سر رباتیک ایستگاه فضایی بین المللی به حرف آمد [تماشا کنید]

چندی پیش  اسپیس اکس، یک سر رباتیک پرنده را به ایستگاه فضایی بین المللی فرستاد که می‌تواند در فضا معلق شده و با دیگران صحبت کند. حال گزارش شده که این ربات کمکی منحصر به فرد توانسته اولین روز کاری خود را با موفقیت پشت سر بگذارد.

بر اساس ویدیو‌های بدست آمده، مشخص شده که ربات موردنظر بالاخره فعالیت خود را آغاز کرده و به صحبت کردن با آلکساندر گرست، فضانورد آژانس فضایی اروپا پرداخته است.

این ابزار کروی شکل، همراه تعاملی خدمه (Crew Interactive Mobile Companion) یا به اختصار CIMON نامیده می‌شود و ۴.۹ کیلوگرم وزن دارد. این ربات در واقع محصولی است که پرینت سه بعدی شده و تعبیه نرم افزار واتسون شرکت IBM برایش، قابلیت‌های هوش مصنوعی به ارمغان آورده است.

ایستگاه فضایی بین المللی

این سر رباتیک پرنده قرار است با کمک تجهیزاتی نظیر میکروفون و دوربین فعالیت فضانوردان را ثبت و ضبط کند، یک چهره دیجیتالی دارد و می تواند به اطرافیانش لبخند بزند.

این ربات توسط شرکت ایرباس به سفارش مرکز هوافضای آلمان این ربات را ساخته تا CIMON در ایستگاه فضایی بین المللی به حرکت بپردازد و سعی کند لبخندی بر لب فضانوردان بیاورد تا آنها بتوانند با تخلیه‌ی استرس، عملکرد روزانه‌ی مطلوبی از خود بر جای بگذارند.

ایستگاه فضایی بین المللی

این ربات ماه گذشته فعالیت خود را آغاز نمود و گرست اولین فردی بود که مخاطب او قرار می‌گرفت. جالب اینجاست که اولین مکالمه‌ی CIMON در ایستگاه فضایی بین المللی ۹۰ دقیقه به طول انجامیده و این ربات در این مکالمه نام و اصلیت خود را به فضانورد آلمانی شرح داده و پس از آن آهنگ مورد علاقه‌ی گرست را برایش پخش نموده است.

البته ربات یاد شده تنها قرار نیست به مکالمه‌ی با فضانوردان بپردازد. CIMON قادر است که دستورالعمل‌های مختلفی را برای مخاطب خود به نمایش بگذارد و توضیحاتی در این باره ارائه دهد. علاوه بر این سنسور‌های فرابنفش و دوربین‌هایی برایش تعبیه شده تا بتواند به روش‌های مختلفی، فضانوردان را در انجام مسئولیت‌هایشان یاری دهد.

The post سر رباتیک ایستگاه فضایی بین المللی به حرف آمد [تماشا کنید] appeared first on دیجیاتو.

مروری بر داستان موفقیت ایستگاه فضایی بین المللی در ۲۰ سالگی آن

۲۰ سال پیش در چنین روزی (۲۰ نوامبر سال ۱۹۹۸) جاه طلبانه ترین پروژه ساخت و ساخت تاریخ بشر با پرتاب راکت پروتن روسیه به فضا کلید خورد. فضاپیمای بدون سرنشین روسیه نوعی ماژول کنترلی به نام زاریا را حمل می کرد که قرار بود نخستین قطعه از ایستگاه فضایی بین المللی باشد و درون مدار قرار می گیرد.

نخستین گروه از ساکنین این ایستگاه شامل فضانوردان آمریکایی و بیل شپرد (از اعضای سابق نیروی دریایی آمریکا) و دو تن از فضانوردان روسی به نام های سرگئی کریکالف و یوری گیدزنکو بودند که باید دو سال بعد یعنی در تاریخ سی ام اکتبر سال ۲۰۰۰ عازم فضا می شدند.

با این حال اما طبق برنامه ریزی ها بنا بود ساخت و ساز ایستگاه فضایی بین المللی برای تقریبا یک دهه بعد (یعنی تا سال ۲۰۱۱ میلادی) و بعد از نصب ماژول نهایی ادامه پیدا کند. مونتاژ همه ماژول ها تقریبا در بازه زمانی ده ساله انجام گرفت و فضانوردانی از چندین کشور دنیا به صورت گردشی در آن ساکن می شدند.

ایستگاه فضایی بین المللی

در این تصویر Unity را ملاحظه می کنید که دومین بخش از ایستگاه فضایی بین المللی محسوب می شود و در تاریخ ۶ دسامبر سال ۱۹۹۸ از از داخل محموله فضاپیمای Endeavour در موقعیت مورد نظر قرار گرفت.

نیکل استات از فضانوردان بازنشسته ناسا اوایل امسال و طی یک ویدیو کنفرانس از خاطراتش چنین گفت:

ایستگاه فضایی بین المللی و روشی که ما آن پروژه را با کمک شرکای بین المللی خود کنار هم قرار دادیم برای من مثالی روشن است از اینکه چطور میتوان با همکاری یکدیگر پروژه های پیچیده را در کمال صلح به انجام رساند.

استات برای مدت سه ماه از سال ۲۰۰۹ را در ایستگاه فضایی بین المللی زندگی کرد و از جمله اعضای ماموریت نهایی شاتل فضایی در سال ۲۰۱۱ بود که در آن آخرین بخش از ایستگاه فضایی بین المللی در موقعیت خود نصب و درنتیجه پروژه ساخت تکمیل شد.

پروژه ای جنون آمیز

ایستگاه فضایی بین المللی

دیوید نیکسون از معمارانی که برای طراحی ایستگاه فضایی بین المللی دعوت به همکاری شده بود در کتاب خود تحت عنوان «ایستگاه فضایی بین المللی: معماری در آنسوی زمین» که سال ۲۰۱۶ به چاپ رسید اینطور می گوید:

ساختن ایستگاه فضایی بین المللی به خودی خود مهم ترین دستاورد آن است.

او در صحبت هایش به موانع پیش بینی نشده در مسیر ساخت ایستگاه فضایی بین المللی اشاره می کند که در وهله نخست شامل ارسال همه ماژول ها به نقطه ای دور افتاده، خالی و پرمخاطره بود.

نیکسون ادامه داد:

انجام بدون مشکل یکی از این سفرهای فضایی خود چالشی بزرگ محسوب می شد حال آنکه صرفا ایجاد سنگ بنای اولیه این ایستگاه روی  به ۳۰ پرواز نیاز داشت. برخلاف انتظارات اما همه وسایل مورد نیاز برای این منظور به سلامت و بدون کوچک ترین مشکلی به مدار رسید و با دقت تمام کنار هم قرار داده شدند.

امروز ایستگاه فضایی بین المللی سکونت گاهی با شش اتاق خواب است که دو حمام و سرویس بهداشتی، یک باشگاه و یک قبه برایش در نظر گرفته شده که نمایی ۳۶۰ درجه از محیط پیرامون را ارائه می کند. این ایستگاه و خدمه اش که شش نفر هستند در حالی که هر ۹۰ دقیقه یک مرتبه به دور زمین می گردند در کنار هم به کار و زندگی مشغول هستند. انرژی مورد نیاز این ایستگاه نیز از یک هکتار پنل خورشیدی نصب شده روی بدنه آن تامین میشود که البته تشخیص ایستگاه فضایی از زمین را هم نسبتا آسان می کند.

ایستگاه فضایی بین المللی هر ۹۰ دقیقه یک مرتبه به دور زمین می گردد

از استات سوال شد که عجیب ترین مساله در رابطه با زندگی خارج از زمین و روی ایستگاه فضایی بین المللی چیست و او اینطور پاسخ داد:

اینکه شاهد زندگی همه مردم روی یک سیاره هستیم بسیار جالب است…شاید ما در زندگی روزمره خود اصلا حواسمان به این نکته نباشد.

تحقق یک رویای دیرینه

یکی از نخستین مفاهیمی که در رابطه با استقرار پایگاه در فضا مطرح می شد عبارت «ماه خشتی» بود که ادوارد اورت هیل در کتابی تحت همین عنوان در سال ۱۸۷۰ میلادی مطرح کرد. این داستان در واقع به نوعی کره خشتی اشاره داشت که قطرش به ۶۱ متر می رسید و به نوعی با کمک برق حاصل از آبشار  و در حالی که مردم درونش قرار داشتند به سمت فضا پرتاب می شود. ماه خشتی را می توان نخستین اشاره به یک ایستگاه قابل سکونت در فضا دانست.

در اواسط قرن ۲۰ میلادی مهندسان شوروی و آمریکا تصمیم گرفتند که به شکل جدی تری در مورد زندگی در فضا فکر کنند. موفقیت برنامه آپولو در نهایت به پرتاب Skylab منتهی شد که قرار بود به موجب آن سه فضانورد برای مجموعا ۱۷۱ روز بین سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ میلادی در آن ساکن شوند و مسیر را برای ایجاد تاسیسات دائمی در مدار هموار نمایند.

نمایی از اسکای لب

بعد از این اتفاق نوبت به آزمایش آپولو-سایوز در سال ۱۹۷۵ رسید که در واقع دستاورد مشترک دو رقیب دیرینه عرصه فضا بود (در این ماموریت یک فرورند فضاپیمای آپولوی آمریکا که حامل سه سرنشین بود از طریق نوعی ماژول داک به فضاپیمای سایوز متصل شد. آن ماژول مشترکا توسط روسیه و آمریکا طراحی شده بود و فرایند تولیدش در آمریکا صورت گرفته بود) . این ماموریت را می توان نمادی از مشارکت و همکاری بین المللی و پیش قراول همکاری های بعدی میان این دو ابرقدرت دانست که با ساخت ایستگاه فضایی میر روسیه بین سال های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۶ میلادی رنگ واقعیت به خود گرفت.

در این پروژه تعدادی از فضانوردان آمریکایی در ایستگاه فضایی میر استقرار پیدا می کردند که البته برخی از آنها راهپیمایی های کوچکی هم در خارج از شاتل فضایی انجام می دادند. در سال ۲۰۰۰ میلادی فضانوردان میر را ترک کردند و چند ماه بعد نخستین گروه از ساکنان ایستگاه فضایی بین المللی عازم آن شدند.

تنها آزمایشگاه فضایی دنیا

در طول نزدیک به دو دهه ایستگاه فضایی بین المللی همزمان به عنوان یک آزمایشگاه گردان و رصدخانه زمین فعالیت کرد. جالب آنکه بخش اعظمی از کار علمی و نوآوری های صورت گرفته در این ایستگاه نقشی موثر در بهبود کیفیت زندگی ساکنان زمین ایفا کردند.

بررسی نمونه خاک ایستگاه فضایی بین المللی

کشت گیاه در ایستگاه فضایی بین المللی

کشت گیاه در ایستگاه فضایی بین المللی

برای نمونه دستگاه های رباتیکی که برای استفاده در ایستگاه فضایی بین المللی ساخته شده بودند هم اکنون در اعمال جراحی از راه دور به خدمت گرفته می شوند که از آن جمله میتوان به بایوپسی سینه در زنان در نواحی دورافتاده اشاره نمود.

تکنولوژی طراحی شده برای تست کیفیت آب این ایستگاه نیز به توسعه برخی اپلیکیشن های موبایل برای بررسی کیفیت آب در نواحی دورافتاده زمین منتهی شده. عکس هایی هم که از ایستگاه فضایی بین المللی گرفته می شوند برای کمک به بازیابی مردم بعد از وقوع بلایای طبیعی در زمین به کار می روند.

یکی از آزمایشات درازمدت و البته جالبی که در ایستگاه فضایی بین المللی به مدت یکسال انجام شد بررسی اثرات زندگی در فضا روی موجودات زنده بود که در آن از دو برادر دوقلو به نام های مارک و اسکات کلی کمک گرفته شد. اسکات برای مدت تقریبا یک سال در ایستگاه فضایی بین المللی زندگی کرد در حالی که برادر دوقلویش مارک روی زمین ماند. دانشمندان هر گونه تغییرات در اسکات را به شکلی دقیق دنبال می کردند تا به چشم اندازی روشن در رابطه با اثرات زندگی در فضا روی موجودات زنده دست پیدا کنند.

مارک و اسکات کلی

مارک و اسکات کلی

زندگی در ایستگاه فضایی بین المللی شاید زیاد راحت نباشد و فقدان جاذبه، فضای تنگ و بسته و ضرورت دو ساعت ورزش روزانه سختی های این زندگی را بیشتر کنند اما اسکات آن را راحت ترین دوران زندگی اش در تمام طول عمر توصیف می کند.

واقعا امیدوارم هرکسی آن را تجربه کند. صرفا همین امکان پرواز و شناور شدن از محلی به محل دیگر تمام چیزی بود که یک عمر آرزویش را داشتم.

با این حال اما تعداد افرادی که میتوانند زندگی در ایستگاه فضایی بین المللی را تجربه کنند ممکن است محدود شود. دولت ترامپ اعلام کرده که میخواهد بودجه این ایستگاه را تا سال ۲۰۲۵ کاهش دهد. علاوه بر این برخی گمانه زنی ها حکایت از واگذاری ایستگاه فضایی بین المللی به بخش خصوصی را دارند.

ناسا اما مرتبا بر ادامه حضورش در مدار تاکید کرده و حتی از برنامه هایش برای حضور در ماه گفته. در ادامه توجه شما را به اجرای زیبای موزیک Space Oddity توسط یکی از فضانوردان ایستگاه فضاییی بین المللی جلب می کنیم.

The post مروری بر داستان موفقیت ایستگاه فضایی بین المللی در ۲۰ سالگی آن appeared first on دیجیاتو.

یک روح در دو بدن؛ پیاده روی فضانورد ساکن ایستگاه فضایی روی زمین

پژوهشگران آلمانی ربات مخصوصی را توسعه داده‌اند که به نحوی امکان حضور و پیاده روی یکی از فضانوردان ساکن در ایستگاه فضایی بین المللی روی زمین را فراهم نموده است.

به تازگی «السکاندر گرست» فضانورد آژانس فضایی اروپا موفق شد از ایستگاه فضایی بین المللی، کنترل ربات انسان نمای رولین جاستین را بدست گرفته و محوطه‌ی مرکز هوافضای آلمان واقع در اوبرپفافنهوفن را بگردد.

گرست  برای اولین بار تکنولوژی جدید را آزمایش کرده و به مدت دو ساعت، ربات یاد شده را کنترل نموده است. این مسئله نشان می‌دهد که در آینده‌ای نزدیک می‌توان از تکنولوژی یاد شده برای کاوش از راه دور سیارات استفاده کرد. بدین صورت دیگر نیازی برای فرود آمدن روی سیاره نخواهد بود و فصانوردان می‌توانند رباتی را به سطح سیاره فرستاده تا با کنترل آن به اکتشاف بپردازند.

بر اساس گزارشات آژانس فضایی اروپا، این ربات به منظور استفاده در پروژه‌های مختلف فضایی طراحی شده چرا که ارسال ربات‌ها به سیارات بسیار ارزانتر از ماموریت‌های اکتشافی تمام می‌شود. ماموریت‌های اکتشافی هزینه‌های سنگینی دارند اما با استفاده از ربات‌ها دیگر نیازی نیست سوخت زیادی برای فرود آمدن روی سطح سیاره‌ها مصرف گردد. این مسئله می‌تواند اکتشافات فضایی بیشتری را رقم زند.

مشکل اینجاست که ربات‌های پیشرفته نیز توانایی‌های محدودی دارند و در ماموریت‌های اکتشافی سیاره‌ها، فاصله‌ی ربات‌ها از دستگاه کنترلشان در زمین، به قدری زیاد است که ارسال و دریافت سیگنال رادیویی هر دستورالعمل برای آنها چندین دقیقه یا ساعت طول خواهد کشید. بدین ترتیب فرضیه‌ کنترل این دستگاه‌ها از زمین رد خواهد شد.

به همین دلیل فضانوردان سعی خواهند کرد که در مدار یک سیاره بمانند و سپس با ربات یاد شده در سطح آن به کاوش بپردازند.

ربات انسان نمای رولین جاستین که توسط پلتفرم پژوهشی DLR در سال ۲۰۰۸ میلادی توسعه یافته، ۱.۹۱ متر بلندی و ۲۰۰ کیلوگرم وزن دارد. قسمت های مختلف بدنه‌ی این ربات تا ۵۱ درجه قابلیت چرخش دارند و سنسور‌های گشتاور در تمامی مفاصل آن تعبیه شده است.

همچنین رولین جاستین به دو حسگر تعادلی، دو دوربین استریو، به همراه چهار دوربین رنگی مجهز شده و قادر است با سرعت ۷۲ کیلومتر در ساعت حرکت کند.

 

تماشا کنید: این کارخانه رباتیک در مدار زمین ماهواره و فضاپیما خواهد ساخت

The post یک روح در دو بدن؛ پیاده روی فضانورد ساکن ایستگاه فضایی روی زمین appeared first on دیجیاتو.

جادوی روس ها نفس فضانوردان را به آب تبدیل می کند

محققان روسی در حال توسعه سیستمی برای استخراج دی اکسید کربن از هوای درون فضاپیما و تجزیه آن به متان و آب هستند.

«انستیتوی تحقیق و توسعه مهندسی شیمیایی» NIIKhimMash که در زمینه سیستم های تسهیل زندگی در فضا فعالیت دارد، در گزارش سالانه خود از برنامه هایش برای ایجاد سیستم تبدیل CO2 به H2O خبر داده است.

این موسسه روسی پیش از این از ابزارهای دیگری برای فضانوردان رونمایی کرده که شامل دوش، سونا، دستشویی، ماشین لباسشویی و دیگر لوازم بهداشتی است. محققان روسی در مصاحبه با «اسپوتنیک» از مزایا و چالش های فنی استفاده از کربن دی اکسید در سیستم های بازیابی آب فضایی گفته اند:

در صورتی که میزان دی اکسید کربن موجود در هوا از حد خاصی فراتر رود، فرد بر اثر هیپرکاپنی یا افزایش کربن اکسید در خون دچار مشکلاتی نظیر اختلال در تنفس، سرگیجه و عدم تمرکز می شود. بنابراین فناوری های تبدیل و تجزیه دی اکسید کربن در فضا مورد استقبال قرار خواهند گرفت.

میزان دی اکسید کربن موجود در فضاپیما یا ایستگاه بین المللی فضایی نباید از ۰.۵ درصد بیشتر شود و در غیر این صورت فضانورد دچار هیپرکاپنی شده و توان جسمی و تمرکز خود را از دست خواهد داد. میزان غلظت مجاز دی اکسید کربن موجود در هوا روی زمین ۰.۰۳ درصد است و با رسیدن این میزان به ۱۳ درصد جان افراد به خطر خواهد افتاد.هیپرکاپنی در حال حاضر سیستم اصلی پالایش دی اکسید کربن در ایستگاه بین المللی Vozdukh است که توسط انستیتوی NIIKhimMash ساخته شده و برای جذب دی اکسید کربن و خارج کردن آن از ایستگاه فضایی از جاذب های «زئولیت» ویژه بهره می برد.

فضانوردان معتقدند که غلظت CO2 فعلی با اثرگذاری بر عروق باعث سرگیجه و مشکلات بینایی شده و باید سطح مجاز آن از .۰۵ درصد به ۰.۳ درصد یا حتی کمتر از آن کاهش پیدا کند، بنابراین توسعه ابزارهای قوی تر برای پاکسازی دی اکسید کربن اهمیت بالایی دارد.

تماشا کنید: نمای متفاوت زمین از دید ایستگاه فضایی بین المللی

The post جادوی روس ها نفس فضانوردان را به آب تبدیل می کند appeared first on دیجیاتو.

ویدیو‌های گرفته شده از فضا، رقص رعد و برق در کره‌ زمین را به نمایش می‌گذارند [تماشا کنید]

رعد و برق روی زمین ممکن است بسیار ترسناک و نگران کننده‌ به نظر برسد اما مشاهده‌ی همین پدیده در فضا می تواند بسیار چشم نواز باشد و دل هر تماشاگری را برباید. به تازگی ویدیوی تایم لپس جدیدی توسط نقشه‌بردار GLM ماهواره‌ی هواشناسی GOES-17 که در تاریخ دهم اسفند ماه سال قبل به فضا فرستاده شده بود، منتشر شده که رقص رعد و برق را در آمریکای شمالی و جنوبی نشان می‌دهد.

اداره ملی اقیانوسی و جوی با انتشار یک بیانیه رسمی اعلام نمود:

«این نقشه ‌بردار رعد و برقی را در نیمکره غربی مشاهده کرد و به هواشناسان خبر داد که طوفانی در حال شکل گیری است و لحظه به لحظه به قدرتمندتر و خطرناک‌تر می‌شود. اصولاً رعد و برق‌های پی در پی نشان دهنده‌ی شکل گیری طوفان‌هایی عظیم هستند. حین باران‌های سنگین، دیتای مخابره شده از GLM  می‌تواند نشان دهد که رعد و برق‌ها به تعویق افتاده‌اند یا در حال قوت گرفتن هستند. این دیتا وقتی با نقشه و اطلاعات دیگر ماهواره‌ها ترکیب می‌شوند، می‌توانند به کارشناسان کمک کنند تا هوای نامساعد و وقوع سیل را پیش از رخ دادن تخمین بزنند.»

البته باید در نظر داشت که ماهواره‌ی هواشناسی GOES-17 تنها ماهواره‌ای نیست که وضعیت رعد و برق کره‌‌ی زمین را تحت نظر قرار داده است. ماهواره‌‌ای GOES-16 هم این مسئله را در کره‌ی زمین مورد بررسی قرار داده و تا به حال توانسته به دانشمندان و متخصصین آب و هوا برای کنترل رعد و برق یاری برساند.

علاوه بر این فضانوردان و کیهان‌نوردان ایستگاه فضایی بین المللی می‌توانند طوفان رعد و برق سطح کره زمین را از فاصله‌ی ۴۰۰ کیلومتری مشاهده کنند. طی سالهای گذشته سرنشینان این ایستگاه فضایی تصاویر و ویدیو‌های جالبی از رقص رعد و برق در کره‌ زمین گرفته‌اند و با کاربران دیگر در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته‌اند.

 

تماشا کنید: آذرخش در سرعت ۱۰۰۰ فریم در ثانیه چگونه به نظر می رسد

The post ویدیو‌های گرفته شده از فضا، رقص رعد و برق در کره‌ زمین را به نمایش می‌گذارند [تماشا کنید] appeared first on دیجیاتو.

اولین پرواز فضایی با سرنشین کمپانی بوئینگ باز هم به تاخیر افتاد

به نظر می‌رسد که اولین پرواز فضایی با سرنشین کمپانی بوئینگ به ایستگاه فضایی بین المللی به دلایل خاصی به تاخیر بیفتند چرا که قرار است یک سرنشین دیگر نیز با فضاپیمای این شرکت به فضا فرستاده شود.

طبق برنامه‌‌های قبلی، قرار بود امسال فضاپیمای Starliner بوئینگ دو فضانورد ناسا را طی سفری دو هفته‌ای به ایستگاه فضایی بین المللی منتقل کند اما به نظر می‌رسد که آژانس فضایی یاد شده، قصد داشته باشد که پرتاب این فضاپیما را شش ماه به تعویق بیاندازند تا بتواند فضانورد سومی را نیز به این سفر دو نفره اضافه کند.

این مسئله موجب شده که ساختار اولین پرواز فضایی با سرنشین کمپانی بوئینگ به طور کلی تغییر کند و ماموریتی که قرار بود تنها پروازی آزمایشی باشد به یک ماموریت تمام و کمال فضایی تبدیل شود. شاید این تغییر رویه بدین دلیل باشد که ناسا برای انتقال فضانوردان به ایستگاه فضایی دچار مشکل شده و سعی دارد از تمامی امکانات موجود استفاده کند.

فضانوردان ناسا در حال حاضر به وسیله راکت سایوز روسی به ایستگاه فضایی بین المللی منتقل می‌شوند و راکت بعدی نیز تا پایان پاییز سال ۲۰۱۹ پرتاب خواهد شد. پس از آن ناسا مجبور است با تکیه بر شرکای تبلیغاتی‌ خود نظیر بوئینگ و اسپیس اکس، فضانوردانش را به این ایستگاه بفرستد.

در حال حاضر ناسا نگران است که بوئینگ و اسپیس اکس نتوانند به موقع برای ماموریت‌های این چنینی آماده شوند چرا که این شرکت‌ها قرار بود فضاپیما‌های خود را طی سال میلادی جاری روانه ایستگاه فضایی کنند که تا به حال محقق نشده و این ماموریت‌ها بارها به تعویق افتاده است.

البته بوئینگ و اسپیس اکس قرار است ماموریت‌های آزمایشی خود را چند ماه دیگر انجام دهند. پس از این پرواز‌های آزمایشی، شش ماه زمان لازم است تا کمپانی‌های یاد شده بتوانند برای ماموریت‌های فضایی آماده شوند. با این حال به نظر می‌رسد که پرواز‌های آزمایشی نیز قرار است به تعویق بیافتند و شاید به همین دلیل است که ناسا تصمیم گرفته فضانوردان بیشتری را طی اولین پرواز فضایی با سرنشین کمپانی بوئینگ به ایستگاه فضایی بین المللی بفرستد.

The post اولین پرواز فضایی با سرنشین کمپانی بوئینگ باز هم به تاخیر افتاد appeared first on دیجیاتو.