فیسبوک در صورت عدم تغییر مقررات کاربری از سوی اتحادیه اروپا تحریم می شود

بر اساس گزارشات جدید، اگر کمپانی فیسبوک تا پایان سال جاری میلادی تغییرات درخواستی از سوی اتحادیه اروپا را بر قوانین مربوط به حقوق مشتریان خود اعمال نکند، توسط این اتحادیه تحریم خواهد شد.

اتحادیه اروپا زمستان سال گذشته تغییرات مورد نظر خود را تسلیم فیسبوک کرده بود اما این شرکت تا کنون درخواست مذکور را به طور کامل اجابت نکرده است. البته فیسبوک در همان زمان مقررات کاربری خود را تغییر داد، اما به گفته مقامات اتحادیه اروپا این تغییرات کافی نبوده اند.

اتحادیه اروپا از فیسبوک می خواهد قوانین مشتریان خود را در راستای حفاظت از حقوق کاربران ارتقا دهد

طبق اظهارات مقامات اروپایی، در حالی که شرکت گوگل بدون فوت وقت تغییرات درخواستی را اعمال کرده بود، کمپانی فیسبوک و به خصوص شبکه اجتماعی توییتر (به عنوان یکی از زیرمجموعه هایش) تنها بخش هایی از قوانین خود درباره مسئولیت ها و نحوه اطلاع رسانی به کاربر در زمان حذف محتوا یا پایان سرویس دهی را اصلاح کرده اند.

فیسبوک

اتحادیه اروپا در واقع از فیسبوک می خواهد قوانین مشتریان خود را در راستای حفاظت از حقوق کاربران ارتقا داده و در مواردی مانند انصراف از خرید یک محصول به صورت آنلاین، امکان اقامه دعوی در دادگاه های اروپایی را فراهم کند؛ موضوعی که پیش از این تنها در دادگاه های کالیفرنیا (محل استقرار کمپانی) امکان پذیر بود.

اروپایی ها همچنین خواستار قوانین مشتری محوری هستند که بر اساس آنها کمپانی در زمان ضعف خدمات شبکه اجتماعی، مسئولیت ها را پذیرفته و رضایت کاربران را جلب کند.

لازم به ذکر است که اتحادیه اروپا رفتار فیسبوک را دقیقاً برعکس شرکت Airbnb می داند که در مدت کوتاهی قوانین خود را اصلاح کرده و حالا با شفافیت بالایی خدماتش را به شهروندان اروپایی ارائه می دهد.

The post فیسبوک در صورت عدم تغییر مقررات کاربری از سوی اتحادیه اروپا تحریم می شود appeared first on دیجیاتو.

جمع‌بندی روز: پنج شنبه، ۲۹ شهریور ۱۳۹۷

روزی نیست که در دنیای دانش و تکنولوژی اتفاق تازه ای رخ ندهد و ما نیز در دیجیاتو همواره در تلاش و تکاپو هستیم تا تمامی جزئیات این دست از رویدادها را به سمع و نظر شما برسانیم. در طی ۲۴ ساعت گذشته مطالب متعددی در این وبسایت منتشر شده اند که می توانید عنوان مهم ترین آنها را در ادامه ی مطلب مطالعه کرده و بسیار سریع تر از همیشه از مهم ترین وقایع عرصه فناوری آگاه شوید.

The post جمع‌بندی روز: پنج شنبه، ۲۹ شهریور ۱۳۹۷ appeared first on دیجیاتو.

یک ماهواره‌ برای جمع آوری زباله های فضایی از توری غول پیکر استفاده می کند

یک ماهواره‌ی بریتانیایی که برای جمع آوری پس ماند های فضایی طراحی شده، موفق شد در یک شبیه سازی زباله‌ی فضایی تولید شده را پاکسازی کند. روز یکشنبه‌ ماهواره‌ی انگلستانی RemoveDEBRIS زباله‌ای فضایی تولید کرد و سپس موفق شد با بهره مندی از تاور غول پیکری که در آن تعبیه شده بود، زباله را پاکسازی کند. این نمایش نشان داد که ایده‌ای ساده مثل استفاده از یک تور عظیم می تواند برای پاکسازی همه‌ی زباله های فضایی که به دور کره‌ی زمین می چرخند موثر واقع شود.

ماهواره‌ی RemoveDEBRIS به منظور بررسی روش های متعدد برای پاکسازی پس ماند های فضایی ساخته شده. موضوعی که از زمان ورود بشریت به فضا روز به روز نگران کننده تر می شود. هزاران شی‌ء مرده و غیر قابل کنترل شامل ماهواره های از کار افتاده و قطعات اضافه‌ی فضاپیما ها به دور کره‌ی زمین می چرخند. همه‌ی این پس ماند ها با سرعتی بسیار بالا حتی تا ۱۷ هزار مایل بر ساعت که حدودا معادل است با ۲۷۳۶ کیلومتر بر ساعت به دور زمین در حال حرکت هستند. هرچه تعداد این زباله ها بیشتر شود، خطر احتمالی برای فضاپیما هایی که در آینده قرار است از مدار زمین خارج شوند هم بالا می رود.

شبکه‌ی نظارت فضایی ایالات متحده در حال بررسی نزدیک به ۸۰۰۰ شی‌ء هستند که به دور زمین می چرخند. این بررسی توسط آنتن هایی که روی زمین مستقر شده‌اند صورت می پذیرد. این بررسی ها به منظور محاسبه‌ی احتمال برخورد دو شی‌ء بزرگ به یکدیگر انجام می پذیرد. بسیاری از مهندسین در حال کار روی روش هایی هستند که بتوانند با استفاده از آن از تعداد بالای پس ماند های فضایی کم کنند تا احتمال این برخورد ها کاهش یابد. اما از آنجایی که این اشیاء با سرعت بسیار بالایی در حرکتند، کار سختی پیش روی این مهندسین قرار دارد. چرا که به خاطر سرعت بالای حرکت پس ماند های فضایی، جمع آوری آن ها بدون ایجاد زباله های بیشتر ریسک بالایی دارد. بسیاری از دانشمندان این حوزه روش هایی نو آورانه ارائه داده‌اند. نظیر استفاده از لیزر های فضایی برای بالا بردن دما و حتی ذوب کردن اشیا یا استفاده از سیم های الکترونیکی برای خارج کردن زباله ها از مدار.

زباله های فضایی

ماهواره‌ی RemoveDEBRIS توسط Surrey Space Centre در دانشگاه Surrey ساخته شده و هدفش بررسی روش های ساده تر برای رهایی از شر پس ماند های فضاییست. در کنار آزمایشی که همراه با توری عظیم انجام شد، این ماهواره همچنین به یک نیزه‌ی عظیم یا هارپون مجهز شده که می تواند زباله های فضایی را اصطلاحا به سیخ بکشد. همچنین RemoveDEBRIS از بادبانی بهره می برد که می تواند سرعت پس ماند های فضایی را کاهش دهد تا زودتر به سمت زمین سقوط کنند. در ابتدا هدف این است که شدنی بودن یا نشدنی بودن روش های مختلف بررسی و در صورت مناسب بودن روش ها، وارد فاز عملیاتی شوند. گولیمو آگلیتی مدیر ارشد مرکز فضایی Surrey و محقق اصلی پروژه‌ی RemoveDEBRIS در این باره می گوید:

فکر کردیم استفاده از تکنولوژی هایی نظیر هارپون یا تور تا حد قابل توجهی هزینه های کمتری دارند. اگر بتوانیم تکنولوژی هایی که به صرفه هستند را ایجاد کنیم، احتمال بیشتری برای موفق شدن در این امر وجود خواهد داشت.

ماهواره‌ی RemoveDEBRIS فروردین ماه امسال به پایگاه فضایی بین المللی ارسال شد. سپس در خرداد ماه با اضافه شدن به Nanoracks Kaber Microsatellite Deployer در فضا مشغول به انجام ماموریت های خود شد. از آن زمان این ماهواره‌ی بریتانیایی در مدار در حرکت است و هفته‌ی گذشته بود که اولین فاز از ماموریت هایش را آغاز کرد.

زباله های فضایی

ایده‌ای که پشت استفاده از تور قرار دارد بسیار ساده است. دریافت پس ماند های فضایی و انتقالشان به زمین تا سوزانده شوند. برای بررسی شدنی بودن این ایده، ماهواره‌ی RemoveDEBRIS به ماهواره‌ای کوچک به نام CubeSat مجهز شده که روز یکشنبه به فضا اعزام شد. این ماهواره‌ی کوچک کمی از ماهواره‌ی اصلی فاصله گرفت و سپس یک بالون را -برای بزرگتر شدن اندازه‌اش- باد کرد (این اتفاق برای شبیه سازی زباله‌ای واقعی تر و بزرگتر انجام شد). سپس RemoveDEBRIS وقتی در فاصله‌ای ۲۰ پایی از CubeSat قرار گرفت، تور غول پیکر خود را شلیک کرد تا بتواند زباله‌ی شبیه سازی شده را دریافت کند. در لبه های این تور بزرگ، توده‌ های حجیمی وجود دارند که به دور CubeSat می پیچند تا پس ماند شبیه سازی شده از تور رهایی نیابد.

به نظر می رسد در یکی دو ماه آینده CubeSat سقوطش به زمین تکمیل شود. اما اگر در آینده قرار باشد از این روش استفاده شود، تور مورد استفاده باید به نحوی طراحی شده باشد که مانند یک یدک کش بتواند پس ماند های فضایی را به زمین بیاورد. آگلیتی در این باره می گوید:

بعد از اینکه چیزی را با تور گرفتید، باید آن را تا اتسمفر زمین بکشید. ما فقط به آزمایش تور می پردازیم. نه کشیدن زباله ها تا اتسمفر.

به هر ترتیب ماهواره‌ی Remove Debris در آینده به دنبال راه های مناسبی برای کشیدن زباله ها به زمین خواهد بود. این آزمایش با چیزی شبیه به بادبان انجام می شود که طوری طراحی شده تا بتواند سرعت اشیاء را در مدار زمین کاهش دهد. در مدار هنوز اجزای بسیار ریزی از اتمسفر وجود دارند که این زباله ها را بمباران می کنند و با خارج کردن آن ها از مدار، آن ها را به زمین می کشد. بنابراین هر شیء که سطح بزرگتری داشته باشد، احتمال تاثیر پذیرفتنش از این اجزای ریز بیشتر می شود. بنابراین افزایش سطح فضاپیما با این بادبان ها باعث می شود آن ها زودتر به سطح زمین سقوط کنند.

زباله های فضایی

در ماه های آینده RemoveDebris بادبانی کوچک را به همین منظور شلیک خواهد کرد تا ماهواره را از مدار خارج کند. اما قبل از انجام این مورد، این فضاپیما ابتدا به آزمایش هارپون یا نیزه‌ی غول پیکر خود خواهد پرداخت. به زودی این ماهواره‌ی بریتانیایی یک شیء مسطح را از خود جدا خواهد کرد تا بتواند نیزه‌اش را تست کند. این آزمایش به منظور شبیه سازی جمع آوری زباله هایی مسطح تر در فضا انجام خواهد شد.

علاوه بر این، ماهواره‌ی RemoveDebris به دوربین هایی خاص و تکنولوژی LIDAR مجهز شده که می توانند از پس ماند های فضایی عکس برداری کنند و در امر جهت یابی یاری رسان این ماهواره باشند. همه‌ی این کار ها برای این است تا نشان داده شود که آیا این ابزار می توانند برای جمع آوری پس ماند های فضایی مفید واقع شوند یا خیر.

موضوع مهم اینجاست که این ماهواره ها در صورت موفق بودن در آزمایشات، برای جمع آوری زباله هایی که با سرعت بالایی در حال چرخش هستند نیازمند راننده خواهند بود. اما آگلیتی امیدوار است که RemoveDebris بتواند در این امر موفق ظاهر شود و نشان دهد این روش امکان عملیاتی شدن دارد:

اگر این شبیه سازی ها با موفقیت انجام شوند، اطلاعات زیادی به دست خواهیم آورد. ماموریت بعد این است که بتوانیم یک زباله‌ی واقعی را پاکسازی کنیم. ما فکر می کنیم این عملیات گام مهمی برای اثبات این موضوع است که ساخت ماهواره هایی برای جمع آوری زباله های فضایی قابل اعتماد خواهد بود.

The post یک ماهواره‌ برای جمع آوری زباله های فضایی از توری غول پیکر استفاده می کند appeared first on دیجیاتو.

پیش نمایش FIFA 19 و نگاهی به دمو بازی؛ چالشی ترسناک اما دلنشین

بدون شک بارها با هوادارانی از سری بازی های فیفا روبرو شده ایم که مدعی هستند نسخه جدیدی که اخیراً منتشر شده تفاوتی با نسخه سال قبل ندارد و تنها ترکیب تیم های حاضر در آن به روز رسانی شده اند؛ این ادعا در مرحله اول درست به نظر می رسد، چراکه اغلب تفاوت هایی که معمولاً در بازی های فوتبالی الکترونیک آرتز اعمال می شوند نامحسوس هستند.

اما کافی است بعد از تجربه کامل فیفا ۱۸، دوباره سری به فیفا ۱۷ زده و از نظر گرافیکی و گیم پلی آنها را در ذهن خودتان مقایسه کنید. در این حالت به وضوح می فهمید چه تغییرات حساس و پیشرفت های قابل توجهی در نسخه جدیدتر اعمال شده بوده اما در واقع به وضوح احساس نمی شده اند.

در مورد فیفا ۱۹ نیز دقیقاً همین مسئله مطرح است؛ بعد از تجربه دموی این بازی (که البته ممکن است تغییراتی نیز در نسخه نهایی داشته باشد) حس روان تر و زیباتر بودن فوتبال ارائه شده به شکلی عمیق اما نامحسوس قابل لمس است. به نظر می رسد دیگر همه چیز بر پایه پاس صحیح و یا شوت به موقع و در چارچوب بنا نشده، بلکه تداوم بازی سازی زیبا و روان، و خستگی و درگیرکنندگی ناشی از یک مسابقه واقعی در فضای پیش رو قابل مشاهده است.

الکترونیک آرتز اغلب خلاءهایی که در بطن بازی وجود داشت را پر کرده و اشکالاتی که واقعاً شاید در تجربه فیفا ۱۸ حس نمی شد را برطرف ساخته است. به عنوان مثال با شناختی که از نسخه قبلی داریم می توان گفت در نبردهای نفر به نفر میانه میدان، معمولاً بازیکنی که قدرت بدنی بالاتر یا در مواردی متفاوت سرعتی بالاتر از حریف داشت با اجرای انیمیشینی تعیین شده در گیم پلی بازی، توپ را تصاحب می کردند.

اما این مسئله در فیفا ۱۹ کمی فرق دارد؛ حالا زرنگی بازیکن و ترفندهایی که می توان با مکانیزم دریبل ارتقا یافته ای که از سوی الکترونیک آرتز معرفی شده انجام داد، سنگینی ترازو را به نفع کاربر حرفه ای تر سوق می دهد. هرچند نباید ناگفته بماند همه این موارد در کنار بخش ها و قابلیت های جدیدی قرار می گیرند که به عنوان مجموعه ای از المان های نو به فیفا ۱۹ اضافه شده اند.

اگرچه این پیشرفت های نامحسوس حاصل در گیم پلی است که تفاوت ایجاد می کند، مودهای جدیدی که نمایان هستند بیشتر نظر مخاطبین را به خود جلب می کنند و اهرم به مراتب قوی تری برای ترغیب کاربر به خرید نسخه جدید است.

همانطور که حتماً می دانید مهم ترین افزونه ای که به فیفا ۱۹ آمده و الکترونیک آرتز هم مانور تبلیغاتی زیادی روی آن انجام داده، لیگ قهرمانان اروپا یا UEFA Champions League است؛ انحصاری پرطرفدار که دست توسعه دهندگان را برای معرفی بخش های جدید و ارائه المان های درگیرکننده تر در Ultimate Team حسابی باز گذاشته است.

در دموی فیفا ۱۹ تنها به ۲ مود برای تجربه بازی دسترسی دارید: مسابقات Kick Off مرحله گروهی جام باشگاه های اروپا و بخشی از خط داستانی The Journey با هنرنمایی الکس هانتر جوان، این بار در پیراهن تیم رئال مادرید.

همانطور که در تریلرهای منتشر شده پیش از این دیده بودیم، مسابقات اروپایی فیفا ۱۹ با گزارشی جدید اما کامل متشکل از تیم Derek Rae (گزارشگر باسابقه اسکاتلندی) و Lee Dixon (بازیکن سابق باشگاه آرسنال) فضایی تازه را بعد از مدت ها به مجموعه بازی های فیفا آورده اند و احتمالاً مدتی زمان می برد تا دیالوگ های پرکاربرد آنها را از حفظ شویم!

البته لازم به ذکر است ری و دیکسون تنها گزارش رقابت های لیگ قهرمانان اروپا را بر عهده دارند و سایر بازی ها همچنان با صدای مارتین تایلر و الن اسمیت گزارش خواهند شد؛ به این ترتیب امیدواریم چند خطی دیالوگ جدید به این گزارش ها اضافه شده و یا تغییری در بالانس استفاده از برخی جملات که خیلی تکراری به نظر می رسند اعمال گردیده باشد.

فضای لیگ قهرمانان اروپا به بهترین شکل ممکن در جای جای رقابت های حاضر در بازی قابل مشاهده است و الکترونیک آرتز توانسته به خوبی از پس آن بر بیاید؛ موسیقی مخصوص این مسابقات حال و هوای شورانگیزی به شروع مسابقات می دهد و بنرهای عظیم بهترین بازیکنان تیم میزبان به علاوه جو بسیار هیجان انگیزتر استادیوم ها تجربه ای دوست داشتنی ارائه می کنند.

تنها دو استادیوم در دموی فیفا ۱۹ قابل بازی هستند، سانتیاگو برنابئو ورزشگاه اختصاصی باشگاه رئال مادرید که در واقع همکار رسمی EA Sports نیز به شمار می آید و متروپولیتانو استادیوم تازه خریداری شده باشگاه اتلتیکو مادرید؛ به وضوح می توان دریافت امسال بیش از گذشته به لالیگا توجه شده و به عبارت دیگر اگر تا پارسال فقط در برخی از استادیوم های لیگ برتر انگلستان مثل آنفیلد و اولدترافورد می توانستیم شور و هیاهویی همراه با شعارهای گوش خراش و شگرف را تجربه کنیم، امسال اغلب استادیوم های لیگ اسپانیا هم جذابیت بیشتری خواهد داشت. هرچند متاسفانه امسال هم خبری از نیوکمپ نیست!

همانطور که بالاتر گفته شد المان های فیزیکی و مکانیزم های کنترلی بهینه شده ای در فیفا ۱۹ وجود دارد که گیم پلی را به طور کلی روان تر و جذاب تر از گذشته می کند، اما مهم ترین چیزی که در اولین مسابقه با آن مواجه می شوید، سیستم جدید شوت زنی بازیکنان است.

در مرحله اول از این اتفاق ناراحت خواهید شد و شاید حتی کمی بترسید؛ چراکه تصور می شود این مکانیزم جدید، بازی کردن و به خصوص گل زدن را سخت تر می کند. اما با تجربه دمو می توان به سادگی گفت اینطور نیست و تنها چندبار تلاش و آزمون و خطا کافی خواهد بود تا با سیستم جدید کاملاً اخت شوید.

در این مکانیزم هنگام شوت زدن با هر فوتبالیست نواری رنگی در بالای سرش پدیدار می شود که از رنگ های قرمز رنگ در دو طرف و رنگ زرد و سبز در میانه نوار تشکیل شده است؛ به این ترتیب که با زدن دکمه شوت برای بار اول، نوار رنگی فوقانی فعال شده و با کلیک دوم ضربه به توپ وارد می شود. هرچه نشانه ی روی نوار بیشتر به رنگ سبز متمایل باشد، شوت با دقت بیشتری به سمت دروازه حریف زده می شود و بالعکس.

حتماً سال های گذشته گاهی اوقات به الکترونیک آرتز خرده می گرفتید که چرا شوت بسیار به موقع و ضربه مناسب شما وارد چارچوب نشد در حالی که قبلاً در موقعیتی مشابه برای تیم حریف یا حتی خودتان این موقعیت به گل تبدیل شده است. تا فیفا ۱۸ مکانیزم اثربخشی شوت بازیکنان بر اساس الگوریتمی تقریباً تصادفی طراحی شده بود که بسته به شانس شما شوت مشابه یک بازیکن یک بار گل می شد و بار دیگر به آسمان می رفت.

اما حالا با معرفی سیستم جدید یاد شده، اثر شانس و اقبال تا حد زیادی کمتر شده؛ باید تاکید کنیم در شوت زنی هیچ الزامی در زدن ضربه دوم نیست، در واقع با یک بار کلیک کردن نیز نشانه شوت بازیکن تا وسط نوار حرکت کرده و خود به خود ضربه زده می شود، اما در این حالت درست مانند سال های قبل عمل می کند و اثربخشی شوت شما کاملاً به موقعیت و بخت و اقبال ربط خواهد داشت.

ولی اگر از ضربه دوم به دکمه شوت روی کنترلر استفاده کنید، این مهارت واقعی خود بازیکن خواهد بود که دقت و عملکرد شوت را تعیین می کند. اگر کاربر بتواند عادت کند به موقع ضربه دوم را بزند شوت با اشاره به عبارت Good Timing به سمت دروازه حریف روانه می شود و احتمال گل شدن آن بسیار بالاتر خواهد بود. به عنوان مثال با بازیکنی مثل کوین دبروینه که مهارت بالایی در شوت زنی از راه دور دارد، یک بار ضربه زدن امکان خطا رفتن توپ را بالا می برد اما با یک زمان بندی مناسب می توان هر دروازه بانی را در موقعیتی مناسب مغلوب کرد.

ناگفته نماند نرخ رنگ های سبز و قرمز نوار هر بازیکن با توانایی شوت زنی وی (البته نه خیلی زیاد) متناسب است؛ به عنوان مثال هری کین با توانایی شوت ۹۰ رنگ سبز زیادی دارد، اما نوار بالای سر یک مدافع معمولی در موقعیت مشابه تقریباً قرمز است.

با وجود اینکه نسخه دمو ممکن است کمی با محصول نهایی متفاوت باشد و حتی ایراداتی اساسی همراه داشته باشد، پیشرفت های گرافیکی فیفا ۱۹ به وضوح قابل مشاهده است؛ در کنار ارتقای کلی رنگ ها و نورپردازی و صیقلی تر بودن همه چیز، جزئیات چهره بازیکنان مشهور بیش از گذشته نظر مخاطب را جذب می کند.

اگرچه هنوز چهره ها عالی به نظر نمی رسند، اما پیشرفت بسیار خوبی در جزئیات صورت بازیکنان اعمال شده و خوشحالی، عصبانیت و یا ندامت بسیار واقعی تری در جریان بازی و موقعیت های مختلف دیده می شود و به طور کلی Face Expressions ارتقا داشته است.

با تجربه دمو و تماشای تریلرهای فیفا ۱۹ با همه چیز نمی توان آشنا شد، پس فعلاً می بایست منتظر عرضه نسخه نهایی این بازی محبوب در تاریخ جمعه ۶ مهر ۱۳۹۷ باقی ماند؛ EA Sports FIFA 19 برای کنسول های پلی استیشن ۴، ایکس باکس وان، پی سی و نینتندو سوییچ و با رزولوشن تصاویر ۴K و کیفیت HDR در کنسول های میان نسلی منتشر خواهد شد. به زودی می توانید با بررسی کامل فیفا و بخش پرطرفدار Ultimate Team به صورت مجزا و البته مفصل در دیجیاتو همراه باشید.

The post پیش نمایش FIFA 19 و نگاهی به دمو بازی؛ چالشی ترسناک اما دلنشین appeared first on دیجیاتو.

هوش مصنوعی حالا قادر به تشخیص اشیا براساس توضیحات کلامی است

توانایی های تشخیص گفتار فعلی آنطور که باید و شاید تکامل یافته نیستند و نیازمند حجم عظیمی از حاشیه نویسی و رونوشت هستند تا قادر به درک آنچه بیان می شود باشند. با این حال ممکن است راهکاری طبیعی تر برای این مشکل وجود داشته باشد: آموزش دادن تشخیص اشیا به الگوریتم ها به همان شکلی که به کودکان آموزش داده می شود.

محققان اخیراً سیستم یادگیری ماشینی تازه ای توسعه داده اند که می تواند اشیای داخل یک تصویر را براساس توضیحات کلامی شان شناسایی کند. به عنوان مثال کافی است به یک تی شرت آبی رنگ در یک تصویر اشاره کنید و هوش مصنوعی قادر هایلایت این لباس بدون نیاز به یه هیچگونه رونوشت متنی است.

این تیم از محققان کار خود را با رویکردی سنتی تر آغاز کرد؛ زمانی که دو شبکه عصبی به پردازش تصاویر و گفتار می پردازند و تطابق دادن کپشن های صوتی را با تصاویری که سوژه ای خاص را در خود جای داده اند می آموزند. با این حال محققان چگونگی پردازش تصویر از سوی شبکه عصبی را به گونه ای تغییر داده اند که تصاویر را به به سلول هایی مشبک تقسیم می کند و شبکه صوتی هم همین کار را با اسپکتوگرام انجام می دهد.

بعد از تطابق تصویر صحیح با کپشن صحیح، پروسه آموزش امتیازی به عملکرد سیستم هوش مصنوعی اعطا می کند. در غایی ترین حالت، این روش مانند زمانی است که با نشان دادن و گفتن نام یک شی، به کودکان توضیح می دهید در حال نگاه کردن به چه چیزی هستند.

این روش می تواند چندین استفاده احتمالی داشته باشد اما محققان بیش از هر چیز به بررسی پتانسیل های آن در ترجمه متون تمایل دارند. به جای استفاده از یک تفسیر نویس دو زبانه برای برقراری ارتباط، می توانید از مردم بخواهید به زبان های مختلف سوژه ای یکسان را تشریح کنند؛ در این صورت سیستم هوش مصنوعی فرض را بر این می گذارد که یک توضیح، ترجمه توضیح دیگر است. به این ترتیب، تشخیص گفتار برای زبان های بسیار بیشتری در دسترس قرار می گیرد.

The post هوش مصنوعی حالا قادر به تشخیص اشیا براساس توضیحات کلامی است appeared first on دیجیاتو.

جمع‌بندی روز: چهارشنبه، ۲۸ شهریور ۱۳۹۷

روزی نیست که در دنیای دانش و تکنولوژی اتفاق تازه ای رخ ندهد و ما نیز در دیجیاتو همواره در تلاش و تکاپو هستیم تا تمامی جزئیات این دست از رویدادها را به سمع و نظر شما برسانیم. در طی ۲۴ ساعت گذشته مطالب متعددی در این وبسایت منتشر شده اند که می توانید عنوان مهم ترین آنها را در ادامه ی مطلب مطالعه کرده و بسیار سریع تر از همیشه از مهم ترین وقایع عرصه فناوری آگاه شوید.

The post جمع‌بندی روز: چهارشنبه، ۲۸ شهریور ۱۳۹۷ appeared first on دیجیاتو.

نخستین موبایل تاشو سامسونگ بدون لایه محافظتی گوریلا گلس از راه می رسد

برنامه ریزی سامسونگ برای عرضه نخستین موبایل تاشو اش طی اوایل سال آتی میلادی بر هیچکس پوشیده نیست اما بنابر گزارشی تازه، نمایشگر منحصر به فرد این اسمارت فون احتمالاً مشکلات بزرگی در زمینه مقاومت در برابر سقوط یا برخوردها داشته باشد.

درست مثل دیگر موبایل های امروزی، دیوایس تاشو سامسونگ که احتمالاً گلکسی F نامیده شود، از یک لایه محافظتی روی پنل جلویی بهره می برد که از نمایشگر محافظت خواهد کرد. در زمینه موبایل های پریمیوم، این موضوع معمولاً بدان معناست که باید منتظر تعبیه آخرین نسخه از لایه محافظتی گوریلا گلس روی پنل نمایشگر باشید. اما به خاطر ماهیت تاشو موبایل گلکسی F، این راهکار دیگر کارآمد تلقی نمی شود.

در عوض کمپانی کره ای به استفاده از نوعی پولیمید شفاف روی آورده که تامین آن برعهده کمپانی ژاپنی Sumitomo Chemical خواهد بود. در قیاس با گوریلا گلس، این راهکار جدید مقاومت کمتری از خود نشان می دهد، اما جنس پلاستیکی این لایه به معنای انعطاف پذیری بالا و مقاومت آن در برابر حرارت است که ویژگی هایی مهم برای یک موبایل تاشو به حساب می آیند.

گفتنی است که بنابر آخرین گزارش ها، کمپانی Corning که به تولید گوریلا گلس می پردازد، راهکار خاص خود را برای موبایل های تاشو توسعه داده است. اما متاسفانه به نظر می رسد که این راهکار از نظر سامسونگ آنقدرها پیشرفته نبوده و به همین خاطر، پولیمید شفاف برگزیده شده است.

با درنظرگیری این موضوع که نخستین اسمارت فون تاشو سامسونگ هنوز به مرحله تولید انبوه نرسیده، گفته می شود که تامین کنندگان لایه های محافظتی هنوز مشغول بهبود راهکارهای خود هستند. اما با برنامه ریزی های سامسونگ برای عرضه این موبایل در ماه ژانویه ۲۰۱۹، تا آغاز پروسه تولید انبوه زمان زیادی باقی نمانده است

The post نخستین موبایل تاشو سامسونگ بدون لایه محافظتی گوریلا گلس از راه می رسد appeared first on دیجیاتو.

نگاهی به بخش‌های تازه فیفا ۱۹؛‌ از مسابقات فانتزی تا ویژگی‌های جدید آلتیمیت تیم

با توجه به نمرات منتشر شده از فیفا ۱۹ و نظرات کاربران و منتقدان نسبت به نسخه دمو رایگان این بازی، به نظر می‌رسد که با یکی از متفاوت‌ترین نسخه‌های سری فیفا در سال‌های اخیر روبرو هستیم. ویژگی های جدید فیفا ۱۹ کم نیستند و تعدادی از آن‌ها به طور کامل تجربه شما از این عنوان را دگرگون خواهند کرد. به همین مناسبت، در ادامه این مطلب به بررسی این بخش‌های تازه خواهیم پرداخت.

بخش‌های جدید

در چند سال اخیر، یکی از انتقادات وارد به سازندگان فیفا به عدم اضافه شدن بخش جدیدی به قسمت آفلاین بازی برمی‌گشت که به نظر می‌رسد این ضعف در فیفا ۱۹ به طور کامل و با بخش‌های جدیدی که در ادامه معرفی‌شان می‌کنیم، رفع شده است:

Cup Finals: در این قسمت، با توجه به اضافه شدن لیگ قهرمانان اروپا و لیگ اروپا به فیفا ۱۹ می‌توانید، مسابقات دو یا تک نفره را در قالب فینال این رقابت مهم انجام دهید.

No Rules: دیگر ویژگی جدید فیفا ۱۹ حالت بدون خطای آن خواهد بود. تجربه فوتبال بدون هیچ‌کدام از قانون‌هایش یک فانتزی برای همه علاقه‌مندان به این ورزش پرطرفدار است و این حالت از مسابقه با حالت No Rules به فیفا جدید اضافه شده تا شما بتوانید یک مسابقه کامل را بدون هیچ کدام از قوانین خاصی مثل آفساید یا ترس از گرفتن اخطار ادامه دهید.

Best Of Series: پیش از این هم بسیاری از افرادی که کنار یکدیگر و به صورت دونفره به تجربه فیفا در کنار یکدیگر می‌پرداختند،‌ رسیدن به تعداد مشخصی از پیروزی در زمین مسابقه را به عنوان هدف نهایی تعین می‌کردند. حال شما می‌توانید بدون دردسر کمتری این نوع از مسابقه دادن را با رقیبتان در فیفا ۱۹ تجربه کنید.

Headers & Volleys: در این بخش،‌ تنها گل‌هایی که به صورت ضربات والی یا ضربه سر به درون دروازه بروند، به حساب خواهند آمد. جالب است بدانید که برای جذاب‌تر شدن این بخش، گل زدن از روی ضربه سر یا به ثمر رساندن ضربه والی در فیفا ۱۹ آسان‌تر از نسخه‌های پیشین این سری شده است.

Home & Away: این حالت از مسابقه پیش از این هم در فیفا ۱۹ وجود داشت و شما می‌توانید مسابقه با حریفتان را در غالب یک بازی رفت و برگشت و قوانینی مانند تعداد گل زده در خانه حریف دنبال کنید.

First To: در این قسمت می‌توانید تا قوانین خاصی را برای خود مسابقه فوتبال تعین کنید. برای مثال قابلیت تعریف این قانون که کسی به تعداد مشخصی گل از فاصله پشت محوطه جریمه به ثمر برساند برنده بازی است، وجود خواهد داشت.

تاکتیک‌های پویا

سیستیم چینش تاکتیک برای یک مسابقه نسبت به فیفا ۱۸ کاملا تغییر کرده و یکی از ویژگی های جدید فیفا ۱۹ محسوب می‌شود. حال دست شما برای برنامه‌ریزی و تلاش برای دیکته کردن افکار خودتان در زمین مسابقه بازتر از گذشته خواهد بود. با امکانات جدیدی که در فیفا ۱۹ وجود دارد، می‌توانید تاکتیک‌های مختلفی را شخصی سازی کنید و برای هر کدام از حالت‌های هجومی و تدافعی تیم‌تان برنامه‌ مشخصی داشته باشید.

همچنین دو تاکتیک All Out Attack و Park The Bus هم از بازی حذف شده‌اند تا مسابقات نسبت به گذشت حس و حال واقعی‌تری پیدا کنند. البته حضور نداشتن این دو بخش به معنای کنار رفتن بازی صرفا هجومی و صرفا تدافعی نیست و شما می‌توانید تا هر کدام از درجات مختلف حالت‌ هجومی یا تدافعی تیم‌تان را بر حسب نیاز تغییر دهید.

زمان بندی در زدن شوت‌ها نیز دیگر فاکتور مهم طی یک مسابقه فوتبال و یکی دیگر از ویژگی های جدید فیفا ۱۹ خواهد بود. در گذشته و هنگام دکمه شوت را دوبار فشار می‌دادیم، ضربات به صورت زمینی به سمت دروازه حریف زده می‌شد. حال قابلیت تنظیم قدرت شوت بازیکنان با گزینه‌های متنوع‌تری در فیفا ۱۹ بازسازی شده‌ است.

با نگاه داشتن دو دکمه چپ و راست که بنابر نحوه شخصی سازی کنترلر شما می‌توانند بالا یا پایین باشند و گرفتن دکمه شوت، نواری بالای سر بازیکنان پدیدار می‌شود که امکان تنظیم قدرت شوت را به شما خواهد داد. سیستم انیمشن‌های بازی نیز به لطف به‌روزرسانی جدید موتور فراستبایت طبیعی‌تر و روان‌تر از گذشته شده و در کل تجربه فوتبال بازی کردن در این عنوان با فیفا ۱۸ به طور کامل متفاوت خواهد بود.

ویژگی‌های جدید آلتمیت تیم

بسیاری از ویژگی های جدید فیفا 19 به بخش التیمیت تیم بازی اختصاص دارند.

بسیاری از ویژگی های جدید فیفا ۱۹ به بخش التیمیت تیم بازی اختصاص دارند.

در سال‌های اخیر و با جان گرفتن بازی‌های آنلاین، بخش آلتمیت تیم سری فیفا نیز به یکی از سودآورترین سرویس‌های الکترونیک آرتز تبدیل شده است. این کمپانی هر ساله سعی می‌کند تا با اضافه کردن المان‌های جدیدی به التمیت تیم، این قسمت را همچنان جذاب و پرطرفدار نگه‌دارد.

در یکی از جدیدترین این تغییرات، یک از ویژگی های جدید فیفا ۱۹ قسمت Division Reviles خواهد بود که شما در ابتدای کار و بعد از انجام چند مسابقه، تعین سطح شده و به لیگ مشخصی مطابق با مهارت فیفا بازی کردنتان منتقل خواهید شد. همچنین، بخشی به نام «لیگ آخر هفته» به فیفا ۱۹ اضافه شده که این امکان را به شما می دهد تا در صورت کسب امتیازی مشخص طی مسابقات هفتگی، در لیگ جداگانه که در آخر هفته ها برگزار می شود، با سایر افراد موفق طی هفته‌ای که گذشت، رقابت کنید.

علاوه بر تمام این مواردو تمام ویژگی های جدید فیفا ۱۹ احتمالا می‌دانید که الکترونیک آرتز در ماه های اخیر با این بحران که برخی از کشورها محتوای بخش آلتیمیت تیم بازی را نوعی قمار کردن می دانند، روبرو است. برای پاسخ به همین بحران، قسمت جدیدی را در فیفا ۱۹ شاهد آن هستیم که نام Player Picks است. در این بخش کاربران اجازه خواهند داشت که بعد از تهیه یک پک، یکی از بازیکنان را به انتخاب خودتان به تیم اضافه کنید.

در ضمن قسمت آیکون فیفا نیز مانند همیشه شاهد بازیکنان اسطوره‌ای دنیای فوتبال خواهد بود که تعدادی از آن‌ها را در ادامه باهم می‌بینیم:

  • ریوالدو از برزیل
  • لمپارد از انگلستان
  • جرارد از انگلستان
  • سیدروف از هلند
  • کرایوف از هلند
  • اوزه بیو از پرتغال
  • کاناوارو از ایتالیا
  • روبرتو باجو از ایتالیا
  • رائول از اسپانیا
  • ماکلله از فرانسه

The post نگاهی به بخش‌های تازه فیفا ۱۹؛‌ از مسابقات فانتزی تا ویژگی‌های جدید آلتیمیت تیم appeared first on دیجیاتو.

داستان یک پرواز؛ ساترن ۵ چگونه انسان را به ماه رساند؟ [قسمت اول]

شانزدهم جولای ۱۹۶۳ – برابر با بیست و پنجم تیر ماه ۱۳۴۸ – ساعت ۹:۳۱ صبح در منطقه زمانی شرقی (EDT) زمین اطراف مرکز فضایی کندی در ایالت فلوریدای آمریکا به لرزش درآمد و مأموریت تاریخی آپولو ۱۱ برای رساندن فضانوردان به ماه آغاز شد. راکت عظیم الجثه ساترن ۵ که در این مأموریت به کار رفت، یکی از مشهورترین ساخته های دست بشر در قرن بیستم است که ساختنش به هیچ وجه ساده نبود.

تولد ساترن ۵ داستانی از جنس نوآوری های هوشمندانه، محافظه کاری، سیاست و کار کردن روی پروژه ایست که هیچکس تصور واضحی در موردش نداشت. احتمالاً شما هم تا به حال راکت ساترن ۵ را در مرکز فضایی کندی فلوریدا یا مرکز فضایی جانسون تگزاس ندیده اید، اما با مشاهده تصاویر آنها می توانید به راحتی تمام صفات مبالغه را به کار ببرید. این راکت نه تنها پایه گذار یکی از مهم ترین اقدامات در طول تاریخ بشریت است، بلکه مجموعه ای حیرت انگیز از رکوردها را برجای گذاشته که همچنان باقی هستند.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

ساترن ۵ با ارتفاع ۱۱۰٫۶ متر بلندترین راکت جهان است که حتی از مجسمه آزادی نیویورک یا ساعت بیگ بن لندن هم بالا می زند. این راکت همچنین با وزن ۲۹۷۰۰۰۰ کیلوگرم، سنگین ترین و قدرتمندترین راکت عملیاتی جهان است. رانش مرحله اول ساترن ۵ به ۷۸۹۱۰۰۰ کیلو نیوتن می رسد و می تواند محموله ۱۴۰ هزار کیلوگرمی را به مدار پایینی زمین ببرد، یا اینکه محموله ۴۸۶۰۰ کیلوگرمی را به ماه منتقل کند.

ساترن ۵ تنها وسیله ایست که انسان را به اعماق فضا برده است

ساترن ۵ بزرگ ترین راکت با سوخت مایع و بزرگ ترین ماشین پرنده جهان هم به شمار می رود و موتور مرحله اول F-1 هم قدرتمندترین موتور دنیاست. ساخت ۱۳ راکت ساترن ۵ به همراه ۱۹ برادر کوچک ترش یعنی ساترن ۱ و ساترن ۱B را بیش از ۲۰ هزار شرکت خصوصی و بالغ بر ۳۰۰ هزار نفر در سرتاسر آمریکا آمریکا بر عهده داشتند. این راکت از سوی ناسا به عنوان نخستین وسیله حمل و نقل فضایی واقعی شناخته شده و هنوز هم تنها ابزاریست که انسان را به اعماق فضا برده است.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

رکورد دیگری هم داریم: از ۳۲ پرتاب راکت های ساترن، هیچکدام با شکست مواجه نشده و هیچ محموله ای از دست نرفته است. با در نظر گرفتن اینکه مهندسین و فضانوردان ناسا پس از هر بار پرتاب موفق این راکت حیرت زده می شدند، می توان نتیجه گرفت که با رکورد حیرت انگیزی روبرو هستیم.

تولد آشوبگر

شاید داستان تولد ساترن ۵ از خودش جذاب تر باشد. ساخت ماشینی انقلابی در این سطح، در زمانی به شدت کوتاه و با پیچیدگی فوق العاده ای همراه بود. طراحی این راکت از سال ۱۹۶۰ الی ۱۹۶۲ در مرکز پروازهای فضایی مارشال در هانتسویل آلاباما انجام شد. ورنر فون براون (Wernher von Braun) و آرتور رادولف (Arthur Rudolph) از پیشگامان علوم موشکی دنیا روی این پروژه نظارت داشتند. اولین پرواز ساترن ۵ در سال ۱۹۶۷ انجام شد، یعنی فقط ۵ سال بعد از دریافت چراغ سبز برای اجرای مأموریت آپولو.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

این پنج سال پر از مشکلات عجیب و غریب، فرایندهای کم سابقه توسعه همزمان، تصمیم گیری پیچیده، درگیری های درون سازمانی، بحران های جهانی، و جابجایی مرزهای علم و فناوری بود، انگار خودتان با سرعت در حال حرکت هستید و باید به یک سیبل متحرک هم شلیک کنید. رویارویی داخلی، جنگ سرد، رقابت فضایی، تولد سازمان ها و نهادهای جدید، همگی دست در دست هم به مشکلات این پروژه اضافه کرده بودند، ولی همکاری بین دولت و شرکت های خصوصی همه موانع را از پیش رو برداشت. جالب اینجاست که هیچکس نمی دانست قرار است با این راکت چه کار کنند، تا اینکه بالاخره ناسا برنامه نهایی را اعلام کرد.

اولین جرقه

داستان ساترن ۵ به دوران جنگ جهانی دوم بر می گردد، زمانی که آلمان نازی موشک بالستیک V-2 را ساخت. این موشک که در شهر پنمونده آلمان ساخته شد، مهم ترین راکت سوخت مایع جهان به شمار می رفت و طراحی آن، تأثیر قابل توجهی روی راکت ناسا داشت. در واقع ساترن ۵ را می توان نسخه پیشرفته ای از V-2 دانست.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

در آخرین روزهای جنگ جهانی دوم، ورنر فون براون و ۷۰۰ دانشمند ارشد علوم موشکی آلمان خودشان را تسلیم ارتش آمریکا کردند. آنها همراه با انبوهی از نقشه ها و صدها راکت V-2 به شکل مخفیانه و در قالب عملیات پیپرکلیپ (Paperclip) به ایالات متحده منتقل شدند. فون براون تصور می کرد آمریکایی ها به او منابع کافی و آزادی عمل می دهند تا آرزوی دیرینه اش یعنی پرتاب راکت به سمت ماه را جامه عمل بپوشاند، اما دولتمردان ایالات متحده فکرهای دیگری داشتند.

دانشمندان آلمانی نقش اصلی را در تحول فضایی آمریکا ایفا کردند

دانشمندان آلمانی برخلاف انتظار، به شهر وایت سندز در ایالت نیومکزیکو منتقل شدند. آنها فقط می توانستند با V-2 های باقی مانده از جنگ بازی کنند، علوم موشکی را به مهندسین آمریکایی آموزش دهند و نهایتاً موشک های بالستیک کوتاه برد را برای ارتش آمریکا بسازند. در سال ۱۹۵۶ آژانس موشک بالستیک ارتش (ABMA) تأسیس شد و تیم فون براون توانستند طراحی راکت را تا حد قابل توجهی بهبود دهند، به طوری که دولت آمریکا مجبور شد مأمور ویژه ای را به نظارت روی فعالیت های آنها اختصاص دهد تا تصادفاً ماهواره ای را به فضا نفرستند. در همین زمان طراحی راکت های بزرگ بر عهده نیروی هوایی ارتش آمریکا قرار گرفته بود تا موشک های بالستیک قاره پیما را برای حمل کلاهک های هسته ای بسازند.

اواخر سال ۱۹۵۶ وزارت دفاع ایالات متحده به این نتیجه رسید که به یک راکت بزرگ برای پرتاب محموله ای سنگین و نامشخص به فضا نیاز دارد. بوستر این راکت باید بتواند ۹۰۰۰ تا ۱۸۰۰۰ کیلوگرم بار را حمل کند، ضمن اینکه ساخت راکت هم سریع و کم هزینه باشد. آوریل سال ۱۹۵۷ آژانس ABMA این چالش را پذیرفت و مطالعات اولیه برای ساخت راکتی به نام سوپر ژوپیتر (Super Jupiter) را آغاز کرد. این راکت با رانش ۱٫۵ میلیون پوند، ده برابر قوی تر از تمام راکت های ساخته شده تا آن زمان بود.

فون براون در ابتدا می خواست یک موتور بسیار بزرگ را استفاده کند، ولی نهایتاً تصمیم بر این شد که چهار موتور نسبتاً کوچک تر بسازد که بعدها با نام F-1 در تاریخ ماندگار شد. راکت تک موتوره وزن کمتری دارد، به سادگی ساخته می شود و احتمال خرابی آن هم کمتر است، اما طراحی و ساختش زمان بیشتری نیاز دارد. البته در این زمان فقط طراحی اولیه و مقداری از محاسبات فنی راکت سوپر ژوپیتر انجام شده بود و احتمال کنسل شدن پروژه وجود داشت.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

زمانی که دوایت آیزنهاور، رئیس جمهور وقت آمریکا اعلام کرد ایالات متحده قصد دارد یک ماهواره را در مدار زمین قرار دهد، همه چیز عوض شد. این تصمیم برای مشارکت در پروژه IGY 1957 گرفته شده بود. برای تأکید بر ماهیت صلح آمیز این پروژه که به نام ونگارد (Vanguard) شناخته می شد، قرار بود یکی از راکت های پژوهشی (موشک ژرفاسنج) نیروی دریایی را به گونه ای تغییر دهند که ماهواره ای به اندازه گریپ فروت را به مدار زمین بفرستد.

همه چیز خوب پیش می رفت تا اینکه اکتبر ۱۹۵۷ اتحاد جماهیر شوروی اولین ماهواره خود به نام اسپوتنیک (Sputnik-1) را در مدار زمین قرار داد و برای اینکه بیشتر حرص آمریکایی ها را درآورد، دومین و سومین ماهواره و اولین موجود زنده، یعنی سگی به نام لایکا را هم به فضا فرستاد.

روسیه با پرتاب ماهواره اسپوتنیک، نبرد فضایی را آغاز کرد

اگرچه سیاستمداران آمریکایی آرامش خود را در برابر اقدامات شوروی حفظ کردند، ولی مردم و رسانه های این کشور چندان آرام ننشستند. دولت ایالات متحده نه تنها متعجب نشده بود، بلکه اوضاع را به نفع خودش می دید چون مطمئن بود که حالا دیگر شوروی نمی تواند به پرتاب های آنها گیر بدهد. با این حال رسانه ها و افکار عمومی آمریکا که روسیه را پایین تر از خود می دیدند، پیشرفت آنها در عرصه فضا را تاب نمی آوردند، به خصوص اینکه حالا شوروی می تواند موشک های مجهز به سلاح اتمی را به سمت نیویورک یا واشنگتن نشانه رود.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

حالا پروژه ونگارد از یک برنامه علمی عادی به اولویت اصلی در سطح ملی بدل شده بود، ولی قدم اول چندان محکم برداشته نشد. نخستین تلاش برای پرتاب، به انفجار راکت روی سکو منتهی شد و بهانه را به دست شوروی داد تا تلاش بی نتیجه آمریکایی ها را به سخره بگیرند و اعتماد به نفس آنها را نابود کنند.

از طرف دیگر، فون براون چنین روزی را پیش بینی می کرد و چند راکت ژوپیتر آماده پرتاب را در اختیار داشت. زمانی که اسپوتنیک-۱ پرتاب شد، فون براون شجاعانه اعلام کرد که ظرف ۹۰ روز می تواند ماهواره آمریکایی را به فضا بفرستد. دومین تلاش ناموفق ونگارد، موقعیتی تاریخی را در اختیار او قرار داد تا تحت نظارت ABMA راکت ژوپیتر -که حالا به جونو-۱ تغییر نام داده بود- را در پایگاه کیپ کاناورال برپا کند. جونو-۱ اولین ماهواره آمریکا به نام اکسپلورر-۱ را در تاریخ ۳۱ ژانویه ۱۹۵۸ -برابر با یازدهم بهمن ۱۳۳۶- در مدار زمین قرار داد.

ناسا، آرپا و ساترن

شوروی با پرتاب اسپوتنیک، راه آمریکا را نیز هموار کرد تا فضا را به اولویت اصلی خود بدل کند. فوریه ۱۹۵۸ آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته (آرپا-ARPA که الان به نام دارپا-DARPA شناخته می شود) بنیان نهاده شد تا سردرگمی و بورکوراسی شدید دولت ایالات متحده در پروژه های فناوری و علوم پیشرفته را پایان دهد. آوریل همین سال، آیزنهاور فرمان تشکیل اداره کل ملی هوانوردی و فضا یا همان ناسا (NASA) را صادر کرد تا مسئولیت برنامه های فضایی را بر عهده بگیرد.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

ماه اوت ۱۹۵۸ برنامه سوپر ژوپیتر ABMA که اکنون به نام جونو-۵ شناخته می شود، با بودجه ARPA جان دوباره ای گرفت. این موضوع از آن جهت اهمیت داشت که توجه ارتش آمریکا به راکت های غول پیکر رو به افول بود و پروژه به دست فراموشی سپرده شده بود. البته در سال ۱۹۶۰ تمام پروژه، بدون هیچ بودجه ای به ناسا سپرده شد.

در این زمان اسم راکت هم عوض شده بود و اکنون رسماً به نام ساترن (Saturn) شناخته می شد. سازمان ABMA هم منحل شد و فون براون و تیمش به مرکز پروازهای فضایی مارشال (MSFC) منتقل شدند. اگرچه ساترن هنوز هم یک ایده روی کاغذ بود، ولی مهندسین پروژه تقریباً می دانستند که باید در چه مسیری حرکت کنند.

کدام ساترن؟

یکی از نشانه های به هم ریختگی پروژه ساترن در سال ۱۹۶۰ مشخص شد و آمریکایی ها دیدند که حداقل با پنج یا شش طرح راکت مواجهند. در واقع ساترن خانواده ای از راکت ها را شامل می شد که برای حمل بارهای مختلف و اجرای مأموریت های متنوع طراحی شده بودند. علاوه بر راکت های C-1 تا C-5، یک راکت Nova هم دیده می شد که حتی روی کاغذ هم به مراتب بزرگ تر از ساترن ۵ بود.

طراحان پروژه با ده ها طرح متنوع از راکت های ساترن روبرو شدند

دلیل این آشفتگی چیزی نبود جز هدف نهایی راکت ساترن؛ اینکه برای چه مأموریتی و با چه هدفی پرتاب خواهند شد. همچنین مسیر توسعه آنها هم به درستی تعیین نشده بود. تازه شش طرح اولیه فقط دسته بندی های اصلی را مشخص می کردند و هرکدم از آنها نمونه های نهایی متنوعی داشتند، به طوری که در برخی مراحل حتی متخصصین هم از آنها سر در نمی آوردند؛ ساترن های یک مرحله ای تا چهار مرحله ای، تک موتوره یا چند موتوره (خوشه ای)، طراحی با الهام از راکت های نظامی یا طراحی کاملاً جدید، راکت هایی با سوخت جامد و حتی بوسترهای کمکی. طراحان پروژه به دریایی درافتاده بودند که پایانش نمی دیدند.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

سؤال اساسی هنوز پابرجا بود: مأموریت چیست؟ تیم فون براون راکت ساترن را برای چه کسی و به چه دلیلی طراحی می کنند؟ در آغاز مسئولیت پروژه با ارتش بود اما آنها به تدریج علاقه خود را از دست دادند و به پروژه های خودشان بازگشتند. سپس کنترل تیم فون براون در اختیار ناسا قرار گرفت، اما این آژانس نوپا هم کوچک ترین ایده ای نداشت که با این راکت غول آسا چه باید بکند و طرح نهایی را بر چه اساسی انتخاب نماید.

اوضاع در ژانویه ۱۹۶۰ کمی شفاف تر شد، زمانی که ناسا به کنگره آمریکا اعلام کرد که ظرف ۱۰ سال تیمی از فضانوردان را به مدار ماه خواهد فرستاد و کمی بعد هم انسان را روی سطح ماه فرود خواهد آورد. البته این بازه زمانی هیچ اساس و مبنایی نداشت و ناسا فکر می کرد ده سال برای اجرای چنین مأموریت های جاه طلبانه ای کافیست.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

سپس همان طور که طرفداران رقابت فضایی می دانند، جان فیتزجرالد کندی رئیس جمهور وقت آمریکا در تاریخ ۲۵ ماه مه ۱۹۶۱ -برابر با چهارم خرداد ۱۳۴۰- سخنرانی تاریخی خود را در کنگره انجام داد. او اعلام کرد ایالات متحده اولین کشوریست که روی ماه قدم خواهد گذاشت:

این ملت باید برای رسیدن به این هدف متعهد شود. ما باید تا پایان دهه جاری یک انسان را روی ماه فرود آورده و سپس او را به سلامت به زمین باز گردانیم.

سخنرانی کندی به راحتی توانست مردم آمریکا را در مسیر این مأموریت تاریخی قرار دهد، ولی بیش از هفت ماه بحث و جدل پیش روی مسئولین پروژه قرار داشت. با وجود دستور صریح رئیس جمهور، ناسا هیچ راکتی از خودش نداشت و تجهیزات مربوط به پروژه مرکوری و پروژه جمنای هم جوابگوی نیاز آنها نبودند.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

طرح های ساترن هم که ماه به ماه تغییر می کردند؛ مدل های سه مرحله ای به دو مرحله ای تبدیل شدند و C-I به C-I و C-IB تقسیم شد. گاهی اوقات راکت Nova طرح محبوب آنها بود و گاهی راکت سوخت جامد با بوسترهای کمکی. در میانه ی این آشوب، فقط برنامه رسیدن به ماه بود که می توانست همه چیز را سر و سامان دهد.

پیش به سوی ماه

دلیل اصلی این همه تغییر و تحول در توسعه راکت ساترن، این بود که به روش های متعدد و متنوعی می شود به ماه رسید و هرکدام از آنها به راکت مخصوص به خود نیاز دارند. در سال ۱۹۶۱ ناسا چهار روش اصلی را بررسی می کرد.

صعود مستقیم

راکت ساترن 5 سفر به ماه

اولین گزینه محبوب پروژه، صعود مستقیم نام دارد. این روش که ساده ترین هم هست، به یک فضاپیمای کامل سوار بر یک راکت غول پیکر نیاز دارد. فضاپیما به شکل مستقیم به سمت ماه رفته و بدون قرار گرفتن در مدار ماه، روی سطح آن فرود می آید. در پایان مأموریت تمام فضاپیما یا بخشی از آن دوباره از سطح بلند شده و به سمت زمین حرکت می کند، حالا یا فرود می آید یا توی دریا سقوط می کند.

این روش کاملاً مناسب به نظر می رسد ولی یک ضعف اساسی دارد: فضاپیما به خاطر موتورهای بزرگ، محفظه های سوخت و دیگر تجهیزات مورد نیاز، بسیار سنگین خواهد بود. برآوردها نشان می داد وزن فضاپیمای این مأموریت به ۹۹ تن خواهد رسید. فون براون و تیمش نتیجه گرفتند که برای پرتاب چنین محموله ای به بوستر جدیدی به نام Nova با موتورهای کاملاً جدید و غول آسا نیاز دارند، راکتی که حتی ساترن ۵ در برابرش حرفی برای گفتن نداشت. البته مشکل اصلی این بود که اجرای پروژه به این روش، فرود یانکی ها روی ماه را تا دهه ۱۹۷۰ میلادی به تعویق می انداخت.

ملاقات در مدار زمین

راکت ساترن 5 سفر به ماه

همان طور که از اسمش هم مشخص است، در این حالت باید سفینه را در مدار زمین سرهم کرد. پس از آن فضاپیما به سمت ماه حرکت کرده، فرود آمده و سپس باز می گردد. البته می توان یک سفینه بدون سوخت را به مدار زمین فرستاد و سپس با استفاده از راکت دیگری به آن سوخت رساند. در هر دو حالت به راکت های کوچک تری نسبت به ساترن ۵ نیاز خواهیم داشت.

انجام این مأموریت شامل چند بار پرتاب راکت از سطح زمین و ملاقات در مدار برای سوختگیری یا اتصال خواهد بود. چنین عملیاتی را در قرن بیست و یکم به راحتی انجام می دهیم، ولی در سال ۱۹۶۱ کاملاً ناشناخته بودند. در آن زمان دو فضاپیما هیچگاه در مدار به هم نرسیده بودند، چه برسد به اینکه به هم متصل شوند. علاوه بر این راکت های آن زمان عمدتاً آزمایشی بودند و احتمال بروز خطا در آنها بالا بود، در حدی که شاید فضاپیمای حاضر در مدار زمین هیچگاه راکت دوم را ملاقات نمی کرد. هزینه بالای این اشتباهات احتمالی، ناسا را از اجرای آن بازداشت.

ملاقات در سطح ماه

راکت ساترن 5 سفر به ماه

برای ملاقات در سطح ماه، مجموعه ای از فضاپیماهای بدون سرنشین حاوی لوازم مورد نیاز، سوخت و فضاپیمایی برای بازگشت به زمین به سطح ماه فرستاده می شد. در حین مأموریت، یک فضاپیمای کوچک حامل فضانوردان هم به این مجموعه ملحق می شوند و نهایتاً فضانوردان با استفاده از فضاپیمای بازگشت، به زمین بر می گشتند. در این حالت هم راکت کوچک تری مورد نیاز بود.

ملاقات در سطح ماه علاوه بر مشکلات حالت قبلی، مسائل جدیدی را هم با خود داشت. برای ملاقات در مدار زمین تنها چند فضاپیما در یک زمان در مدار زمین قرار می گرفتند، اما ملاقات روی ماه به سیستم های فرود خودکار نیاز داشت که تا آن زمان اختراع نشده بود، ضمن اینکه باید همین عملیات را در چند مرحله و در یک مکان اجرا کرد. تازه پس از آن فرود فضاپیمای حامل سرنشین انسانی و سپس بلند شدن از سطح ماه برای برگشت را هم داشتیم. احتمال بالای خطا در هرکدام از این مراحل هم کمکی به ناسا نمی کرد.

ملاقات در مدار ماه

راکت ساترن 5 سفر به ماه

ملاقات در مدار ماه حالتیست که در آن یک فضاپیمای کامل و بزرگ به مدار ماه فرستاده می شود. زمانی که این فضاپیمای اصلی در مدار حضور دارد، سفینه کوچک سطح نشین حامل فضانوردان از آن جدا شده، روی سطح ماه فرود می آید و سپس دوباره به فضاپیمای اصلی می پیوندد. این راکت کوچک پس از رساندن فضانوردان به فضاپیمای اصلی از آن جدا شده و نهایتاً فضاپیمای مادر به زمین بر می گردد.

این روش را پیش تر برای برنامه آپولو هم در نظر گرفته بودند و اجرای آن به هیچ وجه ساده نبود. با این حال ناسا باید هرچه زودتر تصمیم نهایی را می گرفت.

انتخاب نهایی

در ابتدا روش صعود مستقیم انتخاب شد، چون هم ساده بود و هم به مانورهای ناشناخته مانند ملاقات مداری نیاز نداشت. زمانی که مشخص شد ساخت راکت Nova در این بازه زمانی ممکن نیست، بسیاری از اعضای تیم (از جمله فون براون) به روش ملاقات در مدار زمین روی آوردند. از طرفی جان هوبالت، مهندس پژوهشگاه لنگلی و جرج لو، رئیس ناسا روش ملاقات در مدار ماه (LOR) را ترجیح می دادند.

بحث بین دو گروه به قدری بالا گرفت که رئیس جمهور کندی شخصاً وارد ماجرا شد. فون براون تمام مهارت های دیپلماتیک خودش را به کار برد تا این جدال فنی به خصومت شخصی بین طرفین ماجرا کشیده نشود. در نهایت روش ملاقات در مدار ماه به عنوان کم هزینه ترین و سریع ترین روش انتخاب شد.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

این تصمیم، توسعه راکت ساترن را به مراحل پایانی طراحی نزدیک کرد و مسئولین پروژه حتی به مراحل ساخت و تست هم فکر می کردند. در تاریخ ۱۰ ژانویه ۱۹۶۲-برابر با ۲۰ دی ماه ۱۳۴۰- ناسا آغاز تولید ساترن C-5 با نام نهایی ساترن ۵ را به شکل رسمی اعلام کرد. مرحله اول این راکت از نوع S-IC به جای چهار بوستر، از پنج بوستر F-1 تشکیل شده بود تا نیروی کافی را تولید کند. مرحله دوم از نوع S-II با پنج موتور J-2 بود و مرحله سوم از نوع S-IVB هم یک موتور J-2 داشت. مرحله سوم راکت باید سفینه فرماندهی و خدمات آپولو را به همراه ماه نشین آپولو و دیگر تجهیزات اساسی حمل می کرد.

پروژه ماه به اندازه یک جنگ کامل برای آمریکا خرج داشت

در کنار ساترن ۵ توسعه دو راکت دیگر نیز در دستور کار قرار گرفت: ساترن I و ساترن IB که هردو بر اساس ساترن C-1 ساخته می شدند تا تست سخت افزاری ساترن ۵، اجرای تست های پرواز مقدماتی، حمل فضاپیمای آپولو به مدار زمین و ارسال اولین فضانوردان مأموریت آپولو را ممکن سازند. دو مورد آخر اهمیت فوق العاده ای داشت چون آپولو پیش از اعلام برنامه ساترن ۵ به طور کامل توسعه یافته بود.

ساترن I و ساترن IB که دومرحله ای بودند، ماهیت محافظه کارانه ی برنامه ساترن را نشان می دادند، چون پروژه ماه به اندازه یک جنگ تمام عیار در مقیاس کوچک برای آمریکا خرج داشت و باید در هزینه های جانبی صرفه جویی می کردند. مرحله اول این راکت ها بر اساس موشک های جونو و ردستون طراحی شده بود که بسیار کوچک تر از مرحله اول ساترن ۵ بوده و تنها پنج موتور H-1 داشتند. برای کاهش هزینه طراحی و ساخت محفظه های سوخت جدید، هشت مخزن سوخت از راکت های ردستون که مخصوص حمل سوخت موشک RP-1 و اکسیژن مایع بود را به مخزن سوخت جونو وصل کردند و اکسیژن بیشتری را به آن رساندند. بین این دو موشک، ساترن IB کمی بلندتر بود و سوخت بیشتری حمل می کرد.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

مرحله دوم این راکت ها به ترتیب S-IV و S-IVB نام داشتند. مدل S-IV از شش موتور RL-10 استفاده می کرد و مدل S-IVB هم تنها یک موتور J-2 داشت. جالب اینکه S-IVB سومین مرحله ساترن ۵ بود و مرحله چهارم را با خود حمل می کرد، اما در واقع پیشرفته ترین مرحله به شمار می رفت، چون باید دو مرتبه موتورهای خود را روشن می کرد و عملیات تغییر مسیر پیچیده ای را انجام می داد.

مسائل اساسی

در کنار تصمیمات پایه، یک سری اقدامات دیگر هم وجود داشتند که پیشرفت خارق العاده علوم موشکی در دهه ۱۹۶۰ میلادی را نشان می دادند. راکت های ساترن در طرح اولیه فقط از سوخت RP-1 استفاده می کردند که از کروزن (نفت سفید) و اکسیژن مایع تشکیل شده بود. این سوخت، ارتفاع راکت را بیش از حد افزایش می داد، تا جایی که ممکن بود تعادل راکت را در حین پرواز به هم بزند. می شد در مراحل بالایی از هیدروژن مایع استفاده کرد ولی فون براون با این موضوع مخالف بود، چون آمریکایی ها تجربه کافی با این سوخت نداشتند. علاوه بر این خواص هیدروژن مایع هنوز به اندازه کافی شناخته شده نبود، صنایع آمریکا برای تولیدش آماده نبودند و نهایتاً هزینه بالایی هم داشت.

راکت ساترن 5 سفر به ماه

اینجا آبراهام سیلورستاین به کمک ناسا آمد. او که در دهه ۱۹۵۰ میلادی با هیدروژن مایع کار کرده بود و به کارآیی آن اطمینان داشت، نهایتاً توانست فون براون و دیگر دانشمندان اصلی پروژه را قانع کند، به خصوص با توجه به اینکه نیروی هوایی آمریکا راکتی به نام Centaur را با سوخت هیدروژن در دست توسعه داشت. در نتیجه تیم توسعه ساترن به طور کامل تغییر عقیده دادند و سوخت هیدروژن را برای مراحل دوم و سوم این راکت در نظر گرفتند.

یکی دیگر از تصمیمات تعیین کننده، محل پرتاب راکت به سمت ماه بود. هیچکدام از سایت های آن زمان آمریکا توانایی پرتاب ساترن ۵ را نداشتند، بنابراین باید مکان جدیدی برای احداث تأسیسات پرتاب انتخاب می شد. محل پرتاب نه تنها روی نحوه ساخت ساترن ۵، بلکه روی طراحی آن هم تأثیر داشت. قبل از اینکه کیپ کاناورال انتخاب شود، احتمال می رفت که آمریکا یکی از جزایر دوردست اقیانوس آرام را برای پرتاب انتخاب کند، مانند مکان هایی که برای تست بمب های اتم استفاده می شد. اگر چنین تصمیمی گرفته می شد، فون براون باید با زحمت بسیار، راکت را به گونه ای طراحی می کرد که قسمت های مختلفش از هم جدا شده و به شکل هوایی قابل حمل و نقل باشند.

 

منتظر ادامه ماجرای جذاب ساترن ۵ باشید …

The post داستان یک پرواز؛ ساترن ۵ چگونه انسان را به ماه رساند؟ [قسمت اول] appeared first on دیجیاتو.

روزیاتو: سناریوهای احتمالی آینده بازار نفت چگونه است؟

درست است که قیمت  های بالاتر نفت عموما تاثیر منفی بر رشد اقتصادی جهان که یک اقتصاد به اصطلاح نفت  بر است می شود. اما باید گفت که اقتصاد جهان کمتر از گذشته به نفت اتکا دارد.

طبق آخرین تحقیقات، میزان نفتی که برای مقدار معینی از رشد اقتصادی در جهان نیاز است ۷ درصد کمتر از نفت مورد نیاز برای همین میزان  رشد در  سال  ۲۰۰۷ است. البته تاثیر قیمت های بالاتر نفت کشور به کشور متفاوت است. کشورهایی که نفت وارد می کنند خسارت بیشتری می خورند اما کشورهای صادر کننده نفت تکان می خورند.

در روزیاتو بخوانید

The post روزیاتو: سناریوهای احتمالی آینده بازار نفت چگونه است؟ appeared first on دیجیاتو.