کشف جسد اسب ماقبل تاریخ در سیبری [تماشا کنید]

به تازگی محققان موفق شدند که بقایای یک کره اسب ماقبل تاریخ را در سیبری کشف کنند. باستان شناسان تخمین می‌زنند این کره اسب ۲ ماهه که هنوز علت مرگش مشخص نشده، تقریباً ۳۰ تا ۴۰ هزار سال پیش در خاک‌های این کشور مدفون شده و قدیمی ترین اسب ماقبل تاریخ است که تا به حال کشف شده چرا که به دوره‌ی پارینه‌سنگی پسین تعلق دارد.

به گزارش سربین تایمز بقایای این اسب در دامنه کوهی یافت شده که به “دروازه جهنم” مشهور است. اکنون محققان کشور‌های روسیه و ژاپن در حال مطالعه روی جسد یاد شده هستند.

«سمیون گریگوریف» سرپرست گروه اکتشافی کشور روسیه درباره وضعیت بقایای این اسب که در سردترین شهر دنیا یعنی یاکوتسک یافت شده می‌گوید:

«این اسب ظاهری کاملا سالم و تازه دارد. تا حدی که شما حتی می توانید موهای روی بدنش را مشاهده کنید. علاوه بر این روی بدن این کره اسب آثار جراحت دیده نمی شود و جسدش در لایه های منجمد اعماق زمین کاملاً سالم مانده است.»

این کره اسب تقریباً یک متر طول دارد و به نسل منقرض شده این حیوان یعنی اسب لنا (Equus lenensis) تعلق دارد. جسد این حیوان در خاک‌های منجمد سیبری به دام افتاده بوده و یخ زدگی همیشگی خاک این کشور موجب شده به شکل دست نخورده باقی مانده است.

زمین دائما یخ بسته و لایه‌های منجمد خاک که در سیبری ایجاد شده و به خاک مُنجَمد یا Permafrost معروف است، موجب گشته که موقعیت مناسبی برای باستان شناسان پدید آید.

کارشناسان هنوز علت مرگ این جانور را نیافته‌اند اما به احتمال قوی غرق شدن یا خفگی، علت اصلی مرگ این جانور به شمار می‌رود . با این حال مشخصاً کالبد شکافی جسد کره اسب می‌تواند تمامی مسائل را روشن کند.

باستان شناسان روس مدعی شده‌اند که این جسد در واقع تنها بقایای اسب  ماقبل تاریخ جهان است که این گونه دست نخورده باقی مانده است.

The post کشف جسد اسب ماقبل تاریخ در سیبری [تماشا کنید] appeared first on دیجیاتو.

شهریری در تاریخ نسل ما به خاک سپرده می شود

زوم نیوز : در حالی که منطقه باستانی و تاریخی معروف به «شهریری» و پیکره های باستانی پیرازمیان یکی از بهترین گزینه ها در معرفی ایران به دنیا و نقطه قوت گردشگری کشورمان به حساب می آیند ،  این منطقه باستانی تجربیات تلخی از طرح های حفاظت را پشت سر گذارده و در وضعیت نامطلوبی نگهداری می شود.

به گزارش زوم نیوز ، حالا پس از سالها تلاش خود جوش مردمی برای قانع کردن مسئولین به نجات این بخش از تاریخ و تمدن کشورمان و جلو گیری از تخریب این منطقه باستانی، زنجیره انسانی برای اعتراض به عدم رسیدگی به محوطه باستانی شهر یئری در مشگین‌شهر اردبیل تشکیل شد.

یئری از توابع و بخش های روستای ارجق است. این منطقه که از نظر باستان شناسی مورد توجه است ، با بیش از ۴۰۰ هکتار وسعت در شمال غربی روستای پیرازمیان در ۳۱ کیلومتری شرق شهرستان مشگین شهر در کنار رود قره سو قرار داشته و از سه قسمت دژ نظامی، معبد و «قوشا تپه» تشکیل می شود ، که در حال حاظر به دلیل دستکاری‌های غیر اصولی در حال تخریب است.

محققان باستان شناس قدمت قوشا تپه را ۷ هزار سال پ. م، و قدمت قلعه و آن بخش دیگر این محوطه باستانی را دستکم تا۱۴۵۰ سال پ. م برآورد کرده اند.

طی سال های اخیر کاوش های باستان شناسی نام این منطقه را ورد زبان ها کرد و با وجود اینکه کاوش های معاصر بیش از ۱۰ سال است که در این منطقه انجام می شود، مطالعات جامع و کافی از قدمت باستانی آن صورت نگرفته است.

 یئری و آدم های بی دهان!

شهریئری دارای سنگ های ‌برافراشته و سنگ نگاره های زیادی است که با گذشت زمان فرسوده شده و سبب شده آسیب زیادی به این بازماندهای باستانی وارد شود به طوری که در گردباد سال۱۳۹۰ باعث تخریب و ویرانی بخش زیادی از محوطه مورد نظر شد. وجود ۲۸۰ قطعه سنگ‌ افراشت باستانی که قدمت آن به بیش از ۸ هزار سال پ. م. می رسد توجه محققان را بیش از پیش به خود جلب کرده است.

منطقه ای که قدمت آن به دوره نوسنگی و مس سنگی، مفرغ و نیز اوایل عصرآهن می رسد. ارتفاع این سنگ های برافراشته با تفاوت در اندازه آن بین ۷۰ تا ۳۶۰ سانتی ‌متر است و نکته مهم و جالب تر آن اینکه این سنگ های برافراشته به شکل انسان است و چهره انسان بر روی آن ها نقش شده است. این نقش ها و حکاکی های سنگی شکل انسان های دست به سینه را نشان می دهد که بیشترشان دهان ندارند!

در حالی که منطقه باستانی و تاریخی معروف به «شهریری» و پیکره های باستانی پیرازمیان یکی از بهترین گزینه ها در معرفی ایران به دنیا و نقطه قوت گردشگری کشورمان به حساب می آیند ،  این منطقه باستانی تجربیات تلخی از طرح های حفاظت را پشت سر گذارده و در وضعیت نامطلوبی نگهداری می شود.

اما راز آدم های بی دهان یئری؟

کاوش ها و تحقیقات انجام شده بر روی قبرهای عصر آهن و سفال‌های به دست آمده از این منطقه که به دوره کالکولتیک مربوط می شود قدمت آن را به عصر آهن می رساند. سفال های یافته شده از این نقطه شبیه سفال های منطقه باستانی دالما و حاجی فیروز هستند که این مساله قدمت و پیشینه سکونت انسان در استان اردبیل را به دوره مس و سنگ می رساند و همین آثار به دست آمده این نکته را تایید می کند. بعضی از این سفال ها منقوش و بعضی طرح سبدی شکل دارند. البته چند قطعه سفال دو لایه هم از این منطقه در کشفیات باستان شناسان به دست آمده که محققان معتقدند لایه دوم سفال جنبه ترمیمی برای قسمت‌های شکسته ظروف سفالی داشته است.

چشم پوشی در  نگه داری اصولی این مجموعه

چشم پوشی به نگه داری اصولی این مجموعه در سال های اخیر با اتفاقات قابل توجهی همراه بوده است. یکی از این اتفاقات جابه جا کردن پیکره های این مجموعه و نگه داری تعدادی در موزه مشگین شهر و در موزه باستان شناسی اردبیل است.

بطوریکه ترکیب این مجموعه خود به دست کسانی که قرار است حافظان آن باشند به هم ریخته و مشخص نیست به کدام دلیل منطقی سنگواره پیرازمیان که اثر باستانی شهر یری در مشگین شهر است، در محل موزه باستان شناسی اردبیل نگه داری می شود.

برخی کارشناسان این منطق که در واقع نگه داری با هدف مجموعه سازی از تاریخ باستانی اردبیل در یک موزه صورت پذیرفته است را نمی پذیرند و معتقدند خود این مجموعه در یک جا شکل و شمایلی بی نظیر به خود می گیرد. چنانچه ذکر آن رفت تعداد و شکل پیکره ها این مجموعه را در جهان نیز بی نظیر ساخته است.

 

از سقف سازی تا سقف ریزی بر روی یادگارهای کهن

به گزارش مهر ، کهنگی دردهای پیرازمیان را نباید به تاریخ رفته بر آن نسبت داد. این پیکره های  بسته زبان دچار بی مهری زاید الوصفی هستند که از کج سلیقگی ها بر بدنه آن ها نشسته است.

چهار سال قبل زمانی که خبرگزاری مهر در گزارش های متعددی  نسبت به نگه داری نامطلوب این سنگواره ها انتقاد کرد، مدیر کل وقت میراث فرهنگی استان با رد هرگونه تخریب به دلیل مجاورت نامطلوب سنگواره ها با برف و باران گفت: اصولا سنگواره ها تخریب نمی شوند و سنگ های این منطقه به دلیل جنس مقاومی که دارند در مقابل برف و باران تخریب نخواهند شد.!

اصولا سنگواره ها تخریب نمی شوند و سنگ های این منطقه به دلیل جنس مقاومی که دارند در مقابل برف و باران تخریب نخواهند شد.!وعده تبدیل این مجموعه به پایگاه پژوهشی باستان شناسی در حالی از سوی مدیران طرح می شد که به دلیل رها شدن در فضای آزاد و نبود امکانات امنیتی کافی سنگواره ها از دست افراد سودجو و قاچاقچیان نیز در امان نبود.

در این میان مدیر کل وقت میراث فرهنگی استان که در اظهارات قابل توجهی از واگذاری سنگ ها به روستاییان با هدف نگه داری از سنگ در منازل می گفت، آسیب های جدی به مجموعه ای وارد می شد که سال ها در دل خاک ایمن مانده بود.

این اظهارات و انعکاس تخریب های در شرف وقوع در سال های بعد موجب شد طرح دست و پا شکسته ای مبنی بر سقف سازی بر روی پیکره های سنگی با صرف هزینه های گزاف آغاز شود. سکوت مدیر دیگر میراث فرهنگی و کلی گویی در خصوص سوالات رسانه ها فرصت بازبینی طرح مسقف سازی را از کارشناسان گرفت.

پیرازمیان درگیر طرحی بود که به دو سال نیانجامید به نقطه صفر رسید و بدون اینکه کوچکترین تاثیر مطلوبی در حفاظت از این اثر به وقوع بپیوندد اجرای طرح از حرکت باز ایستاد.

طرحی که در ابتدا امیدواری در حمایت مطلوب از پیکره ها بود و مدتی به بهانه نبود اعتبار مناسب با تاخیر مواجه شد ودر وضعیتی که میراث فرهنگی استان از کمبود اعتبار در مرمت و حفاظت رنج می برد، اعتباری هزینه طرحی ناکام شد.

درست در سال هایی که وعده مسقف شدن این منطقه طرح شده بود مسئولان فعلی میراث فرهنگی استان از توقف این طرح و غیر کارشناسی بودن آن خبر دادند.

از ناکامی در نگه داری تا تمنای ثبت جهانی

باید تاکید کرد که در وضعیت فعلی برنامه مدونی برای نگه داری این منطقه عملیاتی نشده و تمامی ایده های مختلف از جمله پارک موزه یا سایت باستان شناسی و یا منطقه پژوهش باستان شناسی همگی در حد حرف است و محلی از اجرا ندارد.

در عین حال موضوع قابل توجه ثبت جهانی این اثر است که خرداد ماه سال گذشته از سوی نماینده مردم مشگین شهر در مجلس شورای اسلامی به عنوان راه حل حفاظت از این مجموعه طرح شد و بعدها از سوی برخی مسئولان دیگر نیز به آن اشاره شده است.

در آن مقطع که یونس اسدی نسبت به دنبال کردن طرح مسقف سازی اصرار داشت مشخص نبود بر اساس کدام مطالعات این طرح دنبال می شود و امروز که متوقف شده نیز اظهاراتی از زبان مسئولان شنیده نمی شود.

در عین حال ثبت جهانی با نگرانی همراه است. چراکه سیاست گذاری های غلط، تبلیغات نامناسب و بهره نبردن از نگاه علمی و کارشناسی که امروز در زبان مسئولان شنیده می شود موجب شده است مجموعه بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی بعد از ثبت جهانی آنطور که باید در سطح جهانی معرفی نشده و برای جذب گردشگران آن چاره اندیشی نشود.

تجربه تعداد بازدید های تعطیلات نوروزی امسال نشان داد تنها ثبت جهانی یک اثر کافی نیست و مسئولان استانی باید با تدبیر و برنامه جدی از فرصت ثبت بهره برداری بهینه کرده و اردبیل را از طریق جاذبه های گردشگری آن در سطح بین المللی معرفی کنند.

در واقع ثبت جهانی بقعه شیخ صفی به افتخارات عملکرد مدیران وقت اضافه شد و تنها در نام باقی ماند و وضعیت مرمت و معرفی این اثر این نگرانی را به همراه دارد که آیا با ثبت جهانی شهر یری فرصت مطلوبی در معرفی و بازدارندگی از تخریب آن فراهم خواهد شد؟

۳۰۰ پیکره سنگی منهای تعدادی که تخریب و یا دزدیده شده است شاهد ایده هایی هستند که بر پیکر آثار باستانی اردبیل فرو می نشیند.

در این میان برجهت دهی نامطلوب در رسانه ها با ترویج و تبلیغ ایده های غیر کارشناسی نیز نباید چشم پوشید. چراکه پس از این هر تصمیمی اتخاذ شود به مانند تصمیمات قبلی توسط مردم قضاوت خواهد شد.