند. ابعاد کلی بدنه نیز ۱۹ در ۱۷ سانتیمتر است که چندان غول پیکر به حساب نمی آید. ضمناً پایه ی این دستگاه جدا نمی شود و امکانی برای نصب روی دیوار در نظر گرفته نشده است.

تمام چراغ های دستگاه در نمای روبروی بدنه قرار دارند و به ترتیب عملکردهای زیر را نمایش می دهند:

  • خاموش یا روشن بودن دستگاه
  • قطع یا وصل بودن اتصال اینترنت
  • فعال بودن شبکه وایفای ۵ یا ۲/۴ گیگاهرتزی
  • فعال بودن شبکه مخابراتی ۴G یا ۳G/2G
  • فعال بودن شبکه های LAN و WAN
  • دریافت SMS جدید
  • تعداد خط های آنتن

تمام کلیدها در کناره های بدنه هستند، یکی برای فعال کردن WAN و دیگری برای استفاده از WPS و یک سمت و دکمه ی خاموش و روشن کردن دستگاه در سمت دیگر. درگاه سیم کارت نیز در همین قسمت قرار گرفته است.

در نهایت به درگاه ها می رسیم که پشت بدنه قرار دارند، یک درگاه برای اتصال آداپتور، یک درگاه WAN و چهار درگاه LAN. درگاه USB نیز در این سطح قیمت ویژگی مرسومی به حساب نمی آید و اثری از آن روی بدنه به چشم نمی خورد.

پشت بدنه دو آنتن ۴G با توان ۳ دسیبل وجود دارند که در صورت نیاز به مدل های قوی تر می توانید آنها را تعویض کنید. برای هر کدام از شبکه های وایفای ۵ و ۲/۴ گیگاهرتزی نیز دو آنتن با توان ۳ دسیبل در نظر گرفته شده که داخل بدنه قرار دارند و قابل تعویض نیستند. (مدل قبلی DWR-953 به جای دو آنتن داخلی ۵ گیگاهرتزی، یک آنتن خارجی داشت و به همین دلیل AC750 بود در حالی که مدل جدید AC1200 است).

راه اندازی و پنل ادمین

برای راه اندازی اولیه روتر DWR-953 کافی است آنتن های جداشونده را به پشت بدنه متصل کنید، آداپتور را به برق بزنید و یک سیم کارت فعال را داخل شیار مربوطه قرار دهید. به همین راحتی هرجا سیگنال مخابراتی وجود داشته باشد اینترنت همراه شما خواهد بود. اما برای دسترسی به تنظیمات دستگاه یا ایجاد تغییرات باید به کنترل پنل ادمین مراجعه کنید. آی پی که زیر روتر نوشته شده را داخل مرورگر وارد کنید تا کنترل پنل و منوی تنظیمات دستگاه ظاهر شوند.

بعد از وارد کردن نام کاربری و کلمه عبور (که زیر روتر نوشته شده اند) وارد صفحه ی Home در پنل ادمین دستگاه می شوید. در این بخش نمایی کلی از وضعیت روتر و برخی از تنظیمات را مشاهده می کنید، از جمله اینکه دستگاه به کدام شبکه مخابراتی وصل است و چند خط آنتن دارد، شبکه وای-فای روی کدام فرکانس فعالیت می کند، نسخه فرمور چند است و شبکه LAN در چه وضعیتی قرار دارد.

با کلیک روی سربرگ هایی که بالای تصویر هستند به بخش های مختلف تنظیمات وارد می شوید که به شرح زیر هستند:

  • بخش اینترنت:
  • تغییر تنظیمات سیم کارت از جمله وارد کردن APN یا وارد کردن پین کد سیم کارت
  • راه اندازی شبکه WAN
  • بخش وای-فای:
  • تغییر نام و گذرواژه شبکه وای-فای
  • تنظیمات امنیت شبکه وای-فای
  • فیلتر کردن مک آدرس ها
  • تنظیم پهنای باند شبکه وای-فای
  • تنظیمات WPS
  • بخش LAN:
  • تنظیمات شبکه LAN از جمله تغییر IP و تنظیمات DHCP
  • بخش Advanced:
  • شامل تنظیمات NAT، فایروال، UPnP، اترنت، DNS داینامیک، QoS و موارد بیشتر
  • بخش System:
  • برای تنظیم ساعت و تاریخ، گذرواژه ادمین، بروزرسانی فرمور، مشاهده پیام ها، پینگ و…

اگر تاکنون با کنترل پنل روترهای D-Link کار کرده باشید اینجا هم محیط آشنایی در اختیار دارید. کنترل پنل این شرکت از طراحی قابل قبول و دسته بندی های مرتبی برخوردار است که پیدا کردن گزینه های مختلف را در منوی تنظیمات ساده می کند، اما چندتایی هم نکته ی منفی وجود دارد. اول اینکه پنل روتر B1 نسبت به روتر DWR-953 که پیش از این در بازار وجود داشت کمی کند تر است و زمانی که روی یکی از بخش های منو کلیک می کنید چند لحظه ای طول می کشد تا به آن صفحه منتقل شوید.

نکته ی بعدی اینکه وقتی یک کد USSD فارسی ارسال می کنید، پاسخ کد به شکل کاراکترهایی ناخوانا نمایش داده می شود. در این صورت باید سیم کارت را از روتر خارج کنید و داخل دستگاه دیگری قرار دهید تا بتوانید از منوهای کد USSD استفاده کنید.

خوشبختانه دستگاه از SMS فارسی پشتیبانی می کند، هرچند اگر پیام طولانی باشد آن را به چند قسمت تقسیم می کند.

عملکرد

این روتر مثل بسیاری از مدل های دیگر با سیم کارت هایی در اندازه معمولی (سایز مینی یا استاندارد) پشتیبانی می کند (سیم کارت هایی که سالیان دور در گوشی هایی مثل نوکیا ۱۱۰۰ و سونی اریکسون ۸۱۰ قرار می دادیم) پس اگر روتر شما نانو یا میکرو باشد برای قرار دادن آن داخل روتر به یک آداپتور یا پوکه ی خالی سیم کارتی دیگر احتیاج دارید.

برای بررسی عملکرد دستگاه سرعت اتصال را در شبکه مخابراتی همراه اول و ایرانسل امتحان کردیم. محل تست ساختمان اداری در منطقه جردن تهران بود. جالب اینکه روتر DWR-953 با وجود دو آنتن ۴G خارجی تا حد زیادی نسبت به جابجایی و تداخل فرکانسی حساس است. حتی ۲۰ سانتیمتر جابجایی می تواند سرعت اتصال را چندین مگابیت تغییر دهد.

اما بعد از کمی جابجایی و پس از پیدا کردن بهترین نقطه (ترجیحاً نزدیک پنجره و دور از فرستنده های بی سیم دیگر) روی شبکه همراه اول به سرعت های زیر دست پیدا کردیم:

 در شبکه همراه اول وقتی روی باند ۲/۴ گیگاهرتزی به وای-فای متصل هستیم سرعت اتصال از حدود ۲۰ مگابیت در ثانیه بالاتر نمی رود. روی باند ۵ گیگاهرتزی سرعت کمی بالاتر از ۳۰ مگابایت نیز قابل دستیابی است، اما برای رسیدن به سرعت بالاتر باید از ابزاری کمک بگیرید که چیپ مخابراتی پیشرفته تری داشته باشد، مثلاً گوشی نوت ۸ (بررسی دیجیاتو) که از استاندارد CAT16 پشتیبانی می کند و سرعت اتصالش در همین نقطه به خدود ۴۰ مگابیت در ثانیه می رسد.

در شبکه ایرانسل شرایط برعکس است. روی باند ۵ گیگاهرتزی سرعت اتصال از حدود ۲۰ مگابیت بالاتر نمی رود اما روی باند ۲/۴ گیگاهرتزی سرعت بالاتر از ۳۰ مگابیت در ثانیه نیز قابل دستیابی است. در همین نقطه گوشی نوت ۸ با سرعت ۶۵ مگابایت در ثانیه به شبکه مخابراتی متصل می شود و سرعت اتصال در گوشی میت ۱۰ (بررسی دیجیاتو) به دلیل فناوری جدیدتر تا ۸۵ مگابایت نیز می رسد، اما طبعاً نباید انتظار دستیابی به چنین سرعت هایی را با روتر دی لینک داشته باشید.

جمع بندی

مودم روتر DWR-953 راه اندازی ساده ای دارد و کنترل پنل دستگاه به خوبی طراحی شده است. این محصول ۴ درگاه LAN و یک WAN دارد و از امکانات معمول روتر ها در این سطح قیمت پشتیبانی می کند. به لطف پشتیبانی از استاندارد AC1200 می توانید داده ها را با سرعت بالایی روی شبکه بی سیم با این مودم تبادل کنید. دو آنتن خارجی با قدرت ۳ دسیبل نیز وظیفه دریافت امواج مخابراتی از شبکه ۴G را بر عهده دارند، در نتیجه اگر منطقه شما آنتن دهی خوبی ندارد می توانید آنها را با مدل های قوی تر تعویض کنید. این محصول به زودی با گارانتی انحصاری شرکت آونگ به بازار عرضه می شود.

نکات مثبت
  • ظاهر مدرن
  • راه اندازی آسان
  • طراحی کنترل پنل
  • قیمت مناسب
  • مجهز به Internet Failover Protection

نکات منفی

نکات منفی
  • کند بودن کنترل پنل
  • حساس به جابجایی
  • نداشتن درگاه USB
  • نداشتن قابلیت نصب روی دیوار

The post بررسی دیجیاتو: روتر ۴G دی لینک DWR-953 نسخه B1 appeared first on دیجیاتو.

بررسی iOS 12 توسط یک کاربر اندروید

آپدیت iOS 12 چند وقتیست که از سوی اپل برای آیفون، آیپد و آیپاد تاچ منتشر شده و روی بخش اعظم محصولات این شرکت نصب شده است. اگر آیفون دارید به احتمال زیاد شما هم این آپدیت را دریافت کرده اید و می دانید که از جنبه ظاهری تغییرات چشمگیری را در آن نمی بینیم، چون خود اپل هم قبلاً گفته بود که iOS 12 بیشتر روی افزایش کارآیی و پایداری عملیات تمرکز می کند.

این اقدام کاملاً بجا و حساب شده است، چون iOS 11 تا حدودی با مشکلات ریز و درشت مواجه بود و اپل طی یک سال گذشته سعی داشت به نحوی آنها را رفع و رجوع کند. یکی از مهم ترین این مشکلات، کاهش کارآیی دیوایس های قدیمی بود که بسیاری از کاربران را عصبانی کرد. بنابراین تعجبی ندارد که اپل پس از دگرگونی محصولات سخت افزاری اش، حالا به نرم افزار بپردازد.

قابلیت های متعدد آپدیت iOS 12 به مرور و از طریق آپدیت های بتا شناخته شده بودند و به نظر می‌ رسید که مرور چندباره آنها صرفاً جذابیتی در بر ندارد. به همین دلیل از زمان انتشار iOS 12، دیجیاتو یک آیفون ۱۰ در اختیار من -به عنوان کاربری نیمه حرفه‌ای که حدود ۷ سال فقط از اندروید استفاده کرده- گذاشت. اکنون هدف همین مطلب این است تا پس از دو هفته استفاده از آیفون ۱۰ و iOS 12، نگاهی داشته باشیم به قابلیت‌هایی که به چشم یک کاربر اندروید جذاب می‌آیند. البته همان طور که می دانید، سیستم عامل موبایل های هوشمند در روند تکامل با قرض گرفتن ویژگی های شاخص، شباهت زیادی با هم پیدا کرده اند و اگر یکی از آنها را استفاده کرده باشید، به راحتی می توانید با بقیه هم کار کنید.

آغاز مهاجرت

تنظیمات اولیه آیفون چندان متفاوت با گوشی های اندرویدی نیست، به شرط اینکه اپل آیدی داشته باشید. در غیر این صورت باید اپل آیدی بسازید که کمی سخت تر از ساختن اکانت گوگل است. جالب اینجاست که در زمان راه اندازی اولیه، بدون نیاز به ابزار تغییر دهنده IP احراز هویت می شوید ولی پس از آن تمام مراحل احراز هویت فقط با وی پی ان ممکن است، و بدتر اینکه اپل شما را راهنمایی نمی کند. صرفاً در صورت مواجهه با پیغام خطا باید مراحل را دوباره با وی پی ان تکرار کنید.

از طرفی اگر مثل من به سرویس های گوگل مثل مخاطبین، یادداشت ها، تقویم، نقشه و مانند اینها وابسته باشید، انتقال همه آنها به iOS کار طاقت فرساییست و حتی ممکن است از خیرش بگذرید. حجم بسیار زیاد اپلیکیشن ها هم یکی دیگر از نکات جالب توجه در iOS است که گاهی اوقات تا سه برابر حجم همین برنامه در اندروید می رسد. البته همین حجم بالای برنامه ها به iOS کمک می کند تا سرعت بهتری نسبت به اندروید داشته باشد. سرعت بالای رابط کاربری و اجرای سریع اپ ها، یکی از لذت بخش ترین مواردیست که هنگام مهاجرت به آیفون تجربه خواهید کرد.

حسگر اثر انگشت هم یکی دیگر مواردیست که در صورت مهاجرت به آیفون های جدید، باید با آن خداحافظی کنید. البته فناوری تشخیص چهره Face ID آیفون هنوز رقیبی در دنیای اندروید ندارد و در ۹۰ درصد مواقع به درستی عمل می کند، به خصوص در آیفون XS که سرعت و دقت بسیار بیشتری دارد. با این حال کمی طول می کشد فقدان حسگر اثر انگشت را باور کنید.

پشتیبانی مثال زدنی اپل از محصولاتش را هم نباید فراموش کرد. در حالی که اکثر پرچمداران اندرویدی هنوز منتظر آپدیت جدید سیستم عامل خود هستند، اپل تقریباً تمام آیفون هایش را به iOS 12 آپدیت کرده است. در واقع هر دستگاه که iOS 11 را دریافت کرده، حالا می تواند به iOS 12 هم آپدیت شود و اپل هم وعده داده کارآیی همه این دستگاه ها به شکل محسوسی بهبود پیدا کند. برای مقایسه می توان به نکسوس ۵ و آیفون ۵S اشاره کرد که همزمان در سال ۲۰۱۳ معرفی شدند، ولی گوگل پشتیبانی از نکسوس ۵ را حدود سه سال قبل به طور کامل متوقف کرد.

تجربه استفاده از آیفون و iOS 12 نشان داد تغییرات بنیادین iOS 12 بیش از آنکه به چشم کاربر عادی بیاید، به توسعه دهندگان ثالث مربوط می شود و امکانات ویژه ای را برای اپلیکیشن ها، سیری، یادگیری ماشین یا واقعیت افزوده در اختیار آنها قرار می دهد. بیایید این تغییرات را در ادامه مرور کنیم و ببینیم که آپدیت iOS 12 چه قابلیت های جدیدی دارد.

نوتیفیکیشن ها

یکی از تغییراتی که در iOS 12 بیشتر از بقیه جلب توجه می کند، بخش اعلان هاست. البته فقط به شکل ظاهری، وگرنه تفاوت چندانی در نحوه کار کردن با آنها به وجود نیامده. اپل حالا اعلان های مربوط به یک برنامه را برای شما گروه بندی کرده و آنها را در صفحه قفل یا صفحه اعلان نمایش می دهد. وقتی یک گروه را لمس کنید، اعلان های داخل آن باز می شوند، سپس می توانید با فشردن دکمه show less آنها را به حالت قبل برگردانده یا با فشردن دکمه ضربدر کل اعلان ها را حذف کنید.

البته برای کاربران قدیمی اندروید گروه بندی اعلان ها خیلی تازگی ندارد و هر سازنده ای به شیوه خودش این قابلیت را پیاده سازی می کند، ولی تعامل با آنها و مدیریتشان در iOS 12 کمی منطقی تر است. این قابلیت برای افرادی که اعلان های زیادی در طول روز دریافت می کنند خوشحال کننده خواهد بود و اپل هم سه حالت مختلف را برایتان در نظر گرفته است. برای دسترسی به این حالت ها باید به منوی تنظیمات و قسمت اعلان ها بروید، ولی متأسفانه گزینه ای برای اعمال تنظیمات روی همه ی اپلیکیشن ها وجود ندارد و هر اپ به شکل جداگانه تنظیم می شود.

حالت پیش فرض برای نمایش اعلان ها یعنی حالت Automatic اعلان های هر اپ را به شکل دسته بندی شده نشان می دهد، اما گاهی اوقات بنا به دلایلی نامشخص، بعضی اعلان ها خارج از گروه به نمایش در می آیند. احتمالاً سیستم عامل و سازنده اپلیکیشن بسته به اهمیت موضوع، ترجیح می دهند بعضی موارد را جداگانه به اطلاع کاربر برسانند. اگر حالت by app را انتخاب کنید، تمام اعلان های هر برنامه بدون استثنا در یک گروه به نمایش در می آیند و نهایتاً گزینه off وضعیت نمایش جدید را غیر فعال کرده و همه چیز را به نسخه های قبلی iOS بر می گرداند.

اپل تنظیمات دیگری را هم برای اعلان ها در نظر گرفته که با سوایپ به چپ روی اعلان و انتخاب گزینه Manage دیده می شوند. حالت Deliver Quietly اعلان را فقط در مرکز اعلان نشان می دهد و نشانه دیگری از آن وجود نخواهد داشت (در لاک اسکرین، بنر شناور، صدای اعلان یا نشان روی آیکن برنامه). همچنین می توانید از این قسمت، اعلان های مربوط به آن برنامه را خاموش کنید.

البته کاربران عادی معمولاً به ندرت سراغ تنظیمات مجزای نوتیفیکیشن های هر برنامه می روند و بیشتر به همان حالت پیش فرض قناعت می کنند. در واقع سازوکار سیستم اعلان جدید iOS 12 به هیچ وجه پیچیده نیست و حتی اگر به تازگی یکی از گوشی های اپل را در دست گرفته باشید، به راحتی از آن سر در می آورید، ولی در صورت تمایل می توانید آن را غیر فعال کرده و به وضعیت قبلی درآورید.

میانبرهای سیری

اپلیکیشن Shortcuts یکی از جدیدترین تلاش های اپل برای افزایش تعامل کاربران با دستیار صوتی هوشمندش یعنی سیری (Siri) محسوب می شود. البته قبلاً در دیجیاتو به طور مفصل در مورد میانبرهای سیری و کاربردشان صحبت کردیم. این اپلیکیشن به شکل بی سابقه ای دسترسی توسعه دهندگان به سیری را فراهم می کند و احتمالاً به مرور شاهد اعلان هایی از سوی برنامه های مختلف خواهیم بود که میانبرهای کاربردی خودشان را به شما پیشنهاد می دهند.

نکته مهم اینکه اپلیکیشن Shortcuts به شکل پیش فرض همراه iOS 12 نصب نمی شود و خودتان باید آن را دریافت کنید. اگر قبلاً با برنامه Workflow کار کرده اید، احتمالاً محیط آشنایی را پیش رو خواهید داشت. در این اپ می توانید یک فرایند چند مرحله ای متشکل از اپ ها و سرویس های مختلف را برای رسیدن به یک نتیجه مشخص تعریف کنید. البته شاید در ابتدا هیچ ایده ای از ایجاد میانبر جدید نداشته باشید، به همین دلیل اپل مجموعه ای آماده از میانبرها را در بخش Gallery قرار داده تا به کمک آنها میانبرهای کاربردی را پیاده کنید.

به عنوان مثال میانبری به نام Heading to Work با استفاده از برنامه های نقشه، تقویم، موزیک و همچنین موقعیت مکانی، می تواند زمان رسیدن شما به مقصد را تخمین بزند، برنامه روزتان را اعلام کند، پلی لیست محبوبتان را پخش نماید و مسیریابی را انجام دهد. فقط کافیست از سیری بخواهید این میانبر را اجرا کند.

اگرچه Shortcuts پتانسیل فوق العاده ای برای ساده سازی کارها و اجرای عملیات پیچیده دارد، ولی به نظر می رسد که پیاده سازی میانبرهای اختصاصی برای کاربران عادی کمی پیچیده باشد. به همین دلیل باز هم وظیفه اصلی بر دوش توسعه دهندگان است تا میانبرهای جدید و کاربردی را ایجاد کرده و آنها را به کاربران پیشنهاد دهند.

به عنوان کاربری که تازه به شکل جدی از آیفون استفاده می‌کند و تا کنون زیاد در مورد خنگ بودن سیری شنیده، این دستیار صوتی در iOS 12 چندان هم غیرهوشمند عمل نمی‌کند و می تواند بر اساس عادات روزمره شما، پیشنهاداتی را ارائه کند؛ مثلاً اگر در برنامه Messages با یکی از مخاطبین قرار شام بگذارید، سیری با خواندن متن گفتگو از موضوع آگاه شده و شاید بعداً این قرار را به شما یادآوری کند، حتی اگر آن را در تقویم ثبت نکرده باشید. یا اینکه اگر هر روز در ساعتی مشخص با استفاده از برنامه خاصی غذا سفارش می دهید، سیری می تواند بخشی از کار را بر عهده بگیرد.

البته احتمالاً دخالت های سیری به تدریج آزاردهنده خواهد شد و تنها دو راه پیش روی شما خواهد گذاشت: یا این پیشنهادات عمدتاً غیر کاربردی را در طول روز تحمل کنید یا آنها را به طور کامل غیر فعال نمایید. از طرفی، قابلیت های اینچنینی توسط گوگل اسیستنت هم اجرا می شود و کاربران حرفه ای اندروید کم و بیش آنها را تجربه کرده اند. طی چند هفته ای که با iOS 12 کار کردم، هیچ پیشنهاد منطقی و کاربردی از سیری دریافت نکردم، همان طور که گوگل اسیستنت هم -دست کم در ایران- نقش مفیدی را ایفا نمی کند.

اسکرین تایم

شرکت های تکنولوژی مدتهاست تمام تلاش خود را می کنند تا محصولاتشان را در تمام ابعاد زندگی ما جا دهند؛ از طرفی چند وقتیست که بحث اعتیاد به گجت ها، به ویژه اعتیاد کودکان به موبایل راه افتاده و حالا همین شرکت ها مجبورند [حداقل در ظاهر] تلاش کنند تا میزان استفاده شما از گوشی را کاهش دهند. دو شرکت اصلی این حوزه یعنی گوگل و اپل، هرکدام به نوعی به این میدان قدم گذاشته اند و پس از پلتفرم Digital Wellbeing گوگل، در iOS 12 هم شاهد Screen Time هستیم.

قابلیت اسکرین تایم در iOS 12 به شما کمک می کند تا میزان و نحوه استفاده کودکانتان از آیفون را مدیریت کنید و حتی برای خودتان هم محدودیت هایی قائل شوید. اسکرین تایم که در منوی تنظیمات قرار گرفته، به صورت پیش فرض غیر فعال است و ابتدا باید آن را تنظیم کنید. هنگام تنظیم اولیه، اپل از شما می پرسد که این ویژگی را برای خودتان فعال کند، یا برای یکی دیگر از اعضای خانواده. البته بعداً هم می توانید اپل آیدی فرزندانتان را اضافه کنید.

در صفحه اصلی اسکرین تایم با نموداری مواجه می شوید که میزان استفاده شما از اپلیکیشن های مختلف را بر اساس دسته بندی آنها نشان می دهد؛ اینکه چه مقدار زمان را صرف شبکه های اجتماعی کرده اید و چقدر در حوزه بهره وری فعالیت داشته اید و چقدر بازی کرده اید. با لمس کردن این نمودار خطی به صفحه دیگری می روید که اطلاعات دقیق تری را برای روز جاری یا هفت روز اخیر نمایش می دهد، از جمله اینکه هر اپلیکیشن چه مقدار از زمان شما را گرفته، چند بار گوشی را برداشته اید و چه تعداد نوتیفیکیشن از برنامه های مختلف دریافت کرده اید.

اپل همچنین تنظیماتی را برای محدود کردن بعضی اپ ها در ساعات خاصی از شبانه روز یا حداکثر زمان استفاده از یک برنامه در طول روز فراهم کرده. در واقع اسکرین تایم را می توان کامل ترین برنامه برای محدودسازی استفاده از گوشی دانست که البته بیشتر به درد والدین می خورد، به خصوص آنهایی که نگران حضور بیش از حد فرزندشان در شبکه های اجتماعی هستند. برای یک کاربر عادی، آمارهای این برنامه تا مدت کوتاهی جالب است ولی به مرور توجه خاصی به آن نخواهید داشت؛ حتی شاید پس از چند بار دریافت نوتیفیکیشن در مورد اسکرین تایم، این قابلیت را غیر فعال کنید.

استیکرها و افکت های دوربین

از آنجا که بخش زیادی از اسکرین تایم کاربران آیفون به پیام رسانی در برنامه Messages اختصاص دارد (به خصوص در کشورهایی که هنوز تلگرام جای همه چیز را نگرفته)، اپل هم قابلیت های نسبتاً جدیدی را داخل این برنامه قرار داده تا آن را برای نوجوانان جذاب تر کند. این قابلیت ها در قالب استیکرها، افکت ها و مکالمه ویدیویی گروهی است که البته برای مورد آخری باید کمی منتظر بمانید.

با محبوبیت اسنپ چت در دنیا، اپل هم تعدادی استیکر و افکت را به دوربین Messages اضافه کرده تا توجه بیشتری را به خودش جلب کند. البته تنوع این ابزارها هنوز به اندازه کافی نیست تا بتوان آنها را رقیبی برای اسنپ چت یا برنامه های مشابه دانست، ضمن اینکه مدتهاست در دنیای اندروید شاهد استیکرها و افکت های واقعیت افزوده در اپلیکیشن های دوربین گوشی ها هستیم.

اگر آیفون شما به فناوری TrueDepth مجهز است (یعنی آیفون X یا XS دارید) می توانید از چهار انیموجی جدید استفاده کنید، زبانتان را بیرون بیاورید و حتی چشمک بزنید. مدت زمان ویدیوهای ضبط شده با انیموجی هم حالا از ۱۰ ثانیه به ۳۰ ثانیه افزایش یافته است. حتی اگر به کاراکترهای از پیش تعریف شده علاقه ای ندارید، می توانید آوتار سه بعدی خودتان را بسازید که به مموجی معروف است. البته این کار کاملاً به شکل دستی انجام می شود و باید از بین صدها گزینه موجود برای اجزای صورت، کاراکتری شبیه خودتان را به وجود بیاورید.

همان طور که حدس می زنید، هرچقدر تلاش کنید این کاراکتر کاملاً شبیه شما نمی شود. شاید در آینده، اپل این مراحل وقت گیر را از دوش کاربران iOS بردارد و مانند سامسونگ با اسکن چهره، آواتاری نزدیک به چهره شما بسازد. البته آواتارهای سه بعدی در آیفون به لطف فناوری TrueDepth به مراتب بهتر از پرچمداران اندرویدی کار می کنند؛ یعنی هم دقت بیشتری در شبیه سازی جزئیات چهره و حرکات شما دارند و هم با سرعت بیشتری واکنش نشان می دهند.

در این حوزه، اپل را می توان یک گام جلوتر از رقیب اندرویدی دانست. با این حال فناوری آواتارهای سه بعدی هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد و فقط تا مدتی محدود شما را سرگرم می کند.

مدیریت تصاویر

یکی از برنامه های پیش فرض آیفون که در آپدیت iOS 12 متحول شده، اپلیکیشن مدیریت عکس Photos است و بخش اصلی این تغییرات به قابلیت های هوشمند و یادگیری ماشین بر می گردد تا [شاید] این برنامه را به گوگل فوتوز نزدیک تر کند.

اولین خبر خوش برای عکاسان حرفه ای این است که فوتوز از فایل های خام (RAW) پشتیبانی می کند، یعنی می توانید عکس هایی که با دوربین های حرفه ای گرفتید را روی آیفون های مجهز به چیپ A9 یا جدیدتر، ویرایش کنید. حالا اینکه ویرایش عکس های خام روی آیفون در مقایسه با همین کار روی اپلیکیشن های حرفه ای دسکتاپ چه تفاوت هایی دارد را باید از عکاسان حرفه ای بپرسیم، چون کاربران عادی در هر دو اکوسیستم اندروید و iOS همان فرمت عادی JPEG را می پسندند.

اپل با استفاده از فناوری های یادگیری ماشین، عکس ها را به شکل جدیدی دسته بندی می کند و نمایش می دهد. بخش For You عکس ها را در قالب آلبوم های جذاب به تصویر می کشد و بر اساس افراد حاضر در عکس ها، به شما پیشنهاد می دهد که آنها را با چه افرادی به اشتراک بگذارید. البته شناسایی افراد حاضر در تصاویر بر اساس مخاطبین حاضر در اپ Messages انجام می شود و اگر مثل من تعداد زیادی مخاطب اندرویدی داشته باشید، استفاده چندانی از این قابلیت ندارید.

جستجوی هوشمند هم بخش دیگری از قابلیت های جدید فوتوز را تشکیل می دهد و با استفاده از آن می توانید افراد، مکان ها و خاطرات خودتان را به شکل بسیار محدود جستجو کنید. مثلاً می توانید تمام تصاویری که در تهران گرفته شده و یکی از دوستانتان در آن حضور دارد را ببینید. سابقه جستجو هم از یک سال در iOS 11 به دو سال در iOS 12 ارتقاء پیدا کرده است.

اگر جزو آن دسته افرادی هستید که به هوشمندی گوشی های هوشمند اطمینان دارید، احتمالاً این قابلیت های جدید به دردتان می خورد، ولی اگر دوست داشته باشید همه چیز را خودتان در دست بگیرید و بنا به دلایل مختلف، عکس هایتان را هم مرتباً به کامپیوتر یا لپ تاپ منتقل می کنید، طبیعیست که قابلیت های هوشمند فوتوز هم کاربردی برایتان نخواهد داشت.

کارآیی و سرعت

همان طور که قبلاً هم گفتیم، سال گذشته با آپدیت iOS 11 جنجال بزرگی به پا شد و بسیاری از کاربران با تست های مختلف نشان دادند اپل سرعت آیفون های قدیمی را عمداً پایین می آورد، اقدامی که ظاهراً به خاطر کاهش تأثیر منفی باتری های قدیمی و جلوگیری از ریستارت شدن ناخواسته گوشی اتخاذ شده بود. حالا اپل برای اینکه حسن نیت خودش را ثابت کند، افزایش کارآیی و سرعت را در آپدیت جدید در اولویت قرار داده است.

به همین دلیل چه آیفون ۵S داشته باشید و چه آیفون X، با آپدیت iOS 12 افزایش سرعت و پایداری محسوسی را تجربه خواهید کرد؛ تجربه ای که به ندرت با آپدیت اندروید در اختیار کاربران این اکوسیستم قرار می گیرد (تازه اگر از وضعیت نابسامان آپدیت گوشی های اندرویدی صرف نظر کنیم). این افزایش سرعت در زمان اجرای همه برنامه ها دیده می شود. تعدادی از اعضای تحریریه دیجیاتو که iOS 12 را روی آیفون های مختلف از جمله ۵S و ۶ و ۷ و X نصب کرده اند، همگی بهبود سرعت و کارآیی گوشی را تأیید کردند.

بسیاری از قابلیت های هوشمندی که در iOS 12 می بینیم هم مدیون پلتفرم یادگیری ماشین CoreML است که به لطف پردازنده اختصاصی هوش مصنوعی در چیپست A12 امکانات کم نظیری را در اختیار توسعه دهندگان قرار می دهد. در واقع بخش اعظم افزایش سرعت و کارآیی آیفون ها به قابلیت های CoreML بر می گردد و اپل می گوید با تکنیک های مختلف، عملیات مورد نیاز کاربر تا ۳۰ درصد سریع تر از قبل صورت می گیرد، و این همان چیزیست که کاربران به شکل مستقیم تجربه می کنند.

البته شاید این موضوع کمی به ضرر اپل باشد، چون بسیاری از افراد که به خاطر کاهش سرعت گوشی هایشان به فکر خرید محصولات جدید بودند، با بهبود کارآیی از تصمیم خود منصرف می شوند. با این حال تجربه کم نقص و روان iOS 12 روی تمام دستگاه های تحت پشتیبانی را می توان یکی از بزرگ ترین مزایای اکوسیستم اپل دانست.

جمع بندی

این اولین نسخه از iOS است که من با آن برخورد دارم اما تقریباً همه اذعان دارند که این نسخه، سرعت بسیار بیشتری در آیفون‌های نسل قبل دارد. اما نکته اینجاست که این سیستم عامل به جز همین مزیت، تغییر بنیادین دیگری نسبت به iOS 11 نداشته و در درجه نخست روی رفع ایرادات، بهینه سازی و افزایش کارآیی تمرکز داشته. به عقیده چندین کاربر آیفون که با آنها صحبت کردم، اپل در این مسیر کاملاً موفق بوده، به گونه ای که از آیفون ۵S گرفته تا آیفون X بهبود قابل توجه در سرعت و پایداری را تجربه می کنند.

در واقع iOS 12 منتشر شده تا سرعت دیوایس های قدیمی را افزایش دهد، اتفاقی که معمولاً در دنیای اندروید شاهد به وقوع پیوستن آن نیستیم و بهترین گوشی های اندرویدی پس از دو-سه سال به خاطر به روز نبودن سیستم عامل یا ضعیف شدن سخت افزار، از رده خارج می شوند.

اکثر قابلیت های جدید iOS 12 در زندگی روزمره کاربران عادی مخصوصاً در ایران نقش چندانی نخواهند داشت؛ شیوه نوین نمایش اعلان ها در قالب دسته های مختلف، مدت هاست که در اندروید وجود دارد و انتخاب آن بیشتر به ترجیح شخصی شما بر می گردد. میانبرهای سیری یا همان Shortcuts هم کمی خلاقیت می خواهد و به درد افرادی می خورد که بخش زیادی از فعالیت های روزانه خود را از طریق آیفون انجام می دهند. شاید به همین دلیل است که اپل این برنامه را به شکل پیش فرض روی iOS 12 قرار نداده و خودتان باید آن را دریافت کنید. برای من همانطور که گوگل اسیستنت کاربرد چندانی در اندروید ندارد، سیری هم به همان اندازه بلااستفاده است، چه برسد به اینکه میانبرهای اختصاصی برایش تعریف کنم.

اما در نهایت، آنچه برای یک کاربر اندرویدی جذابیت فوق العاده ای دارد، عملکرد روان و کم نقص iOS 12 حتی روی قدیمی ترین آیفون های بازار است که نشان می دهد اگر قصد خرید یک موبایل برای استفاده طولانی را دارید، هیچ گزینه ای در دنیای اندروید به پای آیفون نمی رسد.

The post بررسی iOS 12 توسط یک کاربر اندروید appeared first on دیجیاتو.

بررسی دیجیاتو: هدفون گیمینگ XPG EMIX H30 و آمپلی فایر SOLOX F30

پیشبینی می شود ارزش صنعت بازی های ویدیویی تا پایان سال ۲۰۱۸ به حدود ۱۸۰ میلیارد دلار رسیده و کمی بعد از ۲۰۰ میلیارد دلار نیز عبور کند. جالب است بدانید این پیشرفت بیشتر از اینکه به خاطر کنسول های اختصاصی بازی محقق شده باشد، به خاطر افزایش فروش ابزارهای گیمینگ مبتنی بر PC به دست آمده است.

طبعاً جایی که انتظار رشد و افزایش درآمد وجود داشته باشد شرکت های مختلف سعی می کنند سهمی از درآمد ها داشته باشند، از جمله ADATA که تا امروز با ساخت انواع حافظه شناخته می شد اما اخیراً با تاسیس زیربرند XPG به حوزه ابزارهای صوتی و گیمینگ وارد شده است.

اولین محصولات صوتی این شرکت تایوانی هدفون گیمینگ XPG EMIX H30 و آمپلی فایر XPG SOLOX F30 هستند که در ابتدا به عنوان دو ابزار مجزا برای علاقه مندان بازی های ویدیویی معرفی شدند، اما کمی بعد ADATA اعلام کرد این دو محصول به خوبی با هم هماهنگ شده اند و قصد دارد آنها را به عنوان یک مجموعه به بازار عرضه کند.

از شما دعوت می کنیم در ادامه با بررسی اولین هدفون و آمپلی فایر ساخت شرکت نام آشنای تایوانی همراه شوید که در حال حاضر با قیمت زیر ۲ میلیون تومان در بازار عرضه می شود.

محتویات جعبه

هدفون XPG Emix H30 در بسته بندی ای بزرگتر از یک جعبه کفش عرضه می شود، اما وقتی بسته را باز می کنید با قطعات متعددی مواجه می شوید که اندازه ی بزرگ آن را توجیه می کنند. قبل از اینکه کارکرد هر قطعه را شرح دهیم ابتدا نگاهی داریم به لیست اقلام داخل جعبه:

  • هدفون Emix H30
  • آمپلی فایر Solox F30
  • پایه رومیزی برای قراردادن هدفون و آمپلی فایر
  • میکروفن قابل جدا شدا شدن
  • کابل USB-A تکی برای انتقال صدا
  • کابل USB-A دوتایی برای انتقال برق و صدا
  • کیسه پارچه ای برای حمل و نقل
  • دفترچه راهنما

طراحی

موقع انتخاب هدفون گیمینگ از نظر طراحی دو انتخاب دارید. برخی محصولات معدود مثل SteelSeries Arctis 7 با ظاهر ساده و طراحی شبیه به یک هدفون عادی ساخته شده اند و ظاهر مینیمالی دارند، اما بیشتر محصولات مثل Asus ROG Centurion و بسیاری مدل های دیگر، از ظاهر خشن و ابعاد بزرگی برخوردارند که در دنیای گیمینگ خواهان بیشتری دارد.

ADATA نیز این موضوع را می داند پس هدفون Emix H30 را به شکلی طراحی کرده که از ده ها متر دورتر هم فریاد می زند یک محصول گیمینگ است. حتی می توان گفت Emix H30 یک هدفون گیمینگ رومیزی است! چون بیرون رفتن با این هدفون دردسرهای خودش را دارد. XPG Emix H30 با یک کابل سه شاخه به ابزارهای شما وصل می شود.

دو جک ۳/۵ میلی متری وظیفه انتقال صدای هدفون و میکروفن را بر عهده دارند و یک درگاه USB هم وجود دارد که چراغ پشت گوشی های هدفون را روشن می کند. اگر Emix H30 را به جای کامپیوتر یا لپ تاپ به گوشی موبایل وصل کنید ۲تا از این درگاه ها بی استفاده و آویزان باقی می مانند. خود کابل ۲/۴ متری دستگاه هم هرچند داخل منزل آزادی عمل زیادی برای حرکت کردن به شما می دهد، اما برای بیرون رفتن کاملاً دست و پا گیر و سنگین است. خوشبختانه این کابل پارچه ای گره نمی خورد و به نظر می رسد در دراز مدت از استحکام کافی برخوردار باشد.

هدفون Emix H30 به طور معمول به آمپلی فایر Solox F30 متصل می شود و این آمپلی فایر به کامپیوتر شما متصل خواهد شد. آمپلی فایر صدا را از طریق کابل USB از کامپیوتر شما دریافت می کند. برای این منظور باید کابل USB موجود در بسته بندی را به درگاه Mini USB بدنه ی آمپلی فایر وصل کنید.

البته داخل بسته بندی ۲ مدل کابل USB وجود دارد. یک کابل تکی است و برای کامپیوترهای جدیدتر کاربرد دارد، اما اگر نسخه USB کامپیوتر شما قدیمی است باید کابل دیگر را استفاده کنید که از یک طرف به درگاه Mini USB آمپلی فایر متصل می شود و در طرف دیگر (طرفی که به کامپیوتر متصل می شود) دو شاخه است، یعنی دو درگاه USB کامپیوتر شما را اشغال می کند.

خوشبختانه ADATA کمی پایینتر از درگاه Mini USB دو درگاه USB اضافی هم گذاشته که اشغال شدن درگاه های USB کامپیوتر شما را جبران می کنند. این دو درگاه برای اتصال ابزارهایی مثل هارد اکسترنال، فلش و موس کاربرد دارند یا اینکه می توانید با استفاده از آنها دستگاه های دیگر را شارژ کنید.

وقتی آمپلی فایر را به کامپیوتر متصل کردید حالا باید کابل سه شاخه ی هدفون را هم به آمپلی فایر متصل کنید. سمت دیگر آمپلی فایر را نگاه کنید. در این قسمت دو جک ۳/۵ میلی متری برای اتصال هدفون و میکروفن وجود دارند.

یک درگاه USB هم در این بخش به چشم می خورد که برق مورد نیاز برای چراغ های قرمز هدفون را تامین می کند. وقتی این چراغ ها روشن هستند به نظر می رسد بدنه هدفون واقعاً قرمز است و جلوه زیبایی دارد.

آمپلی فایر Solox F30 غیر از هدفون XPG Emix H30 با ابزارهای صوتی دیگر نیز قابل استفاده است. هر هدفون یا اسپیکر دیگری که می خواهید را به جک ۳/۵ میلی متری کنار درگاه های USB متصل کنید و دکمه ی سمت چپ را بزنید تا صدا به جای هدفون XPG به ابزار دوم ارسال شود.

در این بخش دکمه های دیگری هم به چشم می خورند. دکمه ای که در تصویر بالا خاموش است وقتی روشن شود صدا را mute می کند. دکمه کناری حالت شبیه سازی صدای فراگیر ۷/۱ کاناله را فعال می کند و آخرین دکمه هم برای تغییر اکولایزر است. آمپلی فایر Solox F30 چهار اکولایزر مختلف دارد و چهار چراغ در بالای آمپلی فایر هستند که مشخص می کنند در حال حاضر کدام اکولایزر فعال است (امکان غیر فعال کردن اکولایزر وجود ندارد).

چهار اکولایزر پیش فرض به ترتیب به شرح زیر هستند:

  • اکولایزر مناسب بازی کردن
  • اکولایزر مناسب پخش فیلم
  • اکولایزر مناسب برای صدای انسان (مثل فایل صوتی سخنرانی یا پادکست)
  • اکولایزر مناسب برای گوش کردن به موسیقی

آمپلی فایر Solox F30 به راحتی با آهنربایی که دارد روی پایه فلزی رومیزی چفت می شود و هدفون هم بالای این پایه رومیزی قرار می گیرد تا مجموعه کامل شود. روی این آمپلی فایر یک دکمه ی بزرگ چرخنده وجود دارد که با استفاده از آن می توانید صدای کامپیوتر را کم و زیاد کنید. البته این کار با چند لحظه تاخیر انجام می شود.

همانطور که اشاره کردیم هدفون XPG Emix H30 ابعاد بزرگی دارد و به تنهایی حدود ۴۰۰ گرم است. اگر از وزن هدفون خسته شدید می توانید آن را روی گردن خود قرار دهید اما در این حالت دامنه ی حرکت سر شما تا حد زیادی گرفته می شود. برخی هدفون ها هستند که earcup یا گوشی های آنها می چرخد و زیر چانه ی شما قرار می گیرد، اما گوشی های Emix H30 چنین قابلیتی ندارند و در جای خود ثابت هستند.

Emix H30 از قابلیت حذف نویز نیز فعال برخوردار است، اما این قابلیت فقط وقتی کار می کند که میکروفن جدا شونده به هدفون متصل باشد. جای تعجب دارد که داخل این هدفون ۲ میلیون تومانی یک میکروفن کوچک برای قابلیت حذف نویز وجود ندارد.

بند هدفون Emix H30 از دو بخش پلاستیکی و فلزی تشکیل شده است. وقتی هدفون را روی سر قرار دهید بخش پلاستیکی مثل بسیاری از هدفون های امروزی به شکل خودکار تنظیم می شود، اما بخش فلزی ثابت است. این قسمت و پایه رومیزی دستگاه تنها بخش های فلزی هدفون ای دیتا هستند و بقیه مجموعه از پلاستیک تشکیل شده است، چه خود هدفون و چه آمپلی فایر.

پخش صدا

earcup یا گوشی های بزرگ این هدفون به خوبی روی گوش را می پوشانند، اما صدای بیرون را کاملاً سد نمی کنند. داخل این گوشی های بزرگ دو درایور ۵۳ میلی متری وجود دارند که رقم مرسومی در دنیای هدفون های گیمینگ به شمار می آید. بقیه مشخصات هدفون هم هرچند چشمگیر نیستند، اما حداقل های مورد نیاز را تامین می کنند.

  • اندازه (قطر) درایور: ۵۳ میلی متر
  • مقاومت (امپدانس): ۳۲ اهم ± ۱۵ درصد
  • حساسیت: ۱۱۰ دسیبل ± ۳ دسیبل
  • بازه فرکانسی: ۲۰ هرتز تا ۲۰ هزار هرتز
  • بازه فرکانسی میکروفن: ۵۰ هرتز تا ۱۰ هزار هرتز
  • توان نامی: ۲۵ میلی وات

اما در دنیای واقعی چطور؟ اگر برای گوش دادن به موسیقی دنبال هدفون هستید همین ابتدا بگوییم که هدفون های گیمینگ از جمله XPG Emix H30 به درد شما نمی خورند. Emix H30 حتی روی حالت پخش موسیقی هم فرکانس های میانی را چندان شفاف پخش نمی کند. فرکانس های صدای انسان نیز در همین بخش قرار می گیرند، در نتیجه وقتی به موسیقی با کلام گوش می کنید صدای خواننده به اندازه فرکانس های پایین و بالا شفاف نیست. موقع فیلم دیدن هم دیالوگ های بازیگران کمی خفه به گوش می رسند.

گوش انسان نسبت به فرکانس های بالا (صداهای زیر) حساس تر است. این بخش از فرکانس ها به صدای انسان و ساز ها رنگ و رو می دهد. Emix H30 این بخش از صداها را با توجه به قیمت نه چندان بالایی که پرداخت می کنید، قابل قبول پخش می کند. صدا بیش از اندازه تیز نیست و گوش را آزار نمی دهد.

Emix H30 در پخش بیس هم عملکرد خوبی دارد و حتی پایین ترین فرکانس های بم نیز موقع پخش صدا به گوش می رسند. گوش دادن به صدای سازهایی که فرکانس بم تولید می کنند (مثل کیک در درامز یا گیتارهایی با کوک بم) با این هدفون لذت بخش است و صدای ساز ها تا حد قابل قبولی به واقعیت نزدیک است.

اما اگر فقط می خواهید بازی کنید، کافی است حالت بازی کردن را فعال کنید و لذت ببرید. صدای انفجار و تیر اندازی با بیس خوبی پخش می شود. موقع راه رفتن صدای خش خش برگها زیر پای کاراکتر به شکل مناسبی به گوش می رسد و جهت یابی با صدا به شکل نسبتاً دقیق انجام می شود. اگر حالت شبیه ساز صدای ۷/۱ کاناله را فعال کنید صدا کمی فراگیر تر می شود، اما در این حالت جهت یابی کردن با صدا دشوار تر خواهد بود.

این قابلیت به لطف استفاده از چیپ صوتی CM6571 ساخت Cmedia فراهم شده که پیش از این در ساخت هدفون های گیمینگ بسیاری به کار رفته است. میکروفن هدفون نیز کیفیت خوبی دارد که برای صحبت کردن با هم تیمی ها مناسب است، اما کمی پایینتر از رقیبی مثل Sennheiser Game One قرار می گیرد.

اگر باز هم تنظیمات بیشتری می خواهید نرم افزار XPG Audio Center را از وبسایت ADATA دانلود کنید. در این نرم افزار می توانید نرخ نمونه برداری هدفون را تغییر دهید، قدرت بیس را به شکل نرم افزاری تقویت کنید، حالت های مختلف صدای فراگیر چند کاناله را شبیه سازی کنید یا اکولایزرهای بیشتری را برای سبک های مختلف موسیقی مثل جز، راک یا پاپ فعال نمایید.

البته جای تعجب دارد که حتی موقع استفاده از اکولایزرهای نرم افزار XPG نیز نمی توانید اکولایزر آمپلی فایر را غیر فعال کنید و حتماً یکی از حالت های موسیقی/بازی/صدا و پخش فیلم باید روشن باشد. در نتیجه اکولایزرها با یکدیگر قاطی شده و نتیجه چندان مناسبی ندارند.

بقیه قابلیت هایی که شرکت سازنده برای بهینه سازی و ایجاد تغییرات نرم افزاری در XPG Audio Center قرار داده نیز چندان خوب عمل نمی کنند که با توجه به تازه کار بودن ADATA در این حوزه طبیعی است و انتظار می رود در بروزرسانی های آینده به مرور بهتر شود.

جمع بندی

همانطور که اشاره کردیم هدفون XPG Emix E30 با چیپ صوتی Cmedia عرضه می شود و از این نظر مثل بسیاری از هدفون های رقیب است، در نتیجه باید بر اساس ویژگی های دیگر دستگاه تصمیم گیری کنید. مثلاً اینکه Emix E30 در کنار آمپلی فایر Solox F30 عرضه می شود.

هرچند این آمپلی فایر تاثیر چشمگیری در کیفیت صدای Emix E30 ندارد، اما در کنار پایه رومیزی و هدفون XPG مجموعه جالبی خلق می کند که زینت بخش میز کامپیوتر شما می شود. این هدفون برای بازی کردن کیفیت صدای قابل قبولی دارد و با وجود ابعاد بزرگی که دارد نسبتاً راحت است. Emix E30 قابلیت حذف نویز هم دارد، البته در صورتی که میکروفن قابل جدا شدن به هدفون وصل باشد.

در مجموع باید گفت اولین تلاش ADATA برای ورود به حوزه صدا نه آنقدر موفق و چشمگیر بوده که سر و صدای بسیاری راه اندازد و نه آنقدر بد که شکست محسوب شود. اگر توقع بالاترین کیفیت و امکانات ممکن را نداشته باشید، هدفون XPG می تواند با برچسب قیمت زیر ۲ میلیون تومان نظر شما را جلب کند. اما باید با رقبای قابل توجهی مثل Beyerdynamic Custom Gaming یا Sennheiser Game One و HyperX Cloud Mix رقابت کند که سازندگانی با سابقه دارند یا با کیفیت بالاتر و قیمت پایین تری عرضه می شوند.

نکات مثبت
  • دارای آمپلی فایر قابل استفاده با هدفون یا اسپیکرهای دیگر
  • بیس و پخش صدای نسبتاً قابل قبول
  • بند هدفون با قابلیت تنظیم خودکار
  • موقع استفاده با وجود وزن و ابعاد نسبتاً راحت است
نکات منفی
  • همیشه یکی از اکولایزرهای پیش فرض آمپلی فایر به شکل اجباری فعال است
  • فرکانس های میانی چندان شفاف نیستند (خصوصاً صدای خواننده در موسیقی)
  • محصول چندان قابل حمل نیست و برای کار دیگری غیر از بازی کاربرد ندارد
  • استفاده زیاد از پلاستیک در ساخت بدنه

The post بررسی دیجیاتو: هدفون گیمینگ XPG EMIX H30 و آمپلی فایر SOLOX F30 appeared first on دیجیاتو.

بررسی دیجیاتو: آنر ۱۰

هرچند قیمت پرچمداران روز به روز بالاتر می رود، اما خوشبختانه کیفیت گوشی های میان رده نیز به مرور بهتر می شود و حالا حتی با رقمی زیر ۴۰۰ دلار می توانید آنر ۱۰ را خریداری کنید، محصولی که پرچمدار زیر برند جوان پسند هواوی به حساب می آید.

این محصول از نظر سخت افزاری با هواوی پی ۲۰ برابری می کند و برخی از ویژگی های پرچمداران گران قیمت روز بازار را در اختیار شما قرار می دهد از جمله صفحه نمایش کم حاشیه و بدنه زیبا ساخته شده از شیشه و فلز.

در ادامه با بررسی آنر ۱۰ همراه شوید.

طراحی و نمایشگر

دوربین آنر ۱۰ از پشت بدنه حدود ۱ میلی متر بیرون زدگی دارد و اولین بار است که در سری آنر چنین اتفاقی رخ می دهد. جنس بدنه مثل آنر ۹ از شیشه ۱۵ لایه ساخته شده که شرکت چینی آن را Aurora یا شفق می نامد. این شیشه ی چند لایه، نور را به دام می اندازد و از هر زاویه که به بدنه نگاه کنید خطوط نورانی متفاوتی می بینید، در نتیجه بدنه ی دستگاه دیرتر از یک موبایل معمولی تازگی خود را برای شما از دست می دهد.

عرضه این تلفن هوشمند در بازارهای آسیایی مثل سنگاپور با قیمت ۴۳۰ دلار آغاز شد و حالا که مدتی در بازار حضور داشته با قیمت زیر ۴۰۰ دلار هم پیدا می شود، اما امکان ندارد از روی طراحی کیفیت ساخت بدنه بتوانید حدس بزنید با یک گوشی نه چندان گران قیمت طرف هستید.

مثل پرچمداران روز بازار، شیشه و فلز روی بدنه با ظرافت به هم می رسند و هیچ نشانی از زبری یا بی دقتی در طراحی به چشم نمی خورد. پشت بدنه قوس ملایمی دارد که برای لمس دلپذیر است و باعث می شود دستگاه با ارگونومی مناسبی در دست قرار گیرد. البته بخشی از ارگونومی مناسب دستگاه هم به ابعاد نه چندان بزرگ بدنه باز می گردد.

آنر ۱۰ از نظر اندازه با نسل قبل از خود تفاوت چندانی ندارد، اما با حذف حاشیه ها، ابعاد صفحه نمایش از ۵/۱ اینچ به ۵/۸ اینچ افزایش یافته است. در عوض حالا باید مثل بیشتر گوشی های جدید بازار، وجود زائده سیاه رنگ را در بالای صفحه نمایش تحمل کنید.

شرکت سازنده علاوه بر حذف حاشیه ها، نسبت صفحه نمایش را هم در آنر ۱۰ از ۱۶ به ۹ به ۱۹ به ۹ تغییر داده است. در تصویر زیر مشاهده می کنید تغییرات انجام گرفته چه میزان صفحه نمایش بیشتری فراهم می کنند.

اما قبل از اینکه به صفحه نمایش بپردازیم باید بگوییم آنر جدید در ۴ رنگ مشکی، خاکستری، سبز و آبی عرضه می شود. حسگر اثر انگشت مثل قبل زیر صفحه نمایش است، اما کاملاً با شیشه ی صفحه نمایش یکدست و هم سطح ساخته شده است، در نتیجه به سختی می توانید بدون نگاه کردن پیدایش کنید. بقیه ویژگی ها نیز مطابق معمول هستند، از جمله جک ۳/۵ میلی متری هدفون که پایین بدنه کنار درگاه USB-C به چشم می خورد.

صفحه نمایش آنر ۱۰ از رزولوشن +Full HD بهره می برد و در هر اینچ ۴۳۲ پیکسل دارد، در نتیجه از نظر میزان جزئیات نمره قبولی را دریافت می کند. اما این صفحه نمایش IPS LCD برای کسانی ساخته شده که به نمایشگر OLED پرچمدارانی مثل آیفون یا سری گلکسی اس سامسونگ علاقه دارند، چون رنگ هایش به شدت گرم و اغراق شده هستند.

البته اگر بخواهید می توانید با مراجعه به منوی نرم افزاری دستگاه حالت نمایش رنگها را بین گزینه Normal (معمولی) و Vivid (زنده) انتخاب کنید. در هر کدام از این حالت ها باز هم می توانید با استفاده از نمودار و گزینه های پایین صفحه رنگها را کمی گرم یا سرد تر کنید.

اگر حالت Vivid را انتخاب کنید روشنایی سطح نمایشگر به ۵۰۸ نیت می رسد که کمی از آنر ۹ (بررسی دیجیاتو) کمتر است اما برای استفاده در محیط های پر نور کفایت می کند. روی حالت های دیگر رنگی حداکثر روشنایی به ۴۴۹ نیت کاهش پیدا می کند و تقریباً با آنر ۸  برابر است. اما در همه ی حالت ها نسبت کنتراست صفحه نمایش بین ۱۴۰۰ تا ۱۵۵۰ قرار دارد و نمره قبولی را دریافت می کند. یعنی رنگ های تیره واقعاً تیره هستند و رنگ های روشن با روشنایی مناسبی نمایش داده می شوند.

در منوی تنظیمات یک گزینه هم وجود دارد که زائده سیاه رنگ بالای نمایشگر را به یک حاشیه عادی تبدیل می کند. اگر صفحه نمایش دستگاه OLED بود، پیکسل های داخل فرورفتگی بالای نمایشگر کاملاً خاموش و محو می شدند، اما چون با صفحه نمایش LCD مواجه هستیم این حاشیه مشکی نورانی خصوصاً در شب کاملاً به چشم می آید.

البته جالب این است که حتی در صورت پوشاندن ناچ یا بریدگی های نمایشگر، باز هم دستگاه نوتیفیکیشن ها را همانجا نمایش می دهد، اما روی زمینه ی مشکی.

دوربین

آنر ۱۰ هم مثل پرچمداران هواوی به دوربین دوگانه مجهز است، یک دوربین ۲۴ مگاپیکسلی سیاه و سفید و دیگری ۱۶ مگاپیکسلی که رنگی است. هر دو دوربین با ضریب اف ۱/۸ عکاسی می کنند اما دوربین سیاه و سفید که رزولوشن بالاتری دارد جزئیات را ثبت می کند و دیگری وظیفه اضافه کردن رنگها را بر عهده دارد. هواوی از زمان P9 (بررسی دیجیاتو) همین رویه را در پیش گرفته و اعتقاد دارد وجود دو دوربین رنگی و سیاه و سفید باعث افزایش کیفیت عکسها می شود.

اما مهمترین تغییر نسبت به نسل قبلی اضافه شدن هوش مصنوعی به دوربین دستگاه است. وقتی دکمه AI Camera را روشن کنید، دستگاه سوژه را از بین ۵۰۰ سناریوی مختلف در ۲۲ دسته بندی تشخیص می دهد و به شکل خودکار بهترین تنظیمات را روی تصویر اعمال می کند. هوشمند بودن دوربین آنقدر برای سازنده مهم است که عبارت AI Camera را پشت بدنه کنار لنز دوربین حک کرده است.

AI Camera به شکل پیشفرض فعال است و عکسهایی که با این حالت گرفته می شوند عموماً نسبت به حالت عادی رنگهایی اغراق شده تر دارند.

اما حتی بدون اعمال افکت های هوشمند نیز کیفیت عکس های دوربین آنر ۱۰ بسیار خوب است. جزئیات تصاویر کافی هستند، کنتراست بالاست و در نور روز هیچ نویزی به چشم نمی خورد.

وقتی در حالت خاموش بودن AI Camera عکاسی می کنید رنگ ها نزدیک تر به واقعیت ثبت می شوند، اما در این حالت کنتراست هم کاهش پیدا می کند، یعنی اختلاف بین روشن ترین بخش تصویر با تیره ترین بخش کمتر می شود.

به گفته ی سازنده این تلفن هوشمند زوم هیبریدی دارد، یعنی اگر موقع عکاسی تا ۲ برابر بزرگنمایی کنید از کیفیت تصویر کم نمی شود. اما با نگاهی به عکس ها مشخص است که زوم هیبریدی آنر ۱۰ به خوبی محصولی مثل P20 نیست و کمی کاهش کیفیت به چشم می خورد که نشان می دهد دستگاه از زوم دیجیتالی بیشتر از زوم اپتیکال کمک می گیرد.

یک نقطه ضعف دیگر دوربین هم اینکه لرزشگیر اپتیکال ندارد و این موضوع می تواند موقع عکاسی یا فیلمبرداری به تار شدن تصویر منجر گردد.

موقع عکاسی در شب باید توجه داشته باشید که گوشی شما نصف یک پرچمدار قیمت دارد و توقع خود را با هزینه پرداختی تنظیم کنید. در عکس هایی که شب می گیرد کمی نویز به چشم می خورد و جزئیات به اندازه عکس های روز نیست، چون دستگاه به شکل دیجیتالی سعی می کند نویز را کم کند و این موضوع به کاهش جزئیات تصویر منجر می شود.

اگر حالت AI Camera را فعال کنید رنگها گرم تر و روشنایی تصویر بیشتر می شوند، اما میزان نویز هم کمی افزایش پیدا می کند.

اما اگر حالت Monochrome را فعال کنید دستگاه فقط از دوربین سیاه و سفید ۲۴ مگاپیکسلی برای عکاسی استفاده می کند. در این صورت عکسهای شب جزئیات بیشتر و نویز کمتری دارند.

حتی عکسهای روز هم روی حالت سیاه و سفید کنتراست مناسب تری دارند، در نتیجه جزئیات بیشتری هم قابل مشاهده است. مثلاً برگ های درختان که روی حالت رنگی به شکل توده ای سبز رنگ بودند حالا در اینجا واضح تر به نظر می رسند. علاوه بر این چون نویز چندانی در حالت سیاه و سفید وجود ندارد دستگاه هم تلاش کمتری می کند به شکل دیجیتالی نویز را کاهش دهد، در نتیجه جزئیات هم کمتر نمی شود.

آنر ۱۰ به همان دوربین سلفی ۲۴ مگاپیکسلی مجهز است که در P20 و P20 Pro (بررسی دیجیاتو) مشاهده کرده بودیم. تعداد پیکسل های این دوربین یکی بالاترین رقم های بازار است، اما بر خلاف پرچمدارانی مثل P20، دوربین سلفی آنر ۱۰ فوکوس خودکار ندارد و این موضوع ممکن است موقع عکاسی به تار شدن سوژه منجر شود. اما گذشته از این مورد، کیفیت سلفی کاملاً برای یک موبایل زیر ۴۰۰ دلار مناسب است.

وقتی از دوربین اصلی به دوربین سلفی سوییچ می کنید به شکل خودکار حالت پرتره فعال می شود و زمینه سلفی ها را تار می کند. برای روتوش خودکار چهره کاربر نیز می توانید حالت Beauty را روشن کنید و درجه ی آن را بین ۱ تا ۱۰ مشخص نمایید. طبعاً هرچه شدت روتوش بیشتر باشد چهره مصنوعی تر می شود.

در این محصول حتی حالت شبیه سازی نور استودیویی هم وجود دارد. هرچند بیشتر حالت های نورپردازی تفاوت چندانی ایجاد نمی کنند و حالتی که زمینه را سیاه می کند نیز چندان دقیق نیست.

آنر ۱۰ ویدیوها را با رزولوشن ۴K و نرخ حداکثر ۳۰ فریم ضبط می کند. کدک مورد انتخاب شما می تواند h.265 یا h.264 باشد که اولی جدیدتر است و حجم کمتری مصرف می کند، اما دومی توسط ابزارهای بیشتری پشتیبانی می شود. میزان جزئیات و رنگ ویدیوهای آنر ۱۰ خوب هستند و کیفیت صدا نمره قبولی را دریافت می کند، اما فقدان لرزشگیر اپتیکال در شرایط پر حرکت احساس می شود.

سخت افزار

آنر ۱۰ مثل پرچمداران هواوی به چیپست کایرین ۹۷۰ مجهز است. این چیپست قدرتمند از ۴ هسته A73 با قدرت حداکثر ۲/۴ گیگاهرتز و ۴ هسته A53 با قدرت ۱/۸ گیگاهرتز ساخته شده که گروه دوم مصرف انرژی پایینی دارند و برای پردازش های سبک به کمک کاربر می آیند. چیپ گرافیکی دستگاه نیز Mali-G72 MP12 است. این نسخه از مدل ۱۸ هسته ای که در پرچمدارانی مثل گلکسی اس ۹ به کار رفته بود ضعیف تر است، اما باز هم یکی از قوی های بازار به حساب می آید.

آنر ۱۰ در بازارهای خاورمیانه با حافظه رم ۴ گیگابایت و ۱۲۸ گیگابایت حافظه داخلی عرضه می شود، اما در بازارهای دیگر نسخه مجهز به ۶۴ گیگابایت حافظه داخلی یا ۶ گیگابایت حافظه رم نیز عرضه می شوند.

طبعاً با این خصوصیات سخت افزاری امتیاز بنچمارک های آنر ۱۰ با هواوی P20 برابری می کند. این تلفن هوشمند در بنچمارک Geekbench چه در حالت تک هسته ای و چند هسته ای، از نظر قدرت سخت افزاری هم سطح گوشی های مجهز به چیپست اسنپدراگون ۸۳۵ (مثل نوکیا ۸) قرار می گیرد.

امتیاز بنچمارک های گرافیکی هرچند به پرچمداران مجهز به ادرینو ۹۳۰ یا Mali-G72 MP18 نمی رسد، اما برای یک گوشی زیر ۴۰۰ دلاری بسیار مناسب هستند و نشان می دهند دستگاه از توانایی اجرای بازی های سنگین برخوردار است.

اسپیکر

آنر ۱۰ فقط یک اسپیکر دارد که پایین بدنه قرار گرفته است، اما از نظر کیفیت صدا به راحتی می تواند با پرچمداری مثل هواوی P20 برابری کند. کیفیت پخش صدا و قدرت بیس در حد یک تلفن هوشمند مناسب است و بلندی صدا برای لذت بردن از بازی ها یا پخش فیلم در فضای خارج از منزل کفایت می کند.

باتری

آنر ۱۰ مثل هواوی پی ۲۰ به یک باتری با ظرفیت ۳۴۰۰ میلی آمپر ساعت مجهز است و این رقم برای یک محصول ۵/۸ اینچی با صفحه نمایش +FHD کاملاً مناسب به حساب می آید. آنر ۱۰ با این باتری می تواند تا ۱۱:۳۰ ساعت به پخش ممتد ویدیو یا ۱۲ ساعت وبگردی ادامه دهد. یعنی حتی یک روز بسیار شلوغ هم باتری دستگاه را پیش از بازگشت به منزل تمام نمی کند.

باتری نسبتاً بزرگ آنر ۱۰ برای شارژ کامل به ۲ ساعت زمان نیاز دارد اما به لطف فناوری SuperCharge هواوی با شارژ به مدت نیم ساعت تا ۶۰ درصد ظرفیت باتری کامل می شود.

حسگر اثر انگشت

حسگر اثر انگشت آنر ۱۰ با فناوری فراصوتی کوالکام کار می کند و از حسگرهای معمول کمی کند تر است، اما به لطف بروزرسانی اخیر سریعتر شده و حتی به نظر می رسد سریع تر از آنر ۹ عمل می کند. همانطور که در بخش طراحی نیز اشاره کردیم حسگر اثر انگشت کاملاً با سطح نمایشگر یکدست است و بدون نگاه کردن نمی توانید محل دقیق آن را پیدا کنید.

این موضوع موقع استفاده از دستگاه در تاریکی می تواند دردسر ساز شود اما در عوض برای استفاده کردن از جسچرهای حسگر اثر انگشت خوب است. اگر می خواهید لیست اپلیکیشن هایی که اخیراً باز کردید را مشاهده کنید، انگشت خود را روی حسگر به سمت چپ بکشید. برای بازگشت به عقب یکبار وسط حسگر را لمس کنید و برای رفتن به صفحه خانگی کافی است انگشت خود را روی حسگر نگه دارید.

علاوه بر حسگر اثر انگشت، در آنر ۱۰ می توانید قفل دستگاه را با اسکن کردن چهره ی خود نیز باز کنید، درست مثل یک پرچمدار گران قیمت امروزی.

جمع بندی

آنر ۱۰ بدون شک یکی از بهترین گوشی های زیر ۴۰۰ دلار در بازار به حساب می آید. این محصول زیبا صفحه نمایش با کیفیتی دارد و از قدرت سخت افزاری کافی برای اجرای پردازش های سنگین برخوردار است. دوربین دستگاه هم کیفیت خوبی دارد و می تواند به شکل خودکار سوژه را تشخیص دهد، اما از برخی ویژگی های محصولات گران قیمت مثل لرزشگیر اپتیکال بهره مند نیست.

خوشبختانه آنر ۱۰ با وجود سخت افزار قدرتمند خود باتری بزرگی دارد و با هر شارژ کامل به راحتی می تواند یک روز شما را همراهی کند. اما متاسفانه در حال حاضر برنامه ای برای عرضه این محصول ارزشمند در بازار آشفته ی ایران وجود ندارد.

نکات مثبت
  • طراحی زیبا و کیفیت ساخت بالا
  • قدرت سخت افزاری مناسب
  • حافظه داخلی پر ظرفیت
  • عمر باتری مناسب
نکات منفی
  • عدم عرضه در ایران
  • عدم مقاومت در برابر آب
  • عدم پشتیبانی از کارت حافظه

The post بررسی دیجیاتو: آنر ۱۰ appeared first on دیجیاتو.

نگاه نزدیک دیجیاتو به خانواده گوشی های اقتصادی آنر ۷C، آنر ۷A و آنر ۷S

موبایل های پرچمدار طی چند ماه به شکلی باورنکردنی از دسترس ما خارج شده اند و حالا بخش زیادی از کاربران دنیای تکنولوژی به دنبال گزینه های مناسب در بین میان رده ها و حتی محصولات اقتصادی می گردند. افزایش بدون منطق نرخ ارز در کنار سودجویی وارد کنندگان، بازار موبایل را در عین نابسامانی به رکود فرو برده و بلاتکلیفی صدها هزار گوشی باقی مانده در گمرک یا ضبط شده توسط دستگاه قضایی هم به این وضعیت دامن زده اند.

وزیر ارتباطات چندی پیش از آغاز ترخیص ششصد هزار دستگاه گوشی وارداتی از گمرک خبر داد که قرار است از طریق فروشگاه های اینترنتی به فروش برسند؛ اقدامی که نه تنها از نظر شیوه توزیع و فروش کاملاً مبهم است، بلکه تغییر محسوسی هم در قیمت ها ایجاد نخواهد کرد. بین این گوشی ها، تعداد زیادی از محصولات آنر و به خصوص موبایل های آنر ۷C، آنر ۷A و آنر ۷S به چشم می خورند که به زودی وارد بازار می شوند. به همین دلیل در این مطلب می خواهیم نگاه کوتاهی داشته باشیم به شباهت ها، تفاوت ها و ویژگی های شاخص هرکدام از این سه مدل تا بتوانید با آگاهی بیشتر یکی از آنها را بخرید. با دیجیاتو همراه باشید.

مشخصات کلی

خانواده آنر ۷ در حال حاضر چهار گوشی با مشخصات مختلف را در بر می گیرد (البته به جز خود آنر ۷ که سال ۲۰۱۵ معرفی شد). قبلاً با قوی ترین گوشی این خانواده یعنی آنر ۷X آشنا شده اید، محصولی که در زمان معرفی با قیمت زیر ۱٫۵ میلیون تومان در دنیای میان رده ها پادشاهی می کرد ولی اکنون قیمتی نامشخص (بین ۳٫۵ تا ۴ میلیون تومان) دارد. پس از آن آنر ۷C با قیمت ۲٫۵ تا ۳ میلیون تومان جای می گیرد. آنر ۷A با قیمت حدود ۲٫۲ میلیون تومان جایگاه بعدی را در اختیار دارد و نهایتاً آنر ۷S را با قیمت حدود ۲ میلیون تومان داریم. جدول زیر مشخصات اصلی این سه گوشی را نشان می دهد:

مشخصات آنر ۷C آنر ۷A آنر ۷S
وزن ۱۶۴ گرم ۱۵۰ گرم ۱۴۲ گرم
جنس بدنه آلومینیوم آلومینیوم پلاستیک
نمایشگر ۵٫۹۹ اینچی IPS LCD ۵٫۷ اینچی IPS LCD ۵٫۴۵ اینچی LCD
رزولوشن ۱۴۴۰×۷۲۰ پیکسل ۱۴۴۰×۷۲۰ پیکسل ۱۴۴۰×۷۲۰ پیکسل
سیستم عامل اندروید ۸٫۰ اندروید ۸٫۰ اندروید ۸٫۱
چیپست اسنپدراگون ۴۵۰ اسنپدراگون ۴۳۰ مدیاتک MT6739
حافظه رم ۳ گیگابایت ۲ گیگابایت ۲ گیگابایت
حافظه داخلی ۳۲ گیگابایت ۱۶ گیگابایت ۱۶ گیگابایت
دوربین اصلی دوگانه ۲+۱۳ مگاپیکسلی ۱۳ مگاپیکسلی ۱۳ مگاپیکسلی
دوربین سلفی ۸ مگاپیکسلی + فلاش ۸ مگاپیکسلی + فلاش ۵ مگاپیکسلی + فلاش
ظرفیت باتری ۳۰۰۰ میلی آمپر ساعت ۳۰۰۰ میلی آمپر ساعت ۳۰۲۰ میلی آمپر ساعت

اینکه حروف انتهای نام این گوشی ها با چه فلسفه ای انتخاب شده را ما هم نمی دانیم. با این حال همان طور که می بینید خانواده جدید میان رده های آنر تفاوت های زیادی دارند؛ از اندازه و نوع نمایشگر گرفته تا سخت افزار پردازشی و دوربین. در ادامه به ترتیب ویژگی های هرکدام از این سه گوشی را مرور می کنیم.

آنر ۷C

شرکت سازنده، آنر ۷C را ارزان ترین گوشی با دوربین دوگانه نامیده که با قیمت جهانی زیر ۲۰۰ دلار ادعای درستی به نظر می رسد. طراحی زیبا با نمایشگر ۱۸:۹ و کیفیت ساخت بسیار خوب بدنه آلومینیومی (که متأسفانه یکپارچه نیست) باعث می شود تا آنر ۷C حس میان رده های گران قیمت را به شما منتقل کند.

به خاطر حاشیه کم اطراف نمایشگر، آنر ۷C با وجود نمایشگر ۵٫۹۹ اینچی به خوبی توی دست جا می گیرد و دسترسی به دکمه های پاور و ولوم در سمت راست بدنه یا حسگر اثر انگشت پشت بدنه چندان دشوار نیست. هواوی در کنار حسگر اثر انگشت سریع، فناوری تشخیص چهره را هم در آنر ۷C به کار گرفته که در شرایط نوری مناسب، به سرعت شما را تشخیص می دهد.

نمایشگر ۵٫۹۹ اینچی آنر ۷C از نوع IPS LCD با نسبت تصویر ۱۸:۹ انتخاب خوبی برای تماشای فیلم و بازی کردن به شمار می رود. رزولوشن اچ دی پلاس (۱۴۴۰×۷۲۰ پیکسل) برای صفحه ۶ اینچی صرفاً با هدف کاهش هزینه تمام شده قابل توجیه است، چون با تراکم ۲۶۹ پیکسل در هر اینچ با کمی دقت می توانید پیکسل ها را از هم تشخیص دهید. با این حال کیفیت کلی نمایشگر از نظر غنای رنگ، کنتراست، روشنایی و زاویه دید کمی پایین تر از حد انتظار است و آنر می توانست از پنل با کیفیت تری استفاده کند.

یکی از تصمیمات خوب آنر در این گوشی، استفاده از چیپست اسنپدراگون ۴۵۰ است که به مراتب بهتر از اسنپدراگون ۴۲۵، ۴۳۰ و ۴۳۵ عمل می کند. این چیپست با فرایند بهینه ۱۴ نانومتری ساخته شده و به پردازشگر گرافیکی ادرنو ۵۰۶ مجهز است. حضور ۳ گیگابایت حافظه رَم هم باعث می شود تا به راحتی بتوانید تعداد زیادی اپلیکیشن را به شکل همزمان در حافظه نگه دارید. آنر ۷C یکی از روان ترین تجربه های EMUI را در بین گوشی های میان رده و اقتصادی هواوی و آنر در اختیار شما می گذارد و حتی می توانید برای اجرای بازی های روز با سطح گرافیکی متوسط هم روی این گوشی حساب کنید.

در بخش عکاسی، آنر از دوربین اصلی دوگانه در آنر ۷C استفاده کرده که یکی از آنها حسگر ۱۳ مگاپیکسلی و دیگری حسگر ۲ مگاپیکسلی دارد. با این حساب می توانید افکت بوکه را روی تصاویر اعمال کنید. کیفیت دوربین آنر ۷C حیرت انگیز نیست ولی برای موبایلی در این رده قیمتی، کاملاً راضی کننده است. البته همانند اکثر گوشی های اقتصادی و میان رده، نباید برای عکاسی شبانه روی دوربین آنر ۷C حساب کنید.

دوربین سلفی ۸ مگاپیکسلی آنر ۷C هم کیفیت مناسبی دارد و می توانید در محیط های پرنور عکس های خوبی ثبت کنید. برای عکاسی شبانه هم آنر فلاش مخصوص سلفی را در قسمت جلوی گوشی تعبیه کرده اما استفاده از آن تفاوت خاصی را در عکس هایتان ایجاد نمی کند.

در مجموع آنر ۷C را می توان یکی از گزینه های معقول در بخش میان رده های اقتصادی بازار در نظر گرفت که امکانات مناسبی را در اختیارتان می گذارد. مهم ترین مزیت این گوشی، عملکرد روان رابط کاربری و اجرای مطلوب نرم افزار ها و بازی های نیمه سنگین است. نمایشگر بزرگ و با کیفیت در کنار دوربین های مناسب را هم باید به فهرست ویژگی های خوب این گوشی اضافه کرد.

آنر ۷A

آنر ۷A همزمان با آنر ۷C معرفی شده و مشخصات پایین تری دارد. طبیعیست که با پرداخت ۵۰ دلار کمتر (نسبت به آنر ۷C) باید قید برخی امکانات سخت افزاری و نرم افزاری را هم بزنید.

آنر ۷A هم بدنه فلزی خوش ساختی دارد که البته باز هم یکپارچه نیست. فریم میانی این گوشی از جنس پلاستیک با روکش شبیه استیل براق ساخته شده که جذاب تر به نظر می رسد. کیفیت کلی ساخت این موبایل کاملاً رضایت بخش است و به خاطر ابعاد مناسب، ارگونومی بهتری نسبت به آنر ۷C دارد. حسگر اثر انگشت همچنان پشت بدنه قرار گرفته و انگشت اشاره به راحتی به آن می رسد.

نمایشگر IPS LCD با نسبت تصویر ۱۸:۹ و رزولوشن اچ دی پلاس (۱۴۴۰×۷۲۰ پیکسل) محتوایی با تراکم مناسب ۲۸۲ پیکسل در هر اینچ را به تصویر می کشد که برای این گوشی ارزان قیمت رقم مناسبی است. از نظر غنای رنگ، کنتراست، زاویه دید و روشنایی هم آنر ۷A شما را راضی نگه خواهد داشت.

چیپست اسنپدراگون ۴۳۰ برای اجرای روان اندروید ۸٫۰ و رابط کاربری نه چندان بهینه EMUI کافی به نظر نمی رسد و این موضوع در استفاده عادی هم محسوس است. این چیپست حدود ۳ سال قبل و بر اساس فناوری ۲۸ نانومتری ساخته شده و به همین دلیل، مصرف انرژی نسبتاً بالایی دارد. بنابراین تجربه کاربری آنر ۷A در مقایسه با آنر ۷C در سطح پایین تری قرار می گیرد. آنر ۷A در استفاده روزمره و عادی مشکل خاصی ندارد ولی انتظار اجرای بازی های سه بعدی و سنگین را از آن نداشته باشید.

آنر ۷A دوربین اصلی ۱۳ مگاپیکسلی با ضریب اف ۲٫۲ و سیستم فوکوس خودکار تشخیص فاز دارد که برای عکاسی روزمره و آماتور کافی به نظر می رسد. به دلیل فقدان دوربین ثانویه تشخیص عمق، اینجا از افکت بوکه و ایجاد عمق میدان مصنوعی خبری نیست. با این حال کیفیت عکس های دوربین در نور شرایط نوری مناسب کاملاً رضایت بخش است. دوربین سلفی ۸ مگاپیکسلی آنر ۷A هم در نور کافی عکس های خوبی می گیرد و به فلاش هم مجهز شده، ولی با این وجود در نور کم عملکرد مناسبی ندارد. در مجموع آنر ۷A یک گوشی اقتصادی محسوب می شود و باید به نسبت پولی که برای خریدش پرداخت می کنید، از آن انتظار داشته باشید.

آنر ۷S

آنر ۷S کوچک ترین و ضعیف ترین گوشی در بین این خانواده کم جمعیت به شمار می رود و برای افرادی مناسب است که قصد دارند با حداقل هزینه از دنیای اندروید بهره مند شوند، اما ارزانی هیچ وقت بی دلیل نیست.

آنر ۷S محکم و خوش ساخت است ولی بدنه پلاستیکی آن کمی توی ذوق می زند، ضمن اینکه شیشه روی صفحه هم کاملاً تخت بوده و انحنایی در طرفین ندارد. افرادی که دست های کوچکی دارند حتماً از ابعاد و وزن مناسب این گوشی خوشحال خواهند شد. حاشیه کم اطراف نمایشگر باعث شده تا نمایشگر ۵٫۴۵ اینچی در این بدنه کوچک جای بگیرد.

صفحه نمایش LCD آنر ۷S تا حدودی فراتر از سطح قیمتی گوشی است و روشنایی بسیار بالایی دارد. رنگ ها بسیار غنی و تا حدی اغراق شده به نمایش در می آیند و کنتراست هم بیش از حد بالاست، به گونه ای که گاهی جزئیات بخش های پرنور تصاویر از بین می رود. این نمایشگر با رزولوشن اچ دی پلاس (۱۴۴۰×۷۲۰ پیکسل) و تراکم ۲۹۵ پیکسل در هر اینچ، از تمام اعضای دیگر این خانواده واضح تر است.

چیپست به کار رفته در این گوشی یعنی مدیاتک MT6739 به هیچ وجه انتخاب خوبی برای یک گوشی اندرویدی نیست، به خصوص آنر ۷S که بر پایه اندروید گو عرضه نشده و باید سیستم عامل اندروید را به همراه رابط کاربری سنگین EMUI اجرا کند. در واقع همانند تجربه ای که با هواوی Y5 پرایم ۲۰۱۸ داشتیم، برای کار کردن با آنر ۷S و اجرای ساده ترین برنامه ها به صبر و حوصله زیادی نیاز دارید و باید با وقفه های متعدد کنار بیایید.

دوربین ۱۳ مگاپیکسلی آنر ۷S هم همانند دو گوشی قبلی، عملکرد مناسبی دارد و عکس هایی با جزئیات و رنگ های خوب تولید می کند. با این حال سرعت پایین پردازنده گوشی در رابط کاربری دوربین هم شما را اذیت می کند و نمی توانید به سرعت عکس های متوالی بگیرید. دوربین سلفی این گوشی با حسگر ۵ مگاپیکسلی همان چیزیست که از یک گوشی کاملاً اقتصادی انتظار دارید و فقط به درد عکس گرفتن در نور کافی می خورد.

آنر ۷S یک موبایل کاملاً اقتصادی و پایه است و سازنده تصمیم گرفته به هر قیمتی، هزینه نهایی دستگاه را پایین بیاورد. به همین دلیل پیشنهاد می کنیم فقط در صورتی که هیچ راه دیگری ندارید، این گوشی را بخرید وگرنه با پرداخت اندک مبلغی بیشتر، گزینه های بهتری پیش رویتان خواهد بود.

مقایسه مشخصات اصلی

در ادامه چندین ویژگی اصلی این سه گوشی که احتمالاً در انتخاب نهایی شما تأثیر خواهند داشت، یعنی کیفیت نمایشگر، کارآیی سخت افزاری و دوربین را بررسی می کنیم.

نمایشگر

همان طور که گفتیم، آنر ۷C و دو برادر کوچک ترش از نمایشگری با رزولوشن یکسان بهره می برند و به همین دلیل آنر ۷S با نمایشگر کوچک تر، تراکم پیکسلی و وضوح بیشتری دارد. جالب اینجاست که بین این سه گوشی، آنر ۷C یعنی گران قیمت ترین مدل، ضعیف ترین نمایشگر را دارد. نمایشگر این موبایل از نظر حداکثر روشنایی، زاویه دید و کنتراست، پایین از دو دستگاه دیگر قرار می گیرد. نمایشگر آنر ۷S با وجود روشنایی بسیار خوب، رنگ ها را بیش از حد اغراق شده و با کنتراست بسیار بالا نشان می دهد که نتیجه مطلوبی ندارد. بنابراین شاید بتوان نمایشگر آنر ۷A را متناسب ترین گزینه بین هر سه مدل دانست.

قدرت پردازش

همان طور که انتظار می رود، قدرت پردازش با قیمت دستگاه رابطه مستقیم دارد. آنر ۷C با چیپست اسنپدراگون ۴۵۰ و سه گیگابایت رَم، عملکرد بسیار خوبی را از خود نشان می دهد و تجربه نسبتاً لذت بخشی را از دنیای اندروید در اختیارتان قرار می دهد. آنر ۷A با اسنپدراگون ۴۳۰ در سطحی پایین تر، باز هم عملکرد قابل قبولی دارد ولی چیپست مدیاتک آنر ۷S برای این کار ساخته نشده و بهتر است سازندگان موبایل، چیپست های پایین رده مدیاتک را به دست فراموشی بسپارند.

نتایج بنچمارک آنتوتو به خوبی تفاوت کارآیی این سه گوشی را نشان می دهد، به خصوص در زمینه پردازش گرافیکی که اختلاف قابل توجهی بین آنر ۷C و آنر ۷S دیده می شود. برای مقایسه می توان به چیپست Kirin 659 اشاره کرد که با کسب امتیاز ۸۰۰۰۰ در این بنچمارک، فقط از نظر گرافیکی بهتر از اسنپدراگون ۴۵۰ عمل می کند و در باقی موارد تفاوت چندانی ندارد. بدین ترتیب اگر خواهان میان رده ای سریع و قدرتمند هستید که اپلیکیشن ها و بازی های نیمه سنگین را به شکل مناسبی اجرا کند، حتماً باید آنر ۷C را انتخاب کنید. همچنان تأکید می کنیم که تا جای ممکن به سراغ آنر ۷S نروید.

دوربین

در اینجا قصد بررسی کامل دوربین این سه گوشی را نداریم و فقط می خواهیم چند نمونه عکس ساده را کنار یکدیگر قرار دهیم. سنسورهای به کار رفته در این موبایل های اقتصادی عملکرد خوبی در شب ندارند و به همین دلیل فقط عکس های ثبت شده در نور کافی را ارزیابی می کنیم. در ادامه سه نمونه عکس ثبت شده با دوربین اصلی و یک نمونه عکس سلفی از این سه گوشی را می بینید:

همان طور که می بینید، کیفیت تصاویر ثبت شده توسط آنر ۷C و دو برادرش یعنی آنر ۷A و آنر ۷S تفاوت فاحشی با یکدیگر ندارند و همگی تقریباً در یک سطح هستند. البته از نظر نورسنجی و توازن سفیدی، اندکی تفاوت در عکس ها دیده می شود. جالب است که حتی دوربین سلفی ۵ مگاپیکسلی آنر ۷S هم از نظر کیفیت در مقایسه با دوربین های ۸ مگاپیکسلی دو گوشی دیگر کم نمی آورد.

در مجموع به نظر می رسد آنر سه گوشی اقتصادی اما متفاوت را به بازار عرضه کرده است. اگر توان سخت افزاری بالایی را نیاز دارید حتماً باید آنر ۷C را تهیه کنید و با ارگونومی و نمایشگر نه چندان خوب و قیمت نسبتاً بالای آن کنار بیایید. اگر قصد دارید اندکی کمتر هزینه کنید، می توانید آنر ۷A را بخرید که سخت افزار ضعیف تری دارد اما از نظر ارگونومی و نمایشگر، بهتر از آنر ۷C است. نهایتاً اگر قیمت برایتان اهمیت بسیار زیادی دارد و به دنبال تهیه موبایل با کمترین هزینه هستید، می توانید آنر ۷S را در فهرست خرید خود قرار دهید ولی به خاطر سخت افزار ضعیف و عملکرد نامناسب، ما این گزینه را پیشنهاد نمی کنیم.

The post نگاه نزدیک دیجیاتو به خانواده گوشی های اقتصادی آنر ۷C، آنر ۷A و آنر ۷S appeared first on دیجیاتو.